Baldan-Tatlı

Sebzeli Tavuk Çorbası

2010-03-26T11:17:00.009+03:00

Aramız bayağı olmuş. Ama Altay çok yaramaz vede iki çocuk birden gerçekten çok zor oluyor bana. Geçen sürede bloğumu bayağı boşladım. Bende farkındayım ama zaman hiç bir şeye maalesef yetmiyor. Altay'ın yemekle arası hiç hoş değil. İki kardeş o kadar farklı ki. Berke çok uysal ve söz dinleyen bir çocuk. Ama Altay hiç öyle değil. Yapmak istediği şeyi sonuna kadar mücadele edip başarıyor. Bir bakımada bizi parmağında oynatıyor yani. Neyse Altay'ın en çok sevdiği çorba bu. Bende sizlerle paylaşmak istedim. Eminim hepiniz biliyorsunuzdur. Gelelim tarifimize.

Malzemeler:

2 adet kalça but.Ama bulabilirseniz çorbalık olarak satılan tavuk kemikleride olabilir.

2 adet havuç
1/2 demete yakın maydanoz
1 çorba kaşığından biraz fazla un
1 çorba kaşığı kadar tereyağ. başka bir yağ kullanmanızı tavsiye etmem tadı bozuluyor bence
1 yumurta sarısı
2 çorba kaşığı dolusu susuz yoğurt
2 çorba kaşığından biraz fazla tel şehriye
1 lt kadar su
tuz ve 1 tatlı kaşığına yakın limon

Yapılışı:

Öncelikle aldığınız butları bir güzel sudan geçiriyoruz. Tencereye alıp üzerine havuçları doğruyoruz 1 cm kalınlığında. Onunda üzerine maydonazları yıkayıp saplarıyla yerleştirip suyunu ekliyoruz vede ocağa koyuyoruz. Su iyice kaynayıp maydanozların rengi değişince maydanozları tencereden çıkarıp diğer malzemeleri kaynamaya bırakıyoruz. Havuçlar iyice pişince havuçları vede tavukları içinden alıyoruz. Kaynamaya devam eden tavuk suyunun içine arzuya göre tuz ve şehriyeleri ilave ediyoruz. Bu arada ufak bir tavada tereyağını eritip içine unu katıp kavuruyoruz. Un pembeleşene kadar kavurmaya devam. Sonrasında kaynayan tavuk suyunda azar azar una ilave ediyoruz. Bu arada ufak bir çırpıcıyla karıştırmanız sizin faydanıza. Topaklanmasını engellemek için suyu una yediyoruz. Sulandırdığımız unlu tereyağını tenceremize ekleyip, terbiyesiz olan çorbamızın terbiyesi için yumurtanın sarısını ve yoğurdu bir güzel karıştırıyoruz. Tamamen birbirlerine olan aşklarını gördükten sonra, bu aşka 1 tatlı kaşığı kadar limon sıkıyoruz. Ama baktık limon bunların aşkalrına bir etki etmiyor o zaman bu karışımın tamamına çorbadan azar azar ekliyerek yumurtanın vede yoğurdun ısınmasını sağlıyoruz.Baktık ısındılar tencereye boca edip azıcık karıştırıp ateşten alıyoruz. Malum çok ateşli olmasınlar çobamızın tadını bozmasınlar diye. Çocularınız veya aileniz afiyetle içebilirler.

Aşılandık

2009-11-26T12:44:00.004+03:00

Öyleydi böyleydi derken ailecek aşılandık. Sabah erkenden ben, eşim, Berke ve annem hepimiz Sağlık Ocağının yolunu tuttuk. İsteyen herkese aşı yapılabiliyor. İsteğe bağlı. Berke'yi, okulun yapmasını beklemeden aşılattık. Nedeni ise bir an önce koruma altına alabilmek. Bilime karşı gelmemek önemli olan. Başımızdaki Zat-ı Muhterem hala bas bas bağıra dursun, insanlar her kafadan çıkan sözlere inana dursun, ortada bir bilim gerçeği var. Bu hastalığın tek çaresinin aşı olduğu ve bunun bir an önce yapılması. Sağlık Bakanı'nı kutluyorum. Sizlere de tavsiyem aşılamanızı ihmal etmeyin. Sağlığımız çok önemli.

Bu arada Kurban Bayramınızı da kutluyorum. Nice sağlıklı bayramlara.

Anlamak Zor

2009-11-22T23:57:00.005+03:00

Ben mi telaşlıyım yoksa insanlar mı çok rahat anlıyamıyorum. Bugün Berke'nin sınıfça "Öğretmenler Günü" için yemekli toplantısı vardı. Elbetteki gündem maddesi "H1N1". Ben domuz gribi adını kullanmak istemiyorum. Herkes "ben aşıyı yaptımıyacağım". Ya kardeşim niye ya. Bu kişi camdan atlasa sende mi atlıyacaksın? Başımızdaki Zat-ı Muhterem "ben yaptırmıyorum" dediyse dedi. Allah herkese akıl vermiş. Allah akıl dağıtırken neredeydin?. Sanırım sen sıkışmıştın. Hacet gideriyordun.

Sağlık Bakanlığı ve Dünya Sağlık Örgütü bas bas bağırıyo. Aralık Ocak bu hastalık kuduracak diye. Bu arada Altay aşılandı. Berke içinde okullarda aşılama başlamadan aslında Sağlık Ocağında olmasından yanayım. Ne kadar erken davranılırsa o kadar iyi.

Gerçi Berke hastalığa yakalanır gibi oldu. Geçtiğimiz cumartesi önce ateş başladı. Hatta bana" anne gözlerimden ateş çıkıyor sanki" dedi. İlk önce adlandıramadık. Çünkü Berke'nin alerjik sinüs rahatsızlığı var ve de hava değişimleri olduğunda ortaya çıkar. Ateş , burun tıkanıklığı, halsizlik yapar. Semptomlar aynı. Bir yandan da korkuyorum .Ne yapabilirim diye düşünüyorum. Ateşini düşürmeyi başardık o akşam. Evdeki devamlı oğluma kullandığım ibubrofen türevi olan Dolven başladım. Bir güzelde terledi ve açılmaya başladı. Sanıyorum atlatıyoruz derken, sıra arkadaşının da aynı anda ateşlendiğini öğrendim. Valla kim ne derse desin, başımdan aşağı kaynar sular boşandı sanki. Elim ayağım kesildi. Tamda o arada Eskişehir'de okullar bir hafta süreyle tatil edildi ve evde istirahat başladı Berke için. Şimdi akla gelebilir " neden hemen doktora başvurmadın?" dediğim gibi her zamanki rahatsızlığı sandım.

Arkadaşının hastalandığını öğrenince hemen doktorunu aradım ve ne yapabilirim? diye sordum. Kullanmam gereken ilaçları söyledi. Bol ıstirahat edilmesi gerektiğini vede ateş düşmezse hemen görüşmemiz gerektiğini belirtti. Neyse ki Berke'nin ateşi ertesi sabaha kadar düşmeye başladı. Ama o arada benim neler çektiğimi varın sizler düşünün artık. Sonrasında kontrol için doktorumuza gittiğimizde korkulacak bir şey olmadığını anlattı.

İnsanlarımız ya çok korkusuz, yada maalesef çok bilinçsiz. Bunca şeyi yaşayan bir anne olarak artık korkulu rüya görmek istemiyorum. Yediğimiz, içtiğimiz şeyler ne kadar sağlıklı? Şimdiye kadar vurulduğumuz aşıların hangi yan etkileri, bu aşıdan daha az?

En yakın zamanda, ailecek bu aşıdan olacağız. O günüde buradan bildiririm. Herkese sağlıklı günler. Bu günlerde altından daha değerli sağlık :))

Domuz Gribi

2009-11-10T23:53:00.000+03:00

Ne kadar rahat uyuyabiliyorsun acaba?

2009-11-09T14:04:00.000+03:00

Oy İstiyoruz valla

2009-11-03T00:12:00.007+03:00

Gap Casting Call Turkey ayağına bizde katıldık vede hepinizden bir ricamız var. Bu siteye giderek üye olup Altay'a oy verirseniz çok seviniriz. Gerçi biz birza geç kaldık ama olsun. Ne yapalım, bu işe fırsat anca bulabildim. Üye olduktan sonra sadece bir oy verilebiliyor. Unutmadan söyliyeyim. Şimdiden çok teşekkürler.

Altay'ın sayfasını ise Altay'a tıklıyarak bulabilirsiniz.

Günün Bebeği

2009-09-28T11:30:00.003+03:00

Altay 1 yaşını doldurdu vede bize internetten sürpriz yapıp günün bebeği seçildi. Mother & Baby dergisinin internet sayfası 28.09.2009 tarihli sayısına günün bebeği oldu. Gerçi gönderdiğim resim eski bir resmiydi ama olsun. Yakında yeni resimlerini buraya koyacağım ama, dediğim gibi vakit problem benim için. Sonra görüşmek üzere.

Vakit İstiyorum

2009-08-30T22:23:00.007+03:00

Çok ayrı kalmışım blog dünyasından. Farkında bile değildim. Vakit yetmiyor bana. Ne iş yapmaya, nede dinlenmeye. Tatil ihtiyacım doruk noktasında. Umarım herhangi bir şey çıkmaz vede ailecek 13 eylül de tatilimize çıkabiliriz.

Aslı ne yaptı bu aralar. Öncelikle , şu anda 11 aylık olan ve eylül 22 de yaşına basacak olan Altay'ını büyütmeye uğraşıyor. Öte yandan ağabeyimiz Berke, başlarda yapmadığı kıskançlığın sınırlarında geziniyor. Ufak bir örnek. Oynamadığı arabaları çıkartıyor (özellikle kırmızı olanları. Çünkü kırmızı renk Altay'ın en sevdiği renk). Altay'ın önünde başlıyor oynamaya. Altay istek hareketleri yapmaya başladığı zamanda hemen olmaz diyerek Altay'ın yanında oynamaya devam ediyor. Tahmin edebileceğiniz üzere Altay başlıyor ellerini sıkarak mızırdanmaya vede bu böyle devam ediyor gidiyor. Kıskanmakta son derece haklı. Altay doğmadan her iki tarafında ilk torunuydu. İlgi azalınca kıskanmalar çoğalıyor elbette.

Altay hala emiyor, ama sebzelerle aramız hiç hoş değil. Ayakta sallamam derdim, büyük konuşmuşum. Ayakta sallamadan uyumuyor. Tarhana çorbasına bayılıyoruz. Son olarakta biberonla su bile içmiyoruz. Su bile kaşıkla içiliyor. Ama şu da bir gerçek; kendini sevdirmesini çok iyi biliyor. En sinirli hallerimde bile beni sakinleştiriyor nasılsa. :)

Elimden ameliyat oldum. Karpal Tünel sendromu denilen bir rahatsızlık. Sağ ve sol ellerimin her ikisinde de vardı.Ne bir şey sıkabiliyordum nede elimi tam anlamıyla kullanabiliyordum. Benimki daha işin başındaydı aslında vede böyle bir zamanda olmam çok zordu. Ama fazla geçiktirmeden olalım dedik vede yaklaşık bir ay önce Ankara'da Güven Hastanesinde bu operasyon gerçekleşti. Çok kolay oldu ameliyatım. Bu konuyla ilgili doktor adı istiyenlere yardımcı olabilirim.

Vakit yetmiyor, bu yüzden de hiç bir iş istediğim gibi yapılamıyor. Ama şu da bir gerçek; Kayınvalidem ben Ankara'da elimden ameliyat olupta evime dönmeden benim hemen hemen bütün işlerimi yapmış. Allah razı olsun valla. Evi temizleyip ütülerimi yapmış. Gözümde büyümüyor değillerdi hani. Bana çok büyük bir sürpriz oldu. Ameliyat oldum ama elim eski randımanında değil daha. Nede olsa oradaki hücrelerin yenilenmesi gerek. Ama ağrılarım ortadan kalktı en azından.

Bu videoyu eklemeden son veremedim. Gerçi tarihi 31 mayıs ama olsun. Umarım bir daha ki postum bu kadar gecikmez.

Michael Jackson -The End of Magic

2009-06-26T10:15:00.008+03:00

Bir devir bitti ve efsane Michael Jackson 50 yaşında hayata gözlerini kapadı. Ölüm sebebi açıklanmamakla beraber kalp krizi deniyor.

Gençliğim onun şarkılarıyla geçti. Sabah duyduğumda resmen ağzım bir karış açık kaldı. İnanmak çok zordu. Eşim de bende gerçekten çok üzüldük. Hayatı son zamanlarda skandallarla dolu bir yıldız. Ekstrem bir yaşam. Geride kalan 3 çocuk.

Gençlik devrimiz sona erdi.

Ayrıca MTV'nin vefasızlığını söylemeden geçemiyeceğim. Sabahtan beri NR1 onun şarkılarını çalıp duruyor. Ama MTV de sadece bir veya 2 şarkı dinliyebildim. MTV var oluşunun kimin sayesinde olduğunu unutmuş olmalı. Michael sayesinde ilk video klipler çekilmeye başlandığını sanırım çoktan unutuldu. Yada Türkiye'deki MTV Türkiye böyle bilmiyorum. Ben beklerdim ki, Michael Jackson şarkıları durmadan aksın yayınlansın.

Yerinde rahat uyu Michael. Vücudun çok yoruldu. Allah taksiratlarını affeylesin.

Destek olmalıyız

2009-04-03T10:35:00.002+03:00

Her kim okursa mutlaka bir baksın. Blogçular birleşmeye. Ne yapabilirsek. Nehir'e destek olalım.

Dört Ay Geride Kaldı

2009-02-04T11:25:00.005+03:00

Öyle böyle derken dört ayı geride bıraktık. Aslında beşinci aya yaklaşıyoruz ama, benim vakit problemim var maalesef. Altay anne sütü almaya devam ediyor. Doğumunda aldığımız mamalar vardı. onlar bir güzel çöpe gitti maalesef. Açık oldukları için bozuldular. Sadece ara sıra verdiğim, paatya çayı ve bağırsaklarını düzenleyici vede gaz giderici bitki çayı veriyorum. Kabızlık problemimiz hat safhada. Anne sütü almasına karşı neden kabız oluyo anlamış değilim. Ama Altay kış çocuğu. Bneden sizlere tavsiye asla vede asla doğumunuz kışa girerken olmasın. En kolay büyüyebilen bahar çocukları.

Doktorumuz çok sağlıklı olduğunu vede katı gıdaya gerek olmadığını söyledi. Aslında benimde kolayıma gitmiyor değil. Mama hazılama derdi yok. Çıkart ver. Kolay iş. Ama bir yandan da aldığım kilolarla başım dertte. İştahım son derece açık ve oldum bir duba. Kendime ayıracağım hiç bir vaktim yok. İnanın saçımı kestirmeye bile gidemedim daha. Ama onlarda olacak. Herşey sırayla. Berke okuldan gelir gelmez Altay'ın yanına gidiyor. İkisinin bir görüşmesi var sormayın. Altay o güne özel gülücüklerini abisine atıyor sadece. Berke elbette çok kıskanıyor. Ara sıra "nerden geldi bu" demiyor değil hani. Ama ileride birbirlerine çok destek olacaklar eminim.

Yakında diş çıkartıcaz sanırım. Diş yerleri kabarmış ve buda ona huzursuzluk veriyor. İsteklerini ifade etmeye çalışıyor. Uyumak istemezse kimse uyutamıyor. Kendini kasıyor ki tam bir yay oluyor.

Berke bu zamanlarda , uykusu gelince yerine yatırırdım ve bir müddet sonra uyurdu. Altay öyle değil. Hem emecek , hem sallacak kucakta. Benim bacaklar vede kollar sallamaktan harap oldular. Hep denirya bir dört aylık olsun düzene girer. Yok altı aylık daha düzenli olur herşey. Valla bana sorarsanız doğdu mu bitiyor. Hayatınız onların elinde artık. Ama size bir gülücük atması her şeye değer. Haa unutmadan çok da güzel parmak emiyoruz. İmkanı olsa bütün eli ağzına alacak. Sanırım benim bilmediğim gizli bir bal kaynağı var ellerinde :) Şimdilik bu kadar diyelim. Altay Bey içeriden ben buradayım dercesine sesleniyor. Uyandı. Bana şimdilik müsade. Hepiniz sağlıcakla kalın. Beni listesinden silen ve de bloglarını davet etmeden şifreli yapan arkadaşlara da selam olsun bu arada. Canları sağolsun hepsinin.

İnsanlık Öldü Mü?

2009-01-07T00:15:00.003+03:00

Son günlerde bir insanlık dramı yaşanıyor. Dünya bu duruma tamamen sesiz. Çocukların ölmesi ve çok büyük travma yaşamaları hiç birinin umuru değil. Önemli olan çıkarlar. Ne çıkarları. İki karış toprak paylaşılamıyor. Hamas militanları okul binalarında çocukların okudukları eğitim gördükleri yerlerde aranıyor ve bombalanıyor. Yaklaşık 50 masum evlat kocaman bir hiç uğruna yitip gidiyor. Ve dünya büyükleri olan ülkeler, İsrail'in arkasındayız diye bildiri yayınlıyorlar. Gazze olayı Bosna'ya dönecek sanırım. Büyük bir katliam.

Şimdiye kadar ölenlerin sayısı 500'ü aştı. Ne bekleniliyor anlamak mümkün değil. Bu olayı müslüman yahudi çatışması olarak düşünmemek gerekir. Orada ölenler sadece müslümalar değil ki. Canlar gidiyor.

Avrupa ve Amerika basını olayları uzaktan izlemekle yetiniyor. Üzerlerinde kazanacakları bir şey yok çünkü. Çıkarları yok . İnsanlar ölmüş kimin umurunda.

Bu postta resim koymayı düşündüm. İç acıtan fotoğraflar var görmüş olduğum. Ama içim kaldırmadı bu fotoğrafları koymaya bir türlü.

Bu posttu okuyan blogculardan bir isteğim olacak. Sizlerde kendi bloglarınızda bu katliamla ilgili düşündüklerinizi yazın. Bir blog hareketi mi dersiniz bilmiyorum artık. Blogçular bu konuda sessiz kalmamalı diye düşünüyorum. Elimizden ne gelir bilmiyorum ama sessiz kalmamak lazım. Hepinize şimdiden teşekkürler.

2009 MERHABA

2008-12-30T23:23:00.002+03:00

Geçti kocaman bir yıl daha. Devriliyor ardı arkasına. Çok iyi hatırlıyorum; hep hesap yapardım 2000 senesinde kaç yaşında olacağım diye. Her neyse; hepinizin yeniliklerle dolu gelen 2009 seneniz mutlu ve umutlu olsun.

YENİ YILINIZ KUTLU OLSUN

Üç Aylık olmaya doğru

2008-12-16T01:30:00.014+03:00

Zaman su gibi akıyor ve inanın ben bu aralar nasıl geçtiğini; sabah olupta, nasıl akşamın geldiğini anlıyamıyorum. Kendime ayırabileceğim kaliteli bir zamanım asla yok. Berke'nin veli toplantısına bile giderken eve nasıl döndüğümü hatırlamıyorum. Altay anne sütü alıyor sadece. Ne su nede mama. Ayrıca aldığı sadece D vitamini. Gelişimimiz çok normal düzeyde seyrediyor. Aşılarımızı yaptırıyoruz. Ve de bol bol altımızı kirletiyoruz haliyle. Ama akşamları saat 9:30 civarlarında yanımıza kimse yaklaşmasın nedensiz ağlamalarımız var. Bu ağlamaları tek susturan da fön makinem. İster inanın ister inanmayın tek bu aletin sesiyle susuyor ve hatta bu sesle uykuya dalıyor. Akşamlarımız banyoda geçiyor. Kenidimizi sevdirmekten nefret ediyoruz. Ağır abiyiz yani. Halbuki şöyle mıncıklasam ne olur. Babası kimi zaman dayanamayıp sıkıştırıyor, başlıyor Altay ağlamaya. Susturmak benim işim elbet :)

Berkeme gelince yavrum; okumayı sökmeye çalışıyor o da. Benimle ders çalışmak daha hoşuna gidiyor babadan ziyade. Bu nedenlede aşağıda gördüğünüz tablo yaşanıyor kimi zaman. Haa Altay'ı ayağımda görüpte böyle mi uyutuyorsun demeyin. Altay sadece oyun yapıyor bu halde uyumuyor. O'nun uyuma keyfi annenin ve babanın omzu. Hiç istememe rağmen kucakçı oldu. Neyse efendim Berkemin okumayı yazmayı sökmesine az kaldı. Okurken ikinci harfle başlatıyor kelimeyi sonra düzeltiyor. Yazarken de harf unutması var şimdilik. Ama şu da bir gerçek çok ağırız ve rahatız. Umarım bu hayatında başarısızlık getirmez oğluma.

Yoğun tempoya devam. Bu arada hepinizin geçmiş Kurban Bayramını kutluyorum. Geç oldu ama ne yaparsınız artık. Sağlıcakla kalın hepiniz.

Büyüyoruz

2008-11-12T23:21:00.006+03:00

Zaman çok çabuk akıyor. Altay artık bayağı seçilir oldu. Olabildiğince anne sütü alıyor ama kimi zaman bende takat kalmadığı için Aptamil mama alıyoruz. Bu da genelde akşamları oluyor. Gece uykularımız elbette fazla değil. Kimi zaman gece saat 1 lere kadar oturup 4 saat sonra uyanıyoruz; kimi zamanda akşam saat 9 gibi uyuyoruz. Ama şu bir gerçek kış çocuğu olduğu için Altay çok gazlı. Bunun için bağırsaklarını rahatlatıcı ve de uyumasını sağlayan bitki çayı çok yardımcı. İlaç olarak da Metsil damla. Günlük mutlaka demir damlamızı alıyoruz ki vitaminsiz kalmıyalım. Ayın 20 si ve 22 si verem aşısı ile hepatit aşılarımız var.

Berke bayağı kıskanıyor Altay'ı. Sadece onunla ilgilendiğim vede beraber ders çalıştığımız zaman okumamız çok güzel. Ama ben ne zaman hem Altay'ı emzirip hemde Berke'ye ders çalıştırmaya başlarsam bildiği şeylerde kafadan uçup gidiyor. Sanki karşımda bambaşka bir çocuk oluveriyor. Eğer bunları aşamazsam bir psikologtan yardım almayı bile düşünüyorum. Çok zor günler gerçekten. Evde herkes benden bir şey bekliyor. Yemek yapmak bile bana çok zor gelmeye başladı. Eminim zamanla hepsi yerine oturacak. Ben azmettikten sonra hepsi yerli yerine oturur.

Bir Kaç Öneri

2008-10-20T23:01:00.006+03:00

Öncelikle sayfamı ziyaret edip bana post yazan ve yalnız bırakmayanlara teker teker teşekkür ederim. İlk defa gelen bir iki arkadaş var onlarada hoşgeldiniz diyorum. Gelelim bir kaç öneriye. Haa bunlar ne ile ilgili deseniz, efendim yeniden anne olmanın keyfiyle vede tekrar çocuk büyütmekle ilgili elbet.

Öncelikle ikinci bir çocuğu mutlaka düşünün. İkinci defa anne olmanın verdiği mutluluk gerçekten bir başka. Ben tek büyüyen bir evlat olarak bunların zorluğunu birebir yaşadım. Çok zor gerçekten. Hem ilk çocukta anlamıyorsunuz nasıl büyüdüğünü. Aman orasına bir şey olmasın diye korkuyla yaklaşıyorsunuz.

İkinci bir çocuğa kesin karar verdiniz, ama lütfen arası fazla olmasın. Ben bu konuda bayağı geç kaldım. Berke ilkokula başladığı için çok zor oluyor. Bir yanda Altay'ı emzirirken, bir yandan Berke ile ders çalışıyoruz. Halimi siz düşünün.

Bebeğinizin doğum tarihi bahar aylarına denk gelirse sizin açınızdan daha kolay olur. Sonbahar vede kış bebekleri daha gazlı oluyorlar. Hemde üşümesin diye elinizden ne gelirse yapıyorsunuz. Yani hamile kalma zamanınız Temmuz Ağustos ayları gibi olursa tam denk geliyor. Hem sizin hamilelik döneminiz kolay geçiyor, hemde bebeğiniz daha kolay büyüyor.

Normal doğumdan asla vazgeçmeyin. Berke de zorunlu olarak sezeryan olduğu için Altay'ın doğumuda sezeryan oldu. Ameliyat nerden bakılırsa. Dikiş yerlerim hala açıyor vede sütünüz geç geliyor. İçinizin temizlenmesi yani lohusalık döneminiz yaklaşık yarıya düşüyor. Yani kanamanız 20 gün kadar oluyor.

Sütünüzü artırmak için alacağınız en güzel besin su. Bol bol su içmeyi ihmal etmeyin. Ben Berke'de de Altay'da da özellikle emzirirken dudaklarım kurumuş gibi hissettim. Meyva suyu, özellikle kayısı bağırsaklarınızı çalıştırmak açısından yararlı. Eğer incirle aranız iyi ise mevsimine göre kurusunu veya yaşını mutlaka tüketin. İncirin süt arttırıcı özelliği var. Tam oluyorsunuz bir montofon :)

Emzirmek gerçekten kilo vermenizi çok kolaylaştırıyor. Doğumda aldığım 12 kilonun yaklaşık 10 kilosunu şimdiden verdim. Daha 1 ayımızı doldurmadık. Gerçi meme uçlarınız başta çok açıyor. Acı içinize oturuyor, bu bir gerçek ama yapacak bir şey yok. Ben bunun için Garmastatin isimli bir merhem kullandım. Ama size kakao yağınıda önerebilirim. Yararını göreceksiniz emin olun.

Şimdilik öneriler bu kadar. Faydalı olabildiysem ne mutlu bana.

Hoşgeldin Altay

2008-10-11T00:38:00.007+03:00

Herkese çok çok teşekkürler. Anca vakit bulup Altay'ımın resimlerini koyabiliyorum. Yoğun bir maratona başladık ve de devam ediyoruz. Kendimi toparlayıp işlerin başına çöküyoruz efendim.

Berke'den başlıyalım. Evde tek çocuk olmanın verdiği rahatlık artık olmadığı için, elbette huzursuz. Ama elimizden geldiğince yardımcı olmaya gayret ediyoruz hepimiz. Kardeşini gerçekten çok seviyor ama ilginin bölünmesinden son derece rahatsız. Derslerinide etkiliyor bunlar elbette. Bu aralar bayağı sallasakta dersleri hakederiz biz. Kafasını derslere vermek çok zor geliyor ona. Hatta Altay'ı emzirirken bana aynen şunları dedi " keşke bende emebilsem". Bu tür şeyler çok normal. Berke'm de bizlerde zamanla bunlara alışacağız elbette.

Hamilelikte toplam 12 kg aldım vede şu ana kadar yaklaşık 10 kgsunu verdim. Bunda en büyük etken emzirmem vede çok fazla su tüketmem.

Tek evladı olan herkese ikinci bir çocuk yapmaları şimdilik şiddetle tavsiye olunur. Katmerli anne olmak gerçekten çok güzel. Birde ikinci çocukta daha tecrübeli olduğunuz için çok daha rahatsınız. Ağlamasına çare bulabilmeniz daha kolay.

Berke'yi büyütürken hiç pişik yapmamıştım ama Altay'da bunu yaşadım. İmdadımızada sevgili Açalya yetişti. Türkiye'ye gelmeden önce konuştuğumuzda bahsetmisti bana Desitinden. Tam da onların bizi ziyarete geleceği gün Altay fena biçimde pişik oldu. Ya Huggies den , ya altını silerken Nivea ıslak mendilden, yada doğum yaptığım hastanenin çocuk doktorunun verdiği Hametam kremden bilemiyorum. Aslında ben pişik için bir tek Bepanten Plus krem kullanmıştım Berke'yi büyütürken, ama hadi bu kremde var dedim . Neyse efendim hemen Açalya'nın getirdiği desitini bir güzel sürersin sonrasında ne ıslak mendil nede huggies kullanırsın. Altını açınca direkt çeşmenin altına vede primaya devam edersin. Tek tük kaldı pişik ama o feci halinden eser kalmadı şükür.

Sağdan soldan anca bu kadar bahsedebildim şimdilik.Gelişmeleri ileride anlatırım.

Herkese tekrar teşekkürler ederim. Tek tek isim sayamadım . Yanımda olduğunuz vede beni yalnız bırakmadığınız için.

Hayata Yeniden Merhaba

2008-09-29T18:02:00.002+03:00

Evet; minik bebeğimi sonunda sağlıkla dünyaya getirdik sonunda. İsmini ALTAY koyduk. 3580 kg ve 50 cm boyunda. Bir iki gün içerisinde resimlerimizi koyacağım. Ama biraz daha müsade. Çünkü sarılık çıkarttık ve doğum yaptığım hastanede fototerapi almak durumunda kaldık ve bugün eve gelebildik. Hem çok yorgunum hemde uykusuz.

Bana yorum bırakan ve iyi dileklerde bulunan herkese çok teşekkür ederim.

Doğuma Gidiyorum

2008-09-22T13:44:00.003+03:00

Evet herkese şimdilik Allahaısmarladık. Önümüz Bayram olduğu için ve bebeğim de müsade ettiği için bu akşam saat 19 ile 20 arası sezeryan ile doğum yapacağım. Berke'yi de sezeryan ile doğurduğum için bu doğumum da sezeryan oluyor ister istemez. Zaten bebeğimi uzun bir süredir aşağıda taşıyordum ve bana hareket kısıtlılığı getirmişti. Bebeğimin görünen kilosu şu anda 3270kg. Ben şu ana kadar tam 12 kg aldım. Son zamanlarda ellerim birer odun parçası. Ayaklarım oldu birer patates. Neyse olacak artık :) Zaten normal doğum tarihide 1 ekim ile 10 ekim arasıydı.

Dualarınız benimle olsun. Hepiniz Allah'a emanet olun. Yakın zamanda doğum yapacak olan varsa Allah bir avazda kurtarsın. Sağlıcakla kalın...

Şimdi Okullu Olduk

2008-09-14T20:54:00.008+03:00

Her ne kadar bir hafta kadar geçikmeyle de olsa postumu girebiliyorum. Evet büyük heyecanla oğlum baldan tatlım okula başladı. Ne heyecan hemde. İki sene kreşe gitsekte bir gece önce bayağı bir mızırdandık. Elimizden geldiğince eşimde bende anlattık ve de yatıştırdık oğlumu. Elbette kolay değil. Okula geliş gidiş servisle olacak. Anne götürüp getirmeyecek. Bütün bunlar birleşince az da olsa korku kaplıyor insanın içini. Eşim ve ben götürdük ilk günü oğlumu. Sınıfa çantamızı yerleştirdik ve tören alanına gittik. Benim için aşağıdaki resimde her ne kadar belli olmasada, inanın çok zordu. Ayakta fazla kalamıyorum hemen aşağıya iniyor bebek. Ama Allah o gün ekstra bir kuvvet verdi sanki. Resimde karnımda fazla belli değil sanki ama gelin birde onu bana sorun :)

Öğretmenimiz bayan. Sanırım oğlum için bir avantaj.

Şimdilik yine bu kadar. Doğuma az kaldı ama benim için bayağı zorlu günler ama atlatacağım Allah'ın izniyle..

Bebekler sıra sıra

2008-08-30T21:35:00.003+03:00

Evet bir sevinçli haber aldık bugün. Eltim de hamile. Ufak bir hesapla benim bebeğimle arasında tam 8 ay olacak. Allah sağlık bir şekilde tamamını erdirmek nasip etsin inşallah. Tabii bu arada Berke'nin pabucu maalesef dama atıldı. :)) Tebrikler Ruşen ve Doğan

Benden diğer haberlere gelince efendim... Doğuma şunun şurasında yaklaşık 1 ay kaldı. Ama ben Ramazan Bayramı öncesi kucağıma alırım diye düşünüyorum. 24-25-26 Eylül gibi. Zaten Berke'de sezeryan olduğu için bu bebeğimde sezeryan olacak. Ama zor yürüyorum artık. Malüm kilolu kaldık hamileliğe :))

Berkem, baldan tatlı oğlum bu sene ilkokula başlıyorrr. Heyecanlıyız hepimiz.

Annemide taşıdık sonunda Eskişehir'e..
Havadisler bu kadar.

Geldim mi?

2008-06-04T11:59:00.003+03:00

Neredeyse ayda bir yazı yazar oldum. Ama bu son ara ayı da geçti. Nedenleri var elbette.
1- Evimizi boya yaptırdık. Bu halimle nasıl olduğunu anlayın bir zahmet. Ama sağolsun kayınvalidemler çok yardımcı oldular. Birde yerleştirmesi işi vardı elbet, hala devam ediyor desem yalan olmaz.
2- Oğlum su çiçeği çıkarttı. Gerçi hafif atlattı ama, bir hafta sonrasında bir enfeksiyon kaptı nedeni belli olmayan. Ateşi düşürene kadar mahvoldum. 40 dereceyi bulduğu anlarda kafayı sıyırıyordum. İşin açığı doktorumuzun verdiği ne ilaç nede 1 adet penisilin iğne fayda etmedi, sonunda augmentin yarar sağladı.
3- Hamilelik süresince her gün kendime iğne yapmak durumundayım. Kanımın sulanması açısından bu gerekli imiş. Ama artık çok zor gelmeye başladı. Yanılmıyorsam 120 felan oldu sayısı. Yaa sabırdan başka seçeneğim yok. Bebeğimizin cinsiyetini elbette öğrendik. Önce bir şok yaşamadım desem yalan. Sanırım kendimi kıza alıştırmışım. Hani ye ekşiyi doğur ayşeyi lafı var ya. Yalan. Yediğim ekşilerin hepsi boşa gitti. Kısmetse bir oğlumuz daha dünyaya gelecek. Ekim 9 gibi bir tarih var ama ben bayramda dünyaya gelir diye düşünmüyor değilim. Berke içinde 14 nisan demişti doktorum, 5 nisan doğumlu oldu. Şu anda kıpır kıpır içeride. Aldığım kiloya gelirsek , 5 aylık hamileyim ve baştan beri aldığım kilo sadece 4. Şaşılacak bir durum. Sevgili Açalya'nın demesiyle "yumurta mı doğuracan?" Bu bir bakıma iyi. Son aylarda daha fazla alınıyor çünkü. Ben 10-15 kg alarak bitirmeye razıyım. Ama bir sorunum var karın içindeki su miktarı az. Bu nedenle iş yapmam yorulmam vede oturmam bile yasak. Ayaklarımı uzatarak oturuyorum. Su içmeyi arttırmaya çalışıyorum bakalım artık.
4- Sevindirici bir haberde oğlum alt iki dişini kendi çıkarttı . Alttan diğer dişleri geliyordu zaten.
5- Son haberim de, annem Eskişehir'e yerleşmeye karar verdi. Yani yakınımda oturacak artık ve benim aklım Ankara'da kalmıyacak. Her an gözümün önünde olması çok iyi olacak. Onun açısından da bir bakıma iyi oldu. Ama 66 yaşına kadar Ankara'da yaşayıp şehir değiştirmek anneme çok zor geleceğini biliyorum.

En son da, bir önceki yazımda kıymalı poğaça tarifimi istemiştim. Teker teker verilen tariflerin hepsi denendi. Herkese çooooook teşekkür ederim. Sağ olun var olun.

Bana erkek isimleri gönderirseniz sevinirim. Çünkü ikinci erkek olunca isim koymak bayağı zor.
Ara verip yazamazsam kusuruma bakmayın ne olur. Sadece maillerime bakabiliyorum ve gelen yorumlarıma. Ben inanıyorum yalnız bırakmazsınız beni. Sevgili Biyo'nun son yazısında bahsettiği gibi " sanal arkadaşlıklar" Bu çok önemli gerçekten. İyi günlerde kullan sevgili Biyo. Gönderen kişi çok düşünceliymiş gerçekten.

Hepiniz sağlıcakla kalın.

Yardım

2008-04-16T15:23:00.003+03:00

Hamileyiz ya... Bu aralar canım acayip derecede kıymalı patatesli poğaça çekiyor. Ama çok da üşeniyorum yapmaya. Bana yardım bu konuda yaa. Şöyle kolay yapılabilecek şipşak bir tarif istiyorum. Yardım edersiniz değil mi?Yerken şöyle çıtır çıtır ağızda dağılsın.

Ha kimileri diyebilir. Hazır alıver diye. Olmuyor arkadaş. Burada hiç bir yerde yapan yok benim istediğim gibi.

Tarifleri bekliyorum...

TIĞ İŞİ ŞAL

2008-03-26T14:54:00.010+03:00

Verdiğim aranın fazla olduğunu biliyorum, ama ne yaparsın işte hamileyiz ya. Sevgili Biyo'nun o güzel yazısını bile pas edemedim. Kusuruma bakma Biyocum. Yazdıklarına sonuna kadar katılıyorum arkadaşım. Bunun için çok geç kaldım ama anlayışla karşılacağını umarım.

Daha önceden bahsetmiştim. Korkuyordum. Neden mi? İlk üç ay içerisinde herhangi bir şey olmasından esasında. Ama şimdilik herhangi bir şey yok. Hamileliğe devam. Allah tamamını erdirsin diyoruz. Bu arada ilk üç ayda hiç kilo almadım, bu benim için çok sevindirici bir olay ve acayip derecede ekşili gıdaları yiyorum. Tatlıya bayılan ben ağzıma koyamıyorum. Şükür ne bir bulantım var, nede başka bir şey. Sadece uyku, bu da çok normal. Son testlerimde amniosenteze de ihtiyacım olmadığını söyledi doktorum. Yapılan kan testlerimin sonuçları bunu gösteriyor. Bende istemiyordum işin açığı. Neyse kısaca hamileliğimden haberler bu kadar. Tabi bu arada Aslı boş durmaz yaptı bir şeyler. Aşağıda resimleri olan şalı yaptım. Annemde çok beğendi bende O’na verdim. Kendime pembe renk yapmaya niyetim var. Sonra görüşürüz. Hepiniz sağlıcakla kalın.

GERÇEK BİR ÖYKÜ II

2008-02-25T12:37:00.008+03:00

Bu gün merakla beklenen öykümün ikinci ve son bölümünü yayınlıyorum.

"İyi hoş atandır da, O ata bir defa olsun arayıp sormamıştır ki O’nu. Ki aynı kentte yaşamaktadırlar. Ve maalesef ki kız için baba kavramı diye bir şey var olamamıştır hayatta. Çünkü babasını, sadece resimlerden bilmektedir. Yani sokakta görse tanımaz babasını.

Yıllar yılları kovalar ve kız evlenir, mutlu bir evliliği vardır. Birde oğlu olmuştur. Dünya tatlısı. Hayat devam etmektedir.

Günler günleri kovalar. Kafasında biriken sorular cevaplanmadığı için, hep bir merak vardır, neden? Elinde bilgisayar vardır. Bir gün düşünür,” nete girsem de bir aratsam” der babasını. Babasının ismini yazar ve önüne bir iki net sayfası çıkar. Mail adresi de vardır. Hemen tutar mail atar babasına. Kafasında soruları olduğunu, nereli olduğunu bile bilmediğini ve varsa başka kardeşlerinin kendisinden haberdar olup olmadıklarını. Mailine cevap iki ay sonra aniden gelir.

Karşısındaki insan elbette şaşırmıştır. Sorularına cevaplarını alır uzun bir süre sonra. Kız ısrarla sorar. Bilmektedir iki kardeşi olduğunu. Ne olursa olsun anne ayrı baba birde olsa kardeşleri vardır.

Kız yok sayılmıştır. Kardeşlerine hiçbir şekilde O’ndan bahsedilmemiştir, yani yok sayılmaya çalışılmıştır. YOK. Bunu asla kabul edemez. Babasıyla Msn de görüştüğü bir anda kardeşlerinin yaşları hakkında bilgiyi zorlada olsa öğrenir. Sonrasında, “bakalım der, bulduk nasıl olsa peder beyi, belki buluruz kardeşlerimizide”.

Facebook çok gündemdedir, aratır bir gün ve karşısına 3 kişi çıkar. Sadece bir kişinin doğum tarihleri tutmaktadır. Kız bir mesaj atar ve sorar. Bulduğu kişi gerçekten kardeşidir. Mailleşmeler devam eder. Kız annesini ziyarete Ankara'ya geleceğini, bu sayede görüşebileceklerini söyler. Anlaşırlar ve buluşurlar. İkisi de çok heyecanlıdır. Çünkü 37 sene tek kardeş olarak kendini bilmiş ve öyle yaşamıştır. Kardeşi de bir ablası olduğunu yeni öğrenmiş ve bunun neden olduğunu anlamaya çalışmaktadır. Ama bu arada da çok şaşırmış ve heyecanlanmıştır.

Her ne kadar kızın babası saklamaya çalışsa da buluşma gerçekleşmiştir. Yani iki kardeş seneler sonra buluşmuş ve karşılaşmıştır."

Evet arkadaşlar.. Seneler sonra, şimdilik iki kardeş (çünkü bir tane daha var, ama kendisi askerde) olarak buluştuk. Bu duygunun yaşanmadan kimsenin anlıyabileceğini sanmıyorum. Ama saklıyarak, gizliyerek ve bir şeylerin üzerini örtmeye çalışarak hiç bir şey çözümlenmiyor. Hayat tesadüflerle dolu ve gerçekten çok küçük, her ne kadar büyük görünsede.

Benim kardeşimi arayıp da bulmam, bazılarından intikam alıp acı çektirmek asla değildi. Amacım; var olduğumu bildirmekti. Birde bir süre önce haberlerde okuduğum bir haberin, benim hayatımda gerçekleşebilme ihtimaliydi. Bu haber şöyle..

İngiltere'de ikiz kardeşler doğar doğmaz başka ana babalara evlatlık olarak veriliyorlar. Biri erkek biri kız. Seneler sonra iki kardeş, kardeş olduklarını bilmeden birbirlerini seviyorlar ve evleniyorlar. Olay bir şekilde ortaya çıkıyor ve hükümet bu evliliği yok sayıyor. İki insanın hayatları da böylece mahvoluyor. Olmaz olmaz dememek gerek. Herşey olabilirdi.

Kardeşlerimin veya benim yaşayabileceğimiz sağlık problemleri olabilirdi. Her neyse. Olay böyle gelişti. Yani şu FACEBOOK nelere kadir? Kardeşimi bulmamı sağladı işte. Yani buluşmamızı. Şimdi görüşüyoruz ve birbirimizi tanımaya çalışıyoruz. Benzerlik olarak şunu söyliyebilirim. Göz rengimiz aynı. Benimde O'nun da ela. Gerçek bir öyküm bu kadar.

GERÇEK BİR ÖYKÜ I

2008-02-22T17:14:00.009+03:00

Bu postumda ilk bölümü var. Yazım bayağı uzun olduğu için iki bölümde yazmak durumunda kaldım. Merakla beklediğinizi biliyorum. İşte ilk bölüm aşağıda. İyi okumalar...

"Yıl 1971.Mayıs ayı. Doğar bir kız çocuğu. Her çocuk gibi vardır ana babası. Görünürde iyi anlaşırlar. Yoktur bir sorunları. Ama günler günleri kovalar sorunlar başlar iki çift arasında. Herkes kendine göre haklıdır. Ama bir el hiçbir zaman şaklamaz. Yani bir işe yarayıp ses çıkartamaz. Adam sorunlarını dışarıda çözmeye çalışır. Kendine göre sorunları vardır. Çözmeye içki şişelerinin yardımcı olacağını sanır. Sağlar çözümde. Çözümsüzlüğün çözümünü. Ev tatsızdır. Şeker katsa şekersiz, tuz katsa yinede tuzsuzdur ev. Dizelerde dediği gibi;

Buzdan evimiz
Tuzdan ekmeğimiz
Şekerden aşkımız vardı
Ve
Bir gün
Yağmur yağdı.

Doğru işte. Yağmur yağmıştı yuvalarına. İki tarafta karşı tarafı suçlamıştı ve aradıklarını bulamamışlardı birbirlerinde. Her kadın gibi evliliği kurtarmaya çalıştı başlarda kadın. Ama adam bulmuştu başkasında sevgiyi. Yada bulduğunu sandı. Fazla dayanmadı bu yuva, bu çatırtıya. Doğan kız çocuğunu mu sordunuz? O bir şeyin farkında değildi aslında. Yada öyle görünmeye çalışıyordu. Anne babası yan yana geldiğinde, onları kucaklamaya çalışıyordu her beraber çektirdikleri fotoğrafta. Sanki kurtarmaya çalışıyordu çatırdayan yuvayı, çocuk aklı işte.

Günler günleri kovaladı. İlkokul çağına geldi kız çocuğu. Yuva dağılmış, herkes kendi yoluna gitmeye başlamıştı. Adam başkasında bulmuştu mutluluğu. Evlenmişti sevgiyi bulduğunu sandığı kadınla, kendince bulmuştu. Yani kendi yolunu kendince kurmuş, hayatına devam etmeye başlamıştı. Boşanmış olduğu kadın evinin tüm sorumluluklarını yerine getirme gayreti içinde hayat mücadelesine girişmişti. Hayat çok zor ve bir o kadar acımasızdı maalesef.

Kız çocuğu olanlara bir türlü anlam verememişti. Bir gün okul çıkışı pastaneye giderken bir arkadaşını görmüştü. Kız babasıyla beraber pastanenin yolunu tutmuştu. Düşündü bir an. Neden? Der kendi içinde. Neden bende böyle bir durum yaşayamıyorum? Benim babam neden yanımda değil. Çok üzülür. Çünkü O’nu arayıp soran bir babası yoktur. Annesi olayları anlatmıştır. Başlarda etkilenmemiştir kız, arayıp soranda yoktur ama O’nu. Ne yapmıştır ki babasına, nasıl bir hata işlemiştir ki, babası O’nu arayıp sormamıştır?

Yıllar yılları kovalar. Kız 18 yaşını doldurunca arayıp bulur babasını. Sormak istemektedir O’na yıllarca aranıp sorulmamasının nedenini. Telefonla görüşür. Aldığı çok basit cevaplar vardır. Bulamadım. Şimdi evlidir ve iki evlat sahibidir. Kendi hayatı düzenlidir ve bozmak istememektedir.

Kız, yıllar geçtikçe babasına karşı hiçbir şey hissetmemeye başlar. Çünkü; her neden diye sorduğunda, cevapsız kalan onlarca soru arasında boğulmaktadır. Annesine sorduğunda ise; aldığı cevap her zaman “O senin babandır. Asla nefret etmemelisin. Ağaç kovuğundan çıkmadın. Ben senin ne kadar annensem, O da senin babandır, atandır”

Evet sizlere iyi hafta sonları. Yazım hatalarım içim şimdiden özür dilerim.

BOYUNLUK

2008-02-21T12:40:00.005+03:00

Önceki postumun cevabını vereceğim, az kaldı. Biraz daha yorum almak istiyorum. Ama şunu söyliyeyim Burcu Güneş veya Gündeş değil. Annem de değil :). Önce bu yapmış olduğum boyunluğu göstermek istedim sizlere.

Bu boyunluk sevgili Ruşen'e doğum günü hediyem. Geçen cumartesi doğum günüydü. Kim bu bayan derseniz, kendisi benim eltim oluyor. Tekrar doğum günün kutlu olsun canımcım.

Gelelim boyunluğun tarifine. İpim kristal denilen parlak iplerden. 5 numara şişle ördüm. 35 ilmekle başladım ve selanik ördüm. Yaklaşık 150 gr ip gidiyor. O da selanik olduğu için. Belli bir miktar ördükten sonra 5'er ilmek ayırarak ördüm. Yani 5 ilmek ayırdım ve yükselttim.7 parçaya ayırdım. Şeritler elde ettim. Sonra yaklaşık 42 sıra ördükten sonra birleştirdim hepsini örmeye devam ettim. Boynunuzu saracak hale geldikten sonra, tekrar aynı şekilde 5'er ilmek 7 parçalı şeritler yaptım. Ama bu sefer diğer şeritlerin aralarından geçirerek (sepet şeklinde) bir alttan bir üstten olacak şekilde. Bütün şeritler tamamlanıp sepet gerçekleştikten sonra ilmekleri birleştirdim ve selanik örmeye devam ettim. Bittikten sonra süsledim. Üzerine güller yaptım. Ruşen çok beğendi. Palto üzerine atkı yerine hoş bir şey oldu bana göre.

GERÇEK BİR ÖYKÜ

2008-02-19T00:22:00.005+03:00

Bu ve bundan sonra yazacağım bir iki post gerçek bir öykü. İster inanın, ister inanmayın. Bu postta sadece sizlere sormak istedim. Benim yanımda olan bayan sizce kim? Aramızda nasıl bir benzerlik var? Şimdilik bu kadar. Yorumları alıp bundan sonraki postumda hikayeme başlıyacağım.

SÜRPRİZ

2008-02-12T16:19:00.001+03:00

Uzun zamandır yoktum değil mi? Sömestr tatili nedeniyle oğlumla beraber Ankara'ya gittik. Hem özlem giderdik annemle, hemde gezip dolaştık. Tabii bu arada eşim de bizleri bayağı özledi. Heyecanlı ve sürprizlerle dolu bir tatil oldu hepimiz için.

Ankara'da Çiftlik yakınlarında Atatürk'ün Selanik'te doğmuş olduğu evin kopyasını gezdik önce. Ama şunu söylemeliyim bu geziden hiç mutlu olamadım. Bu ev ilk yapıldığı zamanlarda annem beni gezdirmişti. O zamanlar eve girebilmek için ayakkabımızı bile çıkartmıştık. Şimdi, dışarısı çamur olsun önemli değil. Gir nasıl istersen. Tamam çıkartmayalım ayakkabıyı ama en azından galoş giydirilebilir. Fotoğraf çekmek yasak. Ama tanıtıcı hiç bir resim ne veriliyor ne satılıyor. Sadece basit bir iki rozet. Evin içi o kadar soğuk ki anlatamam. Dışarısı daha sıcak. Evin içinde bir hoh yaptın mı neredeyse nefesiniz buz olup düşecek durumda. Halbuki panjurlar açılıp içeriye güneş girmesi sağlansa o bile yetecek. Kimse kalorifer yakılsın demiyor. O odalara mankenler konulsa da azıcık canlandırma yapılsa. İnanın içim parçalandı.

Yeni açılan Panora Alışveriş merkezine gidip köpekbalıklarını gördük. Akvaryum bayağı güzeldi, hoşumuza gitti. Deniz balıklarına özel bir akvaryum. Ama bayağı uzak şehir merkezine söylemeliyim.

Eymir Gölüne gittik bir gezi ile. Göl çok güzeldi. Buz tutmuş tamamen. Beyazın güzelliği bir başka olmuş.

Hereos of China gösterisine de gittik. Ve inanılmazdı. Bunların hiç mi kemikleri yok. Uzun borulara sanki vantuzlu gibi yapışıyorlar, tırmanıyorlar, üstüne üstlük birde flüt çalıyorlar. Muhteşemdi tek kelime ile.

Sonunda Eskişehir'e döndük. Kucaklaştık eşimle. Hele oğlum eve girer girmez "evim benim, babam benim, bilgisayarım benim".

Bir de son havadis sizlere, sonunda maya tuttu sanırım. Üç kişi olan ailemiz, sanırım Eylül sonu Ekim başında dört kişi olacak. Anlıyacağınız 5 haftalık hamileyim. Hayırlısı bakalım. Bu benim dördüncü hamileliğim, ama bir evladım var. Bir önceki postumda başımdan neler geçtiğini anlatmıştım. Korkularım yok değil. Allah hayırlısını versin ve tamamını erdirsin. Beni herhalde top gibi yuvarlıyacaklar sonlarına doğru. Böyle bir kiloyla çok zor günler beni bekliyor. Dualarınız benimle olsun. Şimdilik benden bu kadar.

Çok Zor

2008-01-18T23:51:00.000+03:00

Bir anne adayı için en zor anlardan biridir sanırım.

Hamileliği öğrenip, safha safha bunu yaşaması. Doğacağı günü sabırsızlıkla beklemek. Adını bile belirlemek. Alışveriş yapmaya başlamak. Ama nedensiz bir şekilde hamileliğin sona erdirilmesi gerektiğini öğrenmek. İçinizdeki varlığın, yaşayan, kalp atışlarını duyduğunuz, ultrasonografik fotoğraflarını gördüğünüz bebeğinizin bir nedenden dolayı enfeksiyon kapıp öldüğünü öğrenmek çok zor anlardan biri.

Adana'da yaşayan kuzenimin eşi tam 7,5 aylık hamileydi. Kuzenim benim için kardeş gibidir. Çok severim. Eşini de keza öyle. Hamileliklerini öğrendiğimde çok sevinmiştim. Mart başında doğumun gerçekleşmesi bekleniyordu. Hele kuzenim çok heyecanlıydı eşi hamile olduğu için. Sanki eşi değil de o hamileliği yaşıyordu. Eşinin üzerine çok düşüyordu, hamileliğini çok rahat yaşamasını istiyordu. Bu olay her ikisi içinde çok büyük bir yıkım oldu.

Olayı öğrendiğimde şok oldum diyebilirim. Oğluma hamile kalmadan önce başımdan iki hamilelik geçmişti. Ama nedendir bilinmez; ilk hamileliğim 8 haftalıkken bebeğin gelişimi olmadığı belirtilerek sonlandırıldı, yani küretaj oldum. Sonrasında benim ve eşimin tüm genetik testleri yapıldı, herhangi bir neden var mı araştırma yoluna gidildi. Testlerimiz her ikimizin de temiz çıktı. İlk hamileliğimin sonlandırımasından çok kısa bir süre sonra (yaklaşık 3 ay sonra) tekrar bir hamilelik yaşadım. İlk başlarda hamileliğim çok iyi gidiyordu. 10. haftaya geldiğimizde başta duyduğumuz kalp atışlarını bir anda duyamaz olduk. Bebek içimde ölmüştü ve tekrar bir küretaj yaşamam gerekiyordu. Bu ne demekti; ben bir katildim ve içimde bir canlı barındıramıyordum. Allah böyle bir olayı hiç bir kadına yaşatmasın. Psikolojiniz tamamen bozuluyor. Sanki sizi uçurumdan itiyorlar ve sonu yok, düşüp duruyorsunuz. Doktoruma sonuna kadar güveniyordum. Bir kadın için çok önemlidir Kadın Doğum Doktoru. Evliliğim başından beri aynı doktora gidiyordum. Güvensizliğim söz konusu değildi. Bana doktorunu değiştir başka doktora git dendi. İnsanları üzmemek için gittim. Ama sonunda küretaj oldum. Sonrasında yaşanılanlar çok acı. Genetik olarak bir problem yok ama yaşanılanlar ortada. Ben anne olamıyacağım diyordum kendi kendime. Kendi içimde yaşıyordum acılarımı. Başkalarıyla paylaşmak zor geliyordu.

Annem Ankara'da bir jinekologtan randevu alıp muayene olmamı istedi. Yapılan tüm testleri yanıma alıp doktorun masasının karşına oturdum. Tüm testleri inceledikten sonra bana doktorun dedikleri hala kulaklarımda:

"Tüm testleriniz temiz. Evlendiğinizde çiftler birbirlerine bir alışma devresi geçirirler. İnsana böbrek nakli yapılacağı zaman, nasıl uygun olanı bulmak için uğraşılırsa bunu da öyle düşünmen gerekir. Fiziksel olarak birbirinize uyum sağlasanızda, biyolojik olarak birbirinize adapte olamamışsınız. Bunun yanında sana diyebileceğim başka bir şey daha var. Allah; kadına, çok özel bir yeti vermiştir. Eğer yaşamış olduğun bir hamilelikte, dünyaya getirmeye hazırlandığın bebek, başlarda ( yani ilk üç ay içerisinde) sağlıklı değilse kadın vücudu bunu elemine eder, yani eler. Bir şekilde bebeğin yaşamına son verir. Elbette bunu kadın bilerek ve istiyerek yapmaz. Bu istemsiz olarak yapılır."Bana kısaca doktorun söyledikleri bunlardı. Beni muayene bile etmemişti doktor. Ama çok büyük bir rahatlama olmuştu içimde. Eskişehir'e döndüm. Düşünmemeye çalışıyordum artık yaşadığım hamilelikleri ve küretajları. Her şeyi oluruna bırakmıştım. 1 veya 2 hafta içerisinde şüphelenmeye başladım hamilelikten ve direkt doktoruma gittim. Test bile yapmadım. Bana idrar testinden sonra güzel haberi verdi. Hamileydim. Yani ben Ankara'da ki doktora muayene için gittiğimde zaten hamileymişim. O andan itibaren karar verdim. Artık nete girip bebeğim ne kadar oldu diye bakmıyacaktım. Alışveriş yapmıyacaktım. İlk üç ay nasıl geçti anlatamam. Benimle birlikte doktorumda aynı şekilde diyebilirim Üç ay geçince bana aynen şunu söyledi "bu son hamileliğin de böyle olursa sana nasıl söyliyebilirim diye düşünmüyor değildim. Ama o kısmı atlattık artık, derin bir nefes alabiliriz."

Ve sizlerinde bildiği gibi yaşam sevincim, oğlum, baldan tatlım Berke'mi dünyaya getirdim. Allah uzun ömürler versin benim oğluma ve hepimizinkine.

Kuzenimin eşinin yaşadıklarını çok iyi anlıyabiliyorum. Ama onunki daha acı esasında. Bebeği sezeryanla alma durumundalar. Hatta bu postu yazdığım sıralarda belki de operasyonla alınmıştır bile. Hamileliğiniz sonlanıyor, sezeryan oluyorsunuz, lohusalık dönemi yaşıyacaksınız ama ortada bebek yok. Ama ben inanıyorum ki onlar bunu atlatacaklar ve yeniden bebek sahibi olacaklar. Birbirlerine olan sevgileriyle bunu aşacaklar. Aşmak zorundalar. Geçmişler olsun ikinizede canlarım.

Volitan

2008-01-13T01:14:00.000+03:00

Bu mail bana sevgili Edi'den geldi. Bende ufak çaplı bir araştırma yapıp nette bununla ilgili neler bulabilirim dedim. YuoTube da bile varmış. Geldiği akşam bir tek NTV ve Kanal24 Haber de bahsedildi. Bence işte Türk'ün gücü denilebilecek bir olay. 2007 tasarım ödülü alan Volitan'ın sahibi yani tasarlıyan insan Hakan Gürsu. İki dalda birincilik getiriyor hemde bu proje. Akıllara durgunluk verecek bir şey esasında. Aslında söylenecek sayfalar dolusu şeyler var Volitan hakkında. Umarım gereken ilgi ve alaka gösterilir. Böyle değerler az geliyor çünkü.

Flemenko ve Türkü

2008-01-13T00:59:00.000+03:00

Flemenkoyu oldum olası severim. Ama bu bambaşka olmuş. Tebrik ediyorum sadece. Bu kadar başarılı bir şekilde olabileceği aklıma gelmezdi. Türkü ve Flemenko yan yana gelince ortaya müthiş bir şey çıkış. Bu şarkıyı Öykü ve Berk isimli iki kardeş seslendiriyor. Aşağıda yayınlanan klip bildiğim kadarıyla tek klipleri, umarım diğerleride yoldadır.

Çerçeveli Resimler

2008-01-09T10:52:00.000+03:00

Uzun zamandır, çekmiş olduğumuz resimlere otomatik çerçeve eklemek istiyordum. Ama uygun programı bir türlü bulamamıştım. Geçenlerde nette sörf yaparken birden önüme bir site çıktı aradığımı buldum. İçinde o kadar çok yararlı programlar varki anlatamam. Belki size de yardımcı olur diğer programlar.

Sitenin adresi http://www.10001downloads.com/index.php.

Resimlerinize çerceve ekliyebileceğiniz program ise Photo Frame Show 1.4 Build 152 .Graphics bölümü altında Photographic adjustment adı altında görebilirsiniz.

Bu programı indirdikten sonra bende önceden çekmiş olduğum bazı resimleri hemen çerçeveledim. İşte bazı örnekler sizlere...

Oğlum

Bu resimde bendeniz efendim. Geçen sene doğum günümde.

Wings Ahşap Kutu

2007-12-25T11:23:00.000+03:00

Bu ahşap kutuyu hediye olarak yaptım. Alt komşumun kızı Ayça ne zamandır istiyordu. "Aslı Teyze benim tokalarımı koyacak kutum yok bana yapar mısın?" diye. Bende söz verdim. Esasında artık ahşap yapmıyorum çünkü ellerime allerji yapıyor boya. Ama kıramadım ne yapayım. İlk önce ağzını aradım. Hangisinden hoşlanır öğrendim. Bizim Ayça Wings'ten hoşlanıyormuş. Düşündüm ne olabilir diye Gittim hobi markete. Bu kutu çok hoşuma gitti.Yapımı oldukça basit. Toz pembe boyadım. Normalde boyadan önce zımpara yapmam gerekir ama üşendim işin açığı. Bende bir güzel boyadım. Üzerinede wings stikerlarını yapıştırdım. Elimde boncuk boyamda vardı. İnci beyazı. Kalp kenarlarına da onları attırdım. En son işlem de bir güzeş spey vernik. Ortaya çıkan bu.

Kurban Bayramı

2007-12-20T00:28:00.000+03:00

Herkesin bloğunu tek tek ziyaret edip Kurban Bayramlarını Kutlamayı çok isterdim ama ne olur kusuruma bakmayın. İşlerimi yetiştiremedim. Şu saat oldu yani saat 23.32 ben daha yeni oturuyor gibiyim. Ve arife. Oğlum birde aniden ateşlendi. Neyse sanırım çok ciddi bir şey yok ama, dedimya tamda arife günü. Hemen ilaç takviyesi. Şimdilik düştü gibi ama belli olmaz. Ara sıra gidip ölçerim bakalım. Sanırım geçen akşam alışverişten gelirken kaptı azda olsa. Neyse efendim, beni tanıyan tanımayan, seven sevmeyen, söz verip cevapları yazacağım diyerek, ama bir türlü sorularıma cevap yazmayan kişininde ( sanırım kendini çok iyi anlamıştır), kısacası tüm müslüman aleminin Mübarek Kurban Bayramını en içten dileklerimle kutluyorum.

Bizler, nerede o eski bayramlar diyoruz, bizlerin evlatları acaba neler diyecekler bakalım? Evimizin bahçesinde ( ki apartman dairesinde otururduk ama bahçesi vardı) kurban kesildiği günler daha dün gibi. Zaman çok hızlı akıyor ve insanoğlu bunu hiç anlamıyor. Rahmetli anneannem çok metanetliydi. Dayılarımın hepsine tek tek kurban kesmeyi öğretmişti. Çünkü dedem, dayılarım çok küçükken vefat etmişti. Başlarına geçip öğretmiş. Sizleri bilemem ama bizde adettendir. Kurbana niyetlenen kişi, kurban kesilipte böbreği pişmeden asla orucunu bozmazdı. Kurban yüzülür temizlenir ve kahvaltıya kavurması yetiştirilirdi. Kahvaltıda bu kavurmayı yemeğe bayılırdım. Hatta ve hatta bayramın geldiğini şimdi anladım derdim. Bu anlattıklarım, elbette böyle gördüğüm ve bizim adetlerimizde böyle olduğu içindi. Bazılarınızı duyar gibi oluyorum. Sabah sabah nasıl yenir kavurma diye. Ailenizde nasıl yetişirseniz ve görürseniz size onu yemek ağır gelmiyor işte.

Rahmetli anneannem çok becerik bir hatundu. Hani derlerya eski toprak, aynen öyle işte. Valla Kurbanın işkembesini bilem temizlerdi. Kurbanın derisi hariç hiç bir yeri ziyan olamaz derdi. Benim bir tek yemediğim şey, kuyruk yağını kavurup, yağını çıkartıp o yağı yemeğe kullanmasıydı. Bundan nefret ederdim. Canım anneannem, ekonomi yapacak ya. hayvanın yağları bile ziyan olmasın derdi. Ama kuyruk yağını çıkartıp kalanla bir kete yapardı. Valla işte o süper olurdu. Buna kıtırmak denir bizde. Ne bayramlardı onlar. Canım anneannem. Bende annemden çok emeği vardır esasında. Annem çalıştığı için herşeyimle mecburen anneannem ilgilenirdi. 1971 doğumlu olduğum için bu bahsettiklerimin hangi tarihlere isabet ettiğini varın siz hesap edin.

Anlaşılan benim parmaklar yazmayı özlemiş durduramadım ben onları. Çok gevezelik yaptım. Tekrar hepinizin Kurban Bayramı kutlu olsun.

Rulo Pasta

2007-12-11T15:37:00.000+03:00

Rulo Pastayı oldum olası çok severim ama bir türlü ölçülerini tutturamam. Kah yapışır, kah yuvarlarken kırılır. En sonunda, araştırmalarım sonucu en uygun tarifi, kendi katkılarımda olmak üzere buldum. Çok kolay, masrafsız üstelik. Süslemesi size kalmış. Canı gönlünüz ne ile süslemek isterse süsliyebilirsiniz.

Malzemeler:

3 orta büyüklükte yumurta (eğer yumurtalarınız küçük ise 4 adet yeterli geliyor)
3 kahve fincanı toz şeker
2 kahve fincanı (bahsettiğim Türk kahvesi) + 1,5 tatlı kaşığı un
1 kahve fincanı mısır nişastası
1/2 kahve fincanı sıvı yağ
1/2 kahve fincanı süt
1 paket vanilya
1/2 paket kabartma tozu

Kreması:

2 su bardağı süt
2 poşet krem şanti

Hazırlanışı:

Önceden krem şantimizi hazırlıyoruz ve buzdolabımıza koyuyoruz. Önceden krem şantiyi hazırlayınca şertleşiyor buzdolabında. Yumurta ve şekerleri, şekerler eriyene kadar yaklaşık 10 dak hızlı devirde mikserimizle çırpıyoruz. Süt ve yağı ilave ediyoruz. Un ve mısır nişastasıda ilave ediyoruz. Vanilya ve kabartma tozunu ilave etmeden, hamurun kıvamına bakıyoruz, boza kıvamından daha akıcı olacak. Eğer kıvamı koyu gelirse süt ve yağ ilave edebiliriz. Kabartma tozunu 1 paket koymamaya dikkat edelim. Çünkü hamurun fazla kabarmaması gerekiyor. Vanilyayı da ekledikten sonra, tepsimize pişirme kağıdı serip, hamurumuzu yaydırıyoruz. Önceden ısıttığımız yaklaşık 180 derecelik fırınımızda 10-15 dak kadar pişiriyoruz. Aman dikkat başından ayrılıp bir yerlere gitmeyin. Çok çabuk pişiyor. Üzeri pembeleşince hemen mermerimizin üzerine alıp, hafif ılındıktan sonra pişirme kağıdımızla beraber bir güzel sarıyoruz. Soğumadan bu işlemi yaparsak, hem kırılmıyor hemde şeklini alıyor.

Kekimiz , şanti sürecek ılıklığa gelince, pişirme kağıdından sıyırıyoruz. Başlıyoruz içine şantiyi yedirmeye. Sonrasında istediğiniz meyvayı koyuyoruz. Benim tercihim muz. Bir güzel rulo haline getirdikten sonra, kenarlarını birazcık kesiyoruz ki kenarlarına kremamızı daha rahat sürebilelim. Üzerini de şanti ile kapattıktan sonra gerisi sizin yaratıcılığınıza kalmış. Ben önceleri sadece kakao serptim. Sonrasında meyva sosu kullandım. Artık sizin zevkiniz nasıl arzu ederse artık. Kek çok yumuşak oluyor. Övünmek gibi olmasın ama pastanelerde yediğimiz rulo pastalar gibi oluyor. Şimdiden afiyet olsun hepinize.

Frikete Şal

2007-11-30T13:16:00.000+03:00

Sizlere bahsetmiştim. Hani 4 günde iki adet şal yaptım, sonunda acillik oldum . Gerçi acillik olmamın sebebi bu şallar değil ama tetikledi sanırım.

Frikete işi yapmak çok zevkli bana göre. Bunların nasıl yapıldığını açıklamalı olarak değilde sadece bitmiş halini şimdilik veriyorum. Sonra, frikete işinin nasıl yapıldığını açıklamalı olarak belki video gösterisi olarak anlatırım. Tığ işini biraz bilen insan rahatlıkla yapabiliyor. Gerçekten kolay. Şimdi, ben bunları daha farklı renklerde de yapıyorum. Onlarıda daha ileride sizlere yayınlarım. Yaptığım kırmızı şal, oğlumun Duygu Öğretmenine, diğer beyazı ise Müdür Öğretmeni Nazile Hanıma. İkiside gerçekten çok beğendiler. Ben bu şallardan yapıp satsam mı acaba? Ne dersiniz?

Acillik Oldum

2007-11-26T16:45:00.000+03:00

Canlar; sonunda acillik oldum vallaha. Sen koltukları kaplarsan, sonra öğretmenler günü için oğlumun öğretmenlerine şallar yetiştireceğim diyerekten kendimi helak ettim sanırım. Ama yaptığım şalları koyacağım yakında süper oldu. Bende çok beğendim. Övünmek gibi olmasın. Oğlumun öğretmenleride çok beğendi yaptıklarımı. Ama ben benden çıktı ve sonunda olan oldu cumartesi günü eşim acile kaldırdı beni. Tuturmuşum bir güzel. Elbette geçirmiş olduğum sıkıntılarında etkisi oldu. Olmadı desem yalan olur.

Ağrı kolumdaydı, sırtıma geçti. Sonunda nefesime vurdu. Nefes bile alamadım. Gittik. Yaptılar popodan iğne. Kan tahlili, akciğer röntgeni derken sonunda rahat nefes almaya başladım. Bir oh dedim. Oğlumla eşim beklediler gece beni. Eve saat 23:45 gibi geldik. Oğlumun uyku gözlerinden akıyordu. Ama şimdi iyiyim.

Bu arada bloklarda 1 senemi doldurdum. Darısı nice 1 senelere.

Öğretmenler Günü için post yazmaya niyetim vardı ama olamadı. Yinede tüm öğretmenlerin kutlu olsun.

Hepiniz sevgiyle kalın. Azıcık daha iyileşeyim, kapladığım diğer iki koltuğu, yaptığım şalları vede süper bir pasta tarifini yazacağım sizlere.

DELİDİR NE YAPSA YERİDİR 1

2007-11-19T16:12:00.000+03:00

Evet, uzun zamandır yazmıyordum. Daha doğrusu, inanın içimden herhangi bir şey yazmak vede yapmak gelmiyordu. Ama bir şey yapmamakla olanlar değişmiyor. Ben duramadım ,ne zamandır gözüme batan şeyleri değiştirmeye başladım. Hatırlarsınız daha önceden oturma odamdaki üçlü koltuğu kaplamıştım. Şimdide oğlumun koltuğunu kaplamaya sıra geldi. Bunu kaplamak gerçekten zor. Çünkü açılabilen herhangi bir yeri yok. Sadece alt kısmındaki kumaş sökülebiliyor.

Başta dedimya delidir ne yapsa yeridir. Öncelikle, daha önceden kumaş satın aldığım yere gittim. Ne gibi kumaşlar var diyerek. Aslında önceki kapladığım koltuğumun kumaşını pazarımızdan almıştım. Meğerse bunların bir mağazası varmış. Adresini aldım ve eşimle beraber gittik. Baktık en uygunu bu geldi bize. Kalan iki tekli koltuğumun ihtiyacı olan kumaşlarınıda aldık ve çıktık. Sonrasında ya herru ya merru hesabı başladım kaplamaya. Koltuğu küçük görüpte az kumaş gider diye düşünmeyip iyi ki 2m kumaş almışım. Hemen hemen hepsini kullandım kumaşların. Çok az bir parça arttı. Oğlum esasında Fenerbahçeli olsun istedi ama ben o kadar profesyonel değilim. Anca elimden bu kadarı geldi işte. Ama koltuk gerçekten yenilendi. oturduğum dairenin arkasında bir kaplamacıya sorduğumda bu koltuğu bana 50 YTL'ye kaplıyabileceğini söylemişti. O da kumaş hariç. Ben ise kumaşa sadece 12 YTL verdim. Bakalım nasıl bulacaksınız?

Bu kaplanmadan önceki hali.

Kaplarken oğlum yardım etmek için elinden geleni yaptı gerçekten.

Teşekkürü asla unutmaz, yaşam sevincim.

Nasıl olmuş? Becerebilmişim herhalde. Sağlıcakla kalın....

Canım İstemiyor

2007-10-31T23:37:00.000+03:00

Farkındayım. Çok uzun zamandır ne yeni bir post yazabiliyorum, nede diğer blogdaki arkadaşları ziyaret edip yorum bırakabiliyorum. Beni çok etkiledi bu şehit haberleri. Ama bunun yanında kendi özel hayatımda da bazı sıkıntılar oldu. Hepsinin yakında geçeceğine inanıyorum. Sanırım herkesin böyle dönemler geçirdiği olmuştur. Bende böyle bir dönemden geçiyorum sanırım.

Bu yüzden bu aralar kusuruma bakmayın. Ama benide yalnız bırakmayın olur mu? Hepinizi çok seviyorum.

Kimi arkadaşlarım da ben uzun zamandır bloğa girmeyip yazı ve yorum yapmadığım için beni kendi listelerinden çıkarmışlar canları sağolsun :((

YETER ARTIK

2007-10-09T09:49:00.000+03:00

Şırnak'ta şehit edildiler. Şehit edilen tüm ailelerin ocakları yanıyor. Sadece onların mı?Bu ülkeyi seven, bu ülkede yaşamaktan mutlu olan ve en önemlisi yüreklerinde Allah korkusu ve sevgisi olan her canın yüreği yanıyor. Nereye kadar? Ne zaman bitecek yada bitirilecek? Canlar daha ne kadar yanmaya devam edecek?

Bir terörizmdirki bitmedi bir türlü. Bitirilemedi. Nasıl bir olaydır ki akla ve mantığa sığmaz. Başladığı günden itibaren sonu getirilemez.

Bu kadar zor mudur bu harekata karar verebilmek. Türkiye Cumhuriyeti bu şehitler için daha ne kadar bekliyecek? daha kaç tane ocak yanacak, elle tutulur bir şeylerin olabilmesi için?

Erkek evlat yetiştiriyorum. Bana dediği tek şey "anne ben askere gitmek istemiyorum. Çünkü orada hep ölüyorlar. Ben ölmek istemiyorum." Bunu söyleyen benim 5.5 yaşındaki oğlum. O kadar çok görüyor ki televizyonda şehit haberlerini. Sanıyor ki askere giden herkez ölecek. Anlatmaya çalışıyorum dilim döndüğünce." Askere giden her erkek evlat ölmez oğlum, vatan kutsaldır, korunması gerekir"

Artık bir şeyler yapılsın. Artık şehit cenazelerinde yürekler yanmasın.

VATAN BÜTÜNDÜR BÖLÜNMEZ

Not: Yukarıdaki banner buna uygun olsun istedim. Bu postu okuyanlardan ricam, kendi bloglarında da şehitlerimizden bahsetmeleri. Yani bir nevi blog hareketi. Bakalım biz blogçular neler yapabileceğiz yazılarımızla. Ne hissediyorsanız , iki cümle de olsa bahsedin. Hepinize kolay gelsin.

Saçlı Bebekler

2007-09-27T21:17:00.000+03:00

Benim oğlum doğduğunda da çok saçlıydı.Bu resim de ağzı yara gibi çıkmış ama, merak etmeyin bir şeyi yok. Ama saç!!!! Zaten tüm hamileliğim boyunca o kadar çok mide yatıştırıcı ilaç almıştım ki (elbette dr. kontrolünde). En sonunda oğlum herhalde elinde Renine bayrağınla çıkar diye düşünmüştüm. Ama geçenlerde bana gelen mailde ki bebeklerin saçları pes dedirtti bana. Siz ne düşünürsünüz.?

Sevgi Sobesi

2007-09-27T10:55:00.000+03:00

Yeni sobemiz sevgili Aytuğ tarafından olmuş. Hemen cevaplıyorum. Ama sınırlıyamıyorum. Sevdiğim bir çok şey var çünkü.

1- Elbetteki ailem. Baldan-tatlı oğlum Berkem. Aşkım benim herşeyim. Eşim, hayat arkadaşım, sevgilim. Anam (bu kelimeyi annem için kullanmayı daha çok severim. İçten gelir bana) Çok şeyi borçluyum. Beni babasız büyütüp, bir çok şeye göğüs gerdiği için.( Babamız varda hayırsız :p).

2- Araba kullanmak. İyi bir şöförümdür.(Sürücü değil) Kendimi iyi hissettiğim yerdir şöför koltuğu. Çok da dikkatliyimdir. Yolda, bayan olduğum için üzerime üzerime gelenleri nefretle kınıyorum. 8.5 aylık hamileyken bile araba kullandım.Korkak araba kullanan bayanlara da kızarım.

3-Sabahları ve akşam yemekten sonra, Türk Kahvesi içmeyi severim. Ama bunun yanında köpüklü bir capuccino'ya asla hayır demem.

4-Bilgisayar ve internet. Hem sörf yapmayı, hemde chat yapmayı severim. Bloğumu da unutmayalım.

5-Denizde yüzmeyi ve saatlarce oynamayı severim. Öyleki ellerim buruş buruş olur.

6-Özellikle sevdiğim insanlarla hoş sohbeti severim.

7-Kendi yaptığım ürünleri başkalarına hediye etmeyi severim. Bu nedenle evimde çok az kaldı(cam boyama, ahşap vs.)

8-Kozmetik ürünlerindeki yenilikleri takip etmeyi. Kullanıyormusun diye sormayın. Sadece nemlendiricilerim vardır.

9-Yemek yapıp yedirmeye bayılırım.

Valla şimdilik aklıma gelenler bunlar. Ben başkasını sobelemiyorum. Blogların birçoğu bunu yaptı sanırım. Ama arzu eden varsa lütfen yazsın. Hepiniz sevgiyle kalın.

1999-2007

2007-09-24T23:21:00.000+03:00

25 Eylül 1999. Nasıl geçti anlamak mümkün olmadı. Zaman su gibi. Acısı, tatlısı her şeyiyle. Hayat arkadaşım, eşim, sevgilim, aşkım, limanım. Nasıl başladı?Şaşırdı insanlar . Nasıl internetten evlilik olur diye. Sanal başlıyan ilişkimiz, gerçeğe dönüştü işte.Bir öykü misali. İki kişi ile başlıyan hayatımız oğlumuzla renklendi. Belki sonrasında daha da renklenir kim bilir?

MUTLU YILLAR HAYATIM. NİCE SENELERE. Şimdilik Oğlumuzla..

SENİ SEVİYORUM....

Kumaş Boyama

2007-09-21T13:10:00.000+03:00

Bu Besmele yazısıda yaptığım işlerden bir tanesi. İstediğiniz herhangi renkte bir kumaşı (kumaş boyandığında arkasına geçirmeyecek) alıyorsunuz. Benim tercihim ithal ipek. Boyıyacağınız deseni beyaz kopya kağıdı ile kumaşa geçiriyorsunuz. Elbette desenin ilk önce patron kağıdı dediğimiz ince kağıda geçirilmiş olması gerek. Sonrasında kumaş ile patron kağıdı arasına beyaz kopya kağıdı yerleştiriyorsunuz ve kaymaması için iğneliyorsunuz. Deseni kumaşa bir güzel kopyalıyıp gerçirdikten sonra kumaş boyası ile boyuyorsunuz. Boyanızı altın simli veya gümüş simli seçebilirsiniz. Ben bu tür hat boyamalarda altın simi tercih ediyorum. Hatta ve hatta, kumaş boyası satılan yerlerde ayrıca toz halinde sim satılır, ben boyanın içine bundan da ekleyip daha parlak bir görünüm elde ediyorum. Kullandığınız fırçanın bu iş için uygun olmasına dikkat etmenizi öneririm. Pebeo markası bu iş ideal. Boya için hangi marka derseniz Art-Deco veya yine Pebeo diyeceğim. Seçim size kalmış burada. Boyadığınız alan iyice kuruduktan sonra yani yaklaşık 6 saat sonra kesindir kuruması, kumaşınızın arkasından sıcak ütü ile sabittliyoruz ki herhangi bir şey olmasın diye. Gerçi benim kullandığım bu stilde, çerçeve olacağı için başına bir şey gelmez ama olsun, işi sağlama almakta fayda var diye düşünüyorum. Ayrıca boyadığınız alan sizi tatmin etmedi ve kumaş boyanın altından görünüyorsa iki kat boyıyabilirsiniz. Düz boyama stili gerçekten çok kolay bir o kadar da zevklidir. Tabi sevene. Sevgiyle kalın.

Dizi Sobem

2007-09-19T23:05:00.000+03:00

İzlediğimiz dizilerle ilgili bir sobemiz var. Sevgili Kakaolu Sevgiden.Genelde bu sobede gördüğüm kadarıyla Türk Dizilerinden bahsedilmiş ama benim izlediğim bazı yabancı dizilerde Türk dizilerinin yanında. Ama Cnbc'de yayınlanan bahsedeceğim dizileri izlemenizi şiddetle tavsiye ederim. Başlıyalım
Türk dizilerimizle:

1- Bin Bir Gece: Kanal D

Neler olduğunu bilmiyenimiz yok sanırım. Ünlü Binbir Gece Masalıyla bağdaştırılmaya çalışılıyor ama ilgisi yok. Sadece Şehrazat ismi benziyor. Her bölümü ilgiyle izliyorum.

2-Avrupa Yakası: atv

Gülse Birsel'i gerçekten tebrik etmek gerekir. Ata Demirer ayrıldığında ümidim kalmamıştı ve dizi biter bir şekilde diyordum. Ama kuvvetli kalemi ve Sinan Çetin'in Yönetmenliğiyle süper bir komedi dizisi. Karakterlerin herbiri ayrı ayrı eğlenceli, ve oynayanların bir çoğu tiyatro kökenli veya bu işe gerçekten gönül vermiş insanlar. Yeni bölümlerde Gaffur tiplemesinin olmayışı bence eksi bir şeyler getirmez diye düşünüyorum.

3-Bizim Evin Halleri: Kanal 1

Bu diziyi TRT1'den beri takip ederim vede çok büyük zevk alırım. Bizden birileri vardır. İşin açığı uzun süreli tek yerli dizi. Şimdi şimdi biraz bozulmaya başladı. Örneğin bir Pembe karakteri vardı. Dizinin bazı bölümlerinde XL mankenlik yaptı. Diksiyonunu düzeltti, şimdiki bölümlerde yeniden yemeni örtüp, yerel lehçe ile konuşmaya başladı. Sanırım senaristler değişti. Bu diziden bir çok başka diziye transferler oldu esasında.

4- Arka Sokaklar: Kanal D

Polisiye ama bir o kadarda komik geliyor. Hele Rıza Babanın kızını Ali'ye vermek istememesi çok hoşuma gidiyor. Elbette Çoban'ı ve ailesini unutmamak gerek. Hepsi çok başarılılar bana göre.

5-Kurtlar Vadisi: Show

İşin açığı başlarda hiç seyretmedim ama geçen seneden bu seneye seyretmeye başladım ve yeni bölümlerini merakla bekliyorum.

Yabancı Diziler:

1- Ghost Whisperer: Cnbc-e

Bu tür dizileri severim. Korku ve gerilim bir arada. Dizide ki kadın ölülerle konuşabilme yetisine sahip. Bu dünyada sıkışıp kalmış ve diğer dünyaya geçemeyen ölülere daha doğrusu ruhlara yardımla ilgili. Her bölümde farklı bir konu var. Bu da benim daha çok haşuma gidiyor.

2- CSI-NY: Cnbc-e
Polisiye olan bu dizide; cinayetlerin nasıl işlenmiş olabileceğini ve kanıtların nasıl elde edildiğini anlatıyor kısaca. Cinayetin nasıl işlendiği değil ama kanıtların tereyağından kıl çeker gibi bulunmasını izlemek değişik geliyor.

3-NIP-TUCK: Cnbc-e

Bu diziye hangi kategori derseniz,bunu gerçekten kesin şudur diyemiyeceğim. Ancak iki yakın arkadaş estetik cerrahın, başına gelen çeşitli olaylar bu dizide yer alıyor. Bayanların estetiği ne kadar değer verdiğini anlatan bir dizi. Benim favorilerim arasında. Ancak +18 yaş ibaresi var ve saat 23.00'den sonra yayınlanıyor.

Şimdi ben sobelemesem olmaz değil mi? Bende Aytuğ'yu, Margo'yu ve Rahşan'ı sobeliyorum. Bakalım onlar hangi dizilerden hoşlanıyorlar.

Sevgili Devin'in Yaşadıkları

2007-09-19T09:49:00.000+03:00

Sevgili Eda sayfasında anlatmış ve bizlerinde kendi bloglarında bu konudan bahsedilmesini rica etmiş. Ne demek dedim ve bende hemen yayınlamaya karar verdim. Önemli olan bu tür yazıları daha çok kişinin okuması ve insanlığın daha ölmediğinin anlaşılması diye düşünüyorum. Sevgili Eda'nın yazdığı postu aynen yayınlıyorum.Yalnız ben resimleri ekliyemedim. Bazı problemler oldu sanırım. Ama olsun, bende yazıyı yayınlıyarak duyurmak istedim bloğumdan.

Hani demin dedim ya bir sürprizim var diye işte sürprizim. Bu gün hiç yazı yazmadım evde değildim neredemiydim? Okumaya devam…
Hatırlarsınız 4 Eylül’de yazdığım bu Cerrahpaşa Hastanesi’ne Devin’ciğim Aracılığı ile Tam Destek ve 5 Eylül’de yazdığım bu yazımı Melekler Geldi
Canım dostum ♥♥♥♥ kuzu kuzu pembem Devin’im ♥♥♥♥ yani Bir Kedinin Hatıraları 16 Eylül’de bunu yazmıştı.
(Sabah uçuyorum İstanbul’a. Zaman geçiyor valla. Yeni koltuklarda ilk kemoterapi olacak bakalım. Neyse, bu da bitince kalacak bir tane. Havalar sıcak hala, denize girmeye devam. İstanbul soğukmuş, yanıma ne alacağımı bilemedim. Neyse, evde uzun kollu bir şey buldum, onu götürüyorum. Eh, 35 dereceden 25 dereceye gidince ciddi bir mevsim farkı oluyor. Gerçi burada da geceler serinlemeye başladı şükür. Ama daha Kasım ortasına kadar soba filan yakmayız. Babam ve Oğlum’u seyrettim. Çok güzel film olmuş, öyle dedikleri gibi fena bir duygu sömürüsü filan da görmedim ben. Duygusal, güzel bir film olmuş işte. Daha ne olsun yani. Döndüğümde görüşürüz sevgili günlükçüm. Şu fotoğraf makinesini bulsam iyi olacak. Kalkayım onu arayayım bari.)
Vee evet bu gün yani 18 Eylül 2007′de Devin kuzusu İstanbul’daydı. Cerrahpaşa Hastanesi Radyasyon Onkolojisi Kliniğinde 6 saat süren kemoterapi için. Sabah 11 gibi yanındaydım dostumun. Düşünsenize 4 Eylül’de Devin’imizin başlattığı kampanyaya destek olmak için yazdım ve siz güzel dostlar da ona destek oldunuz hepinize Devin adına ve şahsım adına minnettarım. 5 Eylül’de ise müjdeli bir haberle Devin’le telefonda çığlık ata ata konuştık. Resmen kalbim yerinden fırlayacaktı! Sevinçten ağlamak bu olsa gerek dedim kendi kendime. 5 Eylül’de yazdığım bu yazımda ki Melekler Geldi ve bize bunları haber etti.

(Sevgili Dostlar, Gösterdiğiniz ilgi sabah beri annemle beni hüngür hüngür ağlatıyor. Ancak birdenbire bir melek geldi ve dedi ki, “Ben size İstikbal Mobilya’dan 4 koltuk alıyorum ama ismimi yayım etmenizi istemiyorum.” Bir başka melek, Arşimedmedikal, http://www.arsimed.com.tr/list/list.asp?ktgr_id=354 adında, daha geldi ve dedi ki “Biz de size özel kemoterapi koltuğu bağışlıyoruz”. Bu özel kemoterapi koltuklarının tanesi 5000 ytl arkadaşlar.Böylece 4 koltuk ararken, oldu 5 koltuk…)
Cerrahpaşa Radyasyon Onkoloji Kliniği’nde kaldığım 6 saat boyunca Devin’i daha yakından tanıma şansım oldu. Sadece telefonla konuştuğum bir insan nasıl bu kadar hayat dolu, matrak ve sevgi dolu olabilirdi. Kendisi bir anne ve bana da arkadaştan öte anne sevgisi ile bir sarıldı ki size anlatamam.
Kapıdan içeri girerken yüreğim pır pır etti. Ya ağlar da onu üzersem diye çok korktum. Ama Devin maşallah o kadar şen şakrak ki; size yemin ederim o muhteşem hastane personeli ona hayran. Nasıl olmasınlar ki! Bu matrak hatuna; hemşiresinden bölüm başkanına, doktorundan müstahdemine kadar hepsi kocaman saygı ve sevgi duyuyor.
Aşağıdaki resimlerde tedavi gören diğer hastalar Devin’le aynı günde kemoterapi tedavisi gördükleri için çok şanslılar. Yaşadığım olayı anlatacağım bana hak vereceksiniz. Bir bayan geldi oda tedavi gördü ancak 20 dk. falan kalmasına rağmen mutsuz ve huysuzdu. Acılarından bıkmış belli ki ona da hak vermek lazım ve tüm vücudunu sarmış hastalık.
Devin’e hemşireye odada ki bizlere de dert yandı, huysuz tavrı ile. Ama Devin sabırla ona nasihat verdi ve pozitif olmasına çalıştı. Neyse güzelce geçmiş olsun diyerek teyzemiz gitti.
Günün Bombası 1 :
Sonra sanırım bölüm başkanıydı ( Devin’cim okursun sen yanlışsa düzeltelim ) Prof. bir bayan hocamız geldi ve yanında da hastane evrak işlerine bakan bir bayan vardı ve Devin’e ne dese beğenirsiniz: ” Rica etsem bir elinizi sürün kendisi çok pesimistdir” dedi. ( Kelime Anlamı: Tüm olaylarda kötü-olumsuz bir taraf arayan kişiler. )
Görüyormusunuz işte ! Ben bu gün dünyadaki hiç bir zenginin alamayacağı bir pırlantaya sahip oldum. Oysa ki ben Devin’e destek olmak, onu eğlendirmek için gitmiştim. Ama size yemin ederim ki; hastane ortamındayım diye demiyorum, Devin’i tanıdıktan sonra hayata bakışım zaten pozitif olmasına rağmen daha da değişti. Hakkımda atıp tutanları bile artık sevgi ile karşılayacağım. Bir gün bir ömre bedel lafını, 12 Ekim 1978′den bu yana hayatı anlamaya çalışan ben EDA SUNER senden öğrendim. Daha önce nerelerdeydin ?… Ne demişler her şer’de bir hayır vardır! İşte bu can sıkıcı ama gelip geçecek bu durumu sen yaşamamış olmasan ben seni tanıma onuruna erişemeyecek ve bu güzel günü yaşayamayacaktım. Sana da dediğim gibi ♥♥♥♥ seni çok ama çok sevdim be komik kadın ! ♥♥♥♥ Allah baba seni başımızdan eksik etmesin canım dostum Devin’im…
Günün Bombası 2 :
Saat 11 gibi kapıdan içeri kocaman fotoğraf makinası ile bir bey ve güzel bir bayan girdi. Onlar ülkemizde kaliteli yazıları ile tanıdığımız Tempo dergisi ekibinden başkaları değildi! Meleklerin hediye ettiği koltukları ve bu güzel olayı konu edebilmek sesimizi herkese duyurmak için gelmişlerdi. Önce meleklerimize, sonra melek yardımcıları olan diğer meleklere yani bloglarında konu eden siz değerli dostlara ve Tempo dergisine buradan da teşekkür ederiz. Söylediklerine göre haftaya Çarşamba yani 26 Eylül 2007′de Tempo dergisininden röportajı okuyabilirsiniz.
Devin’de ben de fotoğraf makinalarımızı unutmuşuz. Ancak akıllı bıdık Devin cep telefonu ile çeksene dedi ve ben teknolojiye şükrettim.
İşte resimler. Sizden ricam bu yazımı sizlerin de bloglarınız da duyurması. Çünkü adını vermek istemeyen bizim gizli meleğimiz okuduğunda ona nasıl minnettar olduğumuzu görsün istiyorum. Ve tabii ki Arşimed’den Faysal Gökyöz beyde.
Bu resimdeki kemoterapi koltuğu http://www.arsimed.com.tr/list/list.asp?ktgr_id=354 adına bağışlandı. Resimdeki bu güzel insan işte hayata bu pencereden bakıyor ! Veee eli göğsünde size teşekkür ediyor.
Demedim mi ben size! Nasıl candan diye ! Siz ona bir elle sarılıno Bir Kedi olduğu için sizi tüm paticikleri ile işte böyle sarmalıyor.
Cerrahpaşa Hastanesi Radyasyon Onkolojisi Kliniğinde ki oda.Soldaki 3 ve en altta ki resimde ki koltuk ile yani İstikbalden4 koltuk bağışlayan; adını gizli tuttuğumuz o güzel ♥ kalpli meleğimizden.

Tekrarlıyorum: Sizden ricam bu yazımı sizlerin de bloglarınız da duyurması. Çünkü adını vermek istemeyen bizim gizli meleğimiz okuduğunda ona nasıl minnettar olduğumuzu görsün istiyorum. Ve tabii ki Arşimed’den Faysal Gökyöz beyde.

BİRAZDA ŞİİR

2007-09-18T23:16:00.000+03:00

Yıldızları süpürürsün, farkında olmadan,
Güneş kucağındadır, bilemezsin.
Bir çocuk gözlerine bakar, arkan dönüktür,
Ciğerinde kuruludur orkestra, duymazsın.
Koca bir sevdadır yaşamakta olduğun, anlamazsın.
Uçar gider, koşsan da tutamazsın...
William Shakespeare

En uzak mesafe ne Afrika’dır
ne Çin, ne Hindistan,
ne seyyareler
ne de yıldızlar geceleri ışıldayan…
En uzak mesafe iki kafa arasındaki mesafedir
Birbirini anlamayan
Can Yücel

DOSTLUK
Biz haber etmeden haberimizi alırsın,
yedi yıllık yoldan kuş kanadıyla gelirsin.
Gözümüzün dilinden anlar,
elimizin sırrını bilirsin.
Namuslu bir kitap gibi güler,
alnımızın terini silersin.
O gider, bu gider, şu gider, dostluk,
sen yanı başımızda kalırsın
Nazım Hikmet RAN

GELDİGİMDE
Geldiğimde notun duruyordu masanın üzerinde
Sekizde yatmıştın
Saatime baktım sekizi beş geçiyor
O gün anladım bu ilişkinin yazgısını
Takvim tutmazlığı
Aramızda düşman gibi duran zamanı
O gün anladım
Senin bana erken
Benim sana geç kaldığımı
Murathan MUNGAN

AĞLAMAK MESELESİ
Nasıl etmeli de ağlayabilmeli
Farkına bile varmadan?
Nasıl etmeli de ağlayabilmeli
Ayıpsız, Aşikare, Yağmur misali?
Neylersin alışkanlık
İçin kan ağlarken yüzün güler
Dikilitaş gibi dinelirsin yine.
Yavrum, erişmek ne müşkülmüş meğer,
Anneler gibi ağlamanın yiğitliğine?
Nazım Hikmet RAN

AĞLAMAK
Ağlamak
Bazı acılarda yetmez
Bazı ölümlere
Örtüsüdür bazı acıların
Örter, örtülmez
Savunur bir süre
Ağlayanlar sevinmeli
Sevin ağlayabiliyorsan
Acılar art arda dinmeli
Durur bir nöbetci gibi
Durur bir bekci gibi
Zamana gülmeli-gülmeli.
Sevin ağlayabiliyorsan
Unutmanın kardeşidir ağlamak
Uyur uyanır yatağında duyguların
Düşüncenin kucağında hep çocuktur
Ağlamak.
Özdemir ASAF

YALNIZLIK PAYLAŞILMAZ
Yalnızlık, yaşamda bi an,
Hep yeniden başlayan.
Dışından anlaşılmaz.
Ya da kocaman bir yalan,
Kovdukça kovalayan.
Paylaşılmaz.
Bir düşün'de beni sana ayıran
Yalnızlık paylaşılmaz
Paylaşılsa yalnızlık olmaz.
Özdemir ASAF

YARIN
Öyle çabuk geçiyor ki günler
Hele sen de bir bak hayatına.
Daha dün doğmuşuz sanki
Yeni okula başlamışız
Yeni sevmişiz
Öyle çabuk geçiyor ki günler
Hele sen de bir bak hayatına
Yarın bitecek sanki her şey
Yarın ölecek gibiyiz.
Daha doymamışız yaşamasına
Günlerimiz dün bir, bugün iki
Sakın bir şey bırakma yarına
Yarın yok ki.
Özdemir ASAF

NE YAPARDINIZ?

2007-09-18T11:40:00.000+03:00

Yine gelen maillerden birisi. Büyük bir ihtimal silerede geliyor bunlar. Bloglar paylaşım olduğu için yayınlıyorum bende. Bende kalmasın, herkes okusun diye.

NE YAPARDINIZ?...
Kararı siz verin. Komik bir cümle beklemeyin, çünkü yok. Yine de okuyun.
Sorum şu : Aynı kararı siz verir miydiniz?

Okuma ve öğrenme zorluğu çeken çocuklara özel eğitim veren bir okul için bağış toplama yemeğinde, çocuklardan birisinin babası katılımcılar tarafından asla unutulmayacak bir konuşma yaptı. Okula ve kendini adamış öğretmenleri kutladıktan sonra şöyle bir soru sordu:
'Dışardaki etkenler tarafından etkilenmedikçe doğa herşeyi mükemmel bir şekil ve sırada yapıyor. Ama yine de oğlum Shay, diğer cocukların öğrendikleri gibi öğrenemiyor. Diğer çocukların anlayabildikleri gibi anlayamıyor. Oğlumda doğal olması gerekenler şeyler nerede? '
Bu soru karşısında dinleyiciler sessiz kaldılar. Baba devam etti.
'Ben inanıyorum ki, dünyaya fiziksel ve zeka engelli Shay gibi bir çocuk geldiğinde, gerçek insan doğası kendini gösterme fırsatını buluyor ve bu da insanların o çocuğa davranış şekillerinde kendini gösteriyor.'
Ve sonra aşağıdaki hikayeyi anlatmaya başladı:
Shay ve babası bir gün parkta Shayın tanıdığı birkaç çocuğun baseball oynadıklarını gördüler. Shay sordu,
'Acaba oynamama izin verirler mi?'
Shay'in babası çoğu çocuğun Shay gibi bir çocuğun takımlarında oynamasını istemeyeceklerini ama aynı zamanda eğer oğluna izin verirlerse oğlunun o çok ihtiyacını duyduğu, engellerine rağmen başkaları tarafından kabul edilmenin özgüveni ve sahiplenme duygusunu vereceğini de biliyordu. Shay'in babası çocuklardan birinin yanına yaklaştı ve (fazla birşey beklemeyerek) Shay'in oynayıp oynayamayacağını sordu. Çocuk şöyle danışabileceği birilerine baktı ve sonra,
'Şu anda 6 sayı gerideyiz ve oyun sekizinci turunda. Herhalde takıma girebilir ben de onu dokuzuncu turda vurucu olarak sokmaya çalışırım' dedi.
Shay büyük bir gayretle takımın yanına gitti ve yüzünde kocaman bir gülümseme ile takım T-shirtini giydi. Babası gözünde yaş, kalbi sıcak duygularla dolu onu izledi. Çocuklar oğlunun kabul edilmesinden dolayı babanın mutluluğunu gördüler. Sekizinci turun sonunda Shay'ın takımı birkaç puan kazandı ama hala 3 sayı gerideydi. Dokuzuncu turun başında Shay eldiveni eline geçirdi ve sağ açık sahaya çıktı. Ona doğru hiç top isabet etmemesine rağmen oyunda olmaktan son derece mutluydu ve babası ona tribünlerden el salladığında yüzünde kocaman bir gülümseme vardı. Dokuzuncu turun sonunda Shay'ın takımı yine puan kazandı. Şimdi bütün kaleler doluydu, oyunu kazanma şansı ortaya çıkmıştı ve topa vurma sırası Shay'e gelmişti. Bu noktada Shay'ın vurucu olmasına izin vererek oyunu kaybetme riskini mi almalıydılar? Şaşırtıcı bir hamleyle Shay'e sopayı verdiler. Herkes onun topa isabet ettirme şansının sıfır olduğunu biliyordu, çünkü bırakın topa vurmayı Shay sopayı bile tutmasını bilmiyordu. Ama Shay sahaya çıktığında top atıcı, diğer takımın kazanma şansın bir kenara bırakarak Shay'e bu fırsatı tanıdıklarını görünce birkaç adım öne giderek yumuşak bir şekilde topu Shay'e doğru fırlattı. İlk topa Shay zorlukla sopayı savurdu ama ıskaladı. Atıcı tekrar birkaç adım öne doğru geldi ve topu yine yumuşak bir şekilde Shay'e doğru attı. Shay sopayı savurdu ve hafifçe topa dokunarak yere, atıcıya doğru vurdu. Oyun şimdi bitecekti. Atıcı topu yerden aldı, ilk kaledeki adamına kolaylıkla atabilecek ve Shay'i sobeleyerek oyunu bitirebilecekti. Ama atıcı topu aldı ve ilk kaledeki adamının başının üzerinden diğer takım arkadaşlarının erişemeyeceği bir yere fırlattı. Tribünlerdeki herkes ve iki takım da bağırmaya basladılar,
'Shay, ilk kaleye koş, ilk kaleye koş!'
Shay hayatında hiç bu kadar uzağa koşmamıştı ama ilk kaleye gidebildi. Şaşkınlıktan büyümüş gözleriyle yere çöktü. Herkes bağırmaya devam etti,
'İkinci kaleye koş, ikinci kaleye koş'
Nefes nefese kalan Shay zorlukla ikinci kaleye koşabildi. Shay ikinci kaleye geldiği sırada açık sahada diğer takımdan biri topu almıştı. Takımın en küçüğü olan bu çocuk kahraman olma şansını elinde tutuyordu. Topu ikinci kaledeki adamına atabilirdi, ama top atıcısının niyetini anladığından o da kasıtlı olarak, topu üçüncü kaledeki arkadaşının başının üzerinden attı. Herkes bağırıyordu,
'Shay, Shay, Shay, bütün yolu koş Shay!'
Karşı takımdan birinin yardım ederek onu üçüncü kaleye doğru döndürmesiyle Shay üçüncü kaleye koşabildi, 'Üçüncüye koş Shay, üçüncüye koş!'
Shay üçüncüye gelirken diğer takımdaki çocuklar ve seyirciler ayağa kalkmışlardı ve bağırıyorlardı,
'Shay, hepsini koş! Hepsini koş!'
Shay hepsini koştu ve oyunu takımı için kazanan bir kahraman olarak herkes tarafından alkışlandı.
'O gün', dedi babası, gözlerinden yaşlar asağıya doğru süzülerek,'iki takımdaki çocuklar da dünyaya bir parça sevgi ve insanlık getirmeyi başardılar'. Shay bir sonraki yaza yetişemedi. O kış öldü. Bir kahraman olduğunu ve babasını mutlu ettiğini ve eve geldiğinde annesinin de gözyaşları içinde onu kucakladığını asla unutmadı.

İNÖNÜ GÖZLEMESİ

2007-09-17T23:47:00.000+03:00

Bilmiyorum kaçınız biliyor bu tarifi, ama ben komşumdan yeni öğrendim. Hem yapımı çok kolay, hemde vitamin deposu. Özellikle yumurta yemeyen çocuklarınız için ideal. Öncelikle kaç yufkadan yapacaksanız o kadar yumurta kullanıyorsunuz. Eğer bu oran size fazla geldiyse 1 yufkaya 1/2 yumurta kullanabilirsiniz. Bolca yoğurt, kıvamı bu sağlıyor çünkü, elbetteki sıvı yağ ve biraz tuz. Resimlerde nasıl bir kıvamda olduğunu rahatça anlıyabilirsiniz.Öncelikle yufkaları yarıya bölüyorsunuz ve harcımızdan bolca sürüyoruz. Bolca derken gerçekten bolca.

Şekilde görüldüğü gibi katlıyoruz.

Hiç bekletmeden hemen tavamızda çok az yağda hemen alt üst pişiriyoruz. İçinde peynir ve maydanoz yok dikkat ettiyseniz. Yerken sanki varmış gibi oluyor. Çünkü yoğurt kesiliyor ve peynir hissi uyandırıyor. Yumuşacık bir gözleme. Şükrancığım iyi ki gösterdin, sağol canım. Sizlere de afiyet olsun. Arzu ederseniz sahurda yapabilirsiniz. Yumurta olduğu için tok da tutar diye düşünüyorum.

PAGET HASTALIĞI

2007-09-16T22:37:00.000+03:00

Bu mail bana geldiği an sizlerle paylaşmaya karar verdim. Esasında mail olarak gönderilmesi isteniyordu ama bloğumda yayınlarsam daha çok kişiye ulaşabileceğimi düşündüm.

Anneler, kızlar, kız kardeşler, hala ve teyzeler, arkadaşlar vs. Kasım ayında , nadir rastlanan bir çeşit meme kanseri bulundu. Bir bayanın göğsünde bir isilik gelişti. Doktoru mamagrofisi temiz olduğu için antibiyotikle enfeksiyonu tedavi etti. İki kontrolden sonra isilik kötüye gitmeye başladı. Doktoru bir mamografi daha istedi.Bu sefer bir kitle görünüyordu. Biyopside hızlı büyüyen habis ur bulundu. Büyümesini geri çekmek amacıyla kemoterapi başladı, sonra mastectomy yapıldı, kemoterapi tamamlandı ve radyasyon tedavisi yapıldı. Şiddetli tedavinin yaklaşık dokuz ayından sonra bayan temiz bir sağlık listesi verdi. Yaşamının bir yılının her günü onunla doldu . Sonra kanser karaciğer bölgesine geri döndü . Dört tedavi aldı ve kaliteli bir hayat istediğine karar verdi, kemoterapinin daha sonradan ortaya çıkan etkisini yaşamak istemiyordu. Beş büyük ayı vardı ve son gününü en ince ayrıntısına kadar planladı. Morfine ihtiyaç duyduğu birkaç günden sonra öldü. Her yerdeki kadınlara dağıtılsın diye bu mesajı bıraktı KADINLAR, LÜTFEN NORMAL OLMAYAN HERHANGİ BİR ŞEY KARŞISINDA DİKKATLİ OLUN VE MÜMKÜN OLDUĞU KADAR ÇABUK YARDIM ALMAK İÇİNDE KARARLI VE İNATÇI OLUN.

Paget Hastalığı : Bu nadir tipte bir meme kanseri ve memenin dış çeperinde , meme ucunda ve haresinde isilik gibi görünüyor , daha sonra dış kenarı kabuklu bir yara haline geliyor.Meme kanserinden hiç şüphe duymadım ama kanserdi. Meme ucum bana hiç değişik gelmiyordu fakat isilik beni rahatsız etti, bu nedenle doktora gittim. Ara sıra kaşındı ve ağrıdı fakat bunların dışında beni rahatsız etmedi. Sadece çirkin ve sıkıntı vericiydi, doktorum ve dermatolog tarafından daha önce deri yangısı için verilen bütün kremlerle temizlenemedi . Biraz endişeli görünüyorlardı fakat kanser olabileceği konusunda beni uyarmadılar. Şimdilik, dışarıdaki pek çok kadının meme ucundaki yada çevresindeki bir isiliğin yada yaranın kanser olabileceğini bildiğini sanmıyorum. Benimki meme haresinde tek bir kırmızı sivilce olarak başladı. Meme ucunun Paget hastalığında problemin en büyüğü semptomların zararsız görünmesi. Çoğunlukla deri iltihabı veya enfeksiyonu olduğunu düşündürüyor, en önemli talihsizlik ortaya çıkartma ve bakımında gecikme.

SEMPTOMLAR NELER ? Meme ucunda kaşıntıya ve yanmaya neden olan sürekli kırmızılık, akıntı ve kabuk bağlaması. ( Benim durumumda , ben fark edene kadar çok fazla kaşıntı ve akıntı yoktu, fakat bir tarafta dış kenarda kabuk vardı. ) Meme ucunda iyileşmeyecek bir yara. ( Benimki meme haresi üzerinde idi.) Genellikle sadece bir meme ucu etkileniyor. Nasıl teşhis edilir? Doktorunuz fiziksel olarak muayene etmeli ve iki memeninde mamografisini acil olarak çektirmenizi istemeli. Kırmızılık, akıntı ve kabuk deri iltihaplanmasına çok benziyorsa bile, eğer yara tek memenizde ise doktorunuz kanserden şüphelenmeli. Neler olduğundan emin olmak için doktorunuz yaradan biyopsi almalı. Bu mesaj ciddiye alınmalı ve mümkün olduğu kadar çok sayıda akrabanız ve arkadaşlarınıza geç meliki birinin hayatını koruyabilmeli. Benim meme kanserim, büyük dozlarda kemoterapi aldıktan, 28 kez radyasyon tedavisi olduktan ve Tamaxofin aldıktan sonra yayıldı ve kemiklerimi sardı. Eğer başlangıçta meme kanseri teşhisi konulsaydı belki yayılmayacaktı...

TÜM OKUYUCULARA : Bu o kadar üzücü ki, kadınlar Paget Hastalığının farkında değiller. Biz diğerlerini bu mail ile hastalığın ve potansiyel tehlikesinin farkına vardırabiliriz, her yerdeki kadınlara yardım edebiliriz. Lütfen , eğer yapabilirseniz, bir dakika alır bu mesajı olabildiği kadar çok insana göndermek, özellikle akraba ve arkadaşlarınıza .Sadece bir dakika alır , sonucunda bir hayat kurtarır.

Ben bu konuda son derece bilgisizdim esasında. Umarım sizlerde bunu okuyup bilgi alırsınız. Hepiniz sevgiyle ve sağlıcakla kalın.

ACİL YARDIM

2007-09-14T10:07:00.000+03:00

Yardıma ihtiyacım var çünkü counterlar kafayı yedi. Arka planları çıkmıyor. Beyaz bir sayfada akıp duruyorlar. Güzel counter sayfaları bilen varsa bana bildirebilir mi? Bunları düzenliyeyim ki hangi ülkeden, hangi şehirden, kimler online bileyim. Ben meraklının biriyim. Online ama nereden değil mi? Şimdiden hepinize teşekkürler.

RAMAZAN GELDİ HOŞGELDİ...

2007-09-13T13:05:00.000+03:00

11 ayın sultanı Ramazan-Şerif geldi.

Ne çabuk gelir kimse anlamaz. Çocukluğumda bana 3 gün oruç tuttururlardı. Başında, ortasında, sonunda. Sonrasında sonuna sıfır ekleriz olur 30 Ramazan derlerdi. Seninki daha makbül. Çocuk aklı işte kanardım. Birde o sıcak günlere denk gelen zamanlarda annem ile anneannem beni nasıl oyalıyacaklarını bilemezlerdi.

Sıcak sıcak Ramazan pideleri. Mis gibi kokar. Sofra da beklenir. Ankara'da olduğumuz için, İftar Saati programı sofra başına geçilerek seyredilir. Çünkü TRT 1 deki İftara Doğru programı, Ankara'da ki ezanla aynı zamanda verilir. Ezan sonrasında da dua vardır. Gerçi şimdide var ama ne yalan söyliyeyim bana fazla tad vermiyor. Programın başında Kur-an'ı Kerim okunur. Bende Rahmetli anneannemin Latin harflerinde olan kitabını alır ve okunacak yeri bulmaya çalışır ve okurdum. Güzel günlerdi işte.

Ramazan-ı Şerifiniz hayırlı olsun.

Yeni Sobem

2007-09-13T12:42:00.000+03:00

Sobeleme, ebeleme gerçekten çok güzel. Ama bu seferki blog annelerinin imecesi.

Zamanımız çocukları maalesef çok fazla internette zaman geçiriyor. Ne dersek diyelim bu bir gerçek. Hem çok renkli olduğu için, hem de çocuklarımızı, bizim çocukluğumuzdaki gibi sokağa bırakamadığımız için sanırım. Sizleri bilemem ama ben resmen sokakta büyüdüm. Yani eve bağımlı değildim. Rahatça sokakta oyunlar oynardık arkadaşlarımızla. Saklambaç, tombik, kuka, yakalamaca, istop.... Ama şimdi, hangi birimiz rahatça çocuklarımızı sokağa bırakabiliyoruz?Bizlerle beraber anca parklara gidip hava alabiliyorlar. Tabii bu bahsettiklerim sadece apartman dairesinde oturanlar için geçerli. Neyse sanırım bu bahsettiklerim çoğu annenin bir yarası.

Gelelim sobemize. Benim oğlum 5 yaşında olduğu için, internette online oynayabildiği bazı siteler var. Bunlardan bazılarını bende sizlerle paylaşıyorum ve blog annelerin imecesine bende katılıyorum. Ama ne olursa olsun bu siteler yinede ebeveyn gözetiminde olması gerekli. Ne olur ne olmaz :))

1- Kids Games
2-Fisher-price (Daha çok 1-3 yaş diyebilirim)
3-Big Fish Games (Hem online oyunlar var, hemde oyun indirebiliyorsunuz. Ben bile bayılıyorum)

Birde oyunları sizin seçip çocuğunuza oynatabileceğiniz siteler var. Çünkü kavgalı oyunlarda var bu sitelerde. Seçim size ait.

4-Oyna Bitir
5-Kral Oyun

Sevgili Karamelizenin sobesini yerine getirdim umarım.

KISKANANLAR ÇATLASIN OHHHH!!!!

2007-09-12T21:40:00.000+03:00

Sevgili Eda dediğini yaptı ve büyük emeklerle banada header yaptı. İşin açığı, bana zaman ayırıp da böyle bir şey yapması gerçekten çok önemli benim için. Yaa düşünün bir kere. Hiç bir karşılık beklemeden .Yüzyüze hiç bir şekilde görüşmemişsiniz, sadece birbirinizin sayfalarına bıraktığınız yorumlar var. Karşılıklı almış olduğunuz pozitif bir enerji var.Öyle oldu bizimde. Sevgili Edicim yaptı banada bir header. Sakın kıskanmayın ama tam 5 tane, benim acemi çalışmamla 6 tane. Bende bunları artık dönüşümlü olarak bayıla bayıla kullanırım.

Kısakanmayın çünküm, aramızdaki enerji çook pozitif. Tekrar teşekkür ederim, sağol. Nasıl teşekkür etsem bilemiyorum. Ama şunu söyliyebilirim Edacım, sen gerçekten çok insalcıl ve sevgi dolu bir insansın. Zamanımızda kalmayan değerlere sahip birisin.

İnsanların suratlarına baktığımda, genelde onlar hakkında bir şeyler hissederim. Bu pozitifse, o insan benim hayatımdan genelde çok zor çıkar. Kalbimde yer eder. Sende bunlardan biri oldun. Çünkü bana karşılık beklemeden çok büyük bir hediye verdin. Tekrar teşekkür ederim canım. Yaşamında, hayatın tüm güzellikleri senin yanında, çirkinlikleri uzağında olsun. Sevgilin Ömi ile beraber. Allah ayırmasın.

ÇOOOK TEŞEKKÜR EDERİMMMM

EDA SUNER DEMİREL

Delidir Ne Yapsa Yeridir

2007-09-11T11:23:00.000+03:00

Ben gerçekten deliyim sanırım. Ama bu deliliğim çok işe yaradı bu sefer. Koltuklarım ne zamandır gözüme batıyordu. Ne yapsam nasıl etsem. Kotukçuya versem dünyanın parasını istiyecek. Zaten bu koltuklar gitse gitse en fazla 5 sene daha gider. Ama ben görünümüne de dayanamıyorum. En sonunda Eskişehir'in Çarşamba Pazarından metresi 6 YTL'ye kumaşını aldım. Ama kafamda yaklaşık 2 aydır kaplamasını nasıl yaparım diye de kuruyorum. Elimde de Rus malı koltuk zımbası var, ama teli yok. Telini alayımda öyle yapayım. Cumartesi eşimle çıktık telini aradık. Çoğu yerde uygun zımba teli yok. Olanı aldık. Makineye yerleştirdik. Baktık basıyo ama yeterli değil. Ne yaparsın, ne edersin? En iyisi çiviyle çakalım dedim. Eşim diyor ki "olmaz tutmaz bu çiviler". "Ya zaten ben mobilyacı değilim, sadece kumaş kaplıyacağım." diyorum. Neyse efendim, eşime söktürdüm koltuğun yanlarını. Önce,koltuğun üzerine ince elyaf yayıp bir güzel yerleştirdim ve gelişigüzel diktim. Eğri iğnem vardı. Ama bu arada parmak uçlarımda acımaya başladı. İğne ne kadar eğri olursa olsun, batıyor çıkmıyor. Elyafı diktim yinede koltuğa. Kumaşı sökmedim zaten. Sonrasında aldığım kumaşı bir güzel kaplamaya başlarsın. Önce katlanan yeri, yani ortasını diktim üzerinden,kaymasın potluk yapmasın diye. Sonrasında kenarlar. Kapladıkça hoşumuza gidiyor. Eşim çivi çakma işini üstlendi ben yerleştirip el dikişlerini.

Koltuğun yanlarına sıra geldi. Ölçüp biçmişim zaten. Kumaşımı ona göre almışım. Başlarsın yerleştirmeye bir güzel. Ama önce iğnelersin, yerleştirirsin. Sonrasında çivilemeye başlarsın. Bu sefer çivi işi bende. Bu arada koltuk kaplanana kadar yaklaşık 2 dikiş iğnesi kırıldı, 20 adet de toplu iğnesi eğildi. Koltuk kenarlarının elimi ve bacağımı çizmesi parmak uçlarımın hissisleşmesi de cabası.

Oğlum bu arada "anne benim koltuğumu ne zaman kaplıyacaksın?" demeye başladı. Onada sıra gelecek elbet. Sırada daha iki tekli koltuk var. Onlarda kaplansın hele bir. Bende böyle deli olduktan sonra. Yaparım onlarıda. Fotoğraflarda benim artık dağılmaya başlamış halim ve oğlumun spiderman halleri görünüyor.

Sonunda, cumartesi ve pazarın tamamında kaplanan koltuğumuz. Zafer benimmmm. Eşim bana "ben işin %10'unu, sen %90'ını yaptın. Ellerine sağlık. Sen olmasan biz ne yapardık " dedi. Mutlu oldum. Buda bana yetti. Tabii yemek yapmak ve oğlumun banyo işi eşime aitti hafta sonu. Ama sonunda kendimle gurur duyuyorum. İnsan isterse neler yapabiliyor gerçekten. Koltuğumu yeni bir kumaşla kaplamak bana çiviler hariç 30 YTL'ye maloldu. Ama bu koltuğun yanları ayrılmasaydı, koltuğu kaplamam çok daha zor olurdu. Bilmem belki onuda yapardım belki....

Blog Header

2007-09-10T22:56:00.000+03:00

Anlaşılan Blog headeri konusunda yalnız değilim ve benim gibi yardım istiyorlar. Bende dolaşıpta bu başlığı yaptığım sayfayı ve başka sayfaların isimlerini vererek başlıyayım diyorum. Ben bu başlığı http://www.invision-graphics.com/wallpaper-category-30.html sitesinden buldum. Ölçüleriylede oynamadım. blog şablonuna tam uydu. Yazıyıda Jasc Software prıgramını kullanarak yazdım. Eşimin yardımı yadırganamaz elbette. Bu sayfada eğer istediğinizi bulamadıysanız Google da "blog header" şeklinde aratma yapın bakalım neler çıkacak karşınıza?

http://www.writerspace.net/index.php/2007/05/10/blog-header-images/

http://enricocasarosa.com/wordpress.1/?page_id=35

Elbette benim bu verdiğim headerler biraz kopyacılık oluyor esasında. Başkası yapmış ben hazır kondum. Ama ne yapayım ben beceremiyorum yaa. Eda gibi yaratıcı değilim ki. Belki sizlerde faydalanırsınız. Sağlıcakla kalın

Başlık

2007-09-10T11:17:00.000+03:00

Yeni başlık bulmaya çalışıyorum. Yani şöyle resimli felan. Böyle bir şey yapmaya çalıştım. Her ne kadar sevgili Eda kadar bu işi yapamasakda bir şeyler oldu. Bu konuda yeteneksiz olduğum kesin.Yorumlarınızı bekliyorum. Daha neler olabilir bilemiyorum. Bana yardımcı olur musunuz? Şimdiden teşekkürler...

Melekler Yeryüzünde

2007-09-06T23:48:00.000+03:00

Bana gelen bir maili sizlerle paylaşmak istedim. Bakalım sizler ne düşüneceksiniz.?

Sally, küçük kardeşi George hakkında anne ve babasının konuşmalarını duyduğu zaman yalnızca sekiz yaşındaydı. Kardeşi çok hastaydı ve onu kurtarabilmek için ellerinden gelen herşeyi yapmışlardı, Georgi'nin yalnızca çok pahalıya malolacak bir ameliyatla kurtulma şansı vardı fakat bunun için yeterli paraları yoktu. Babasının, umutsuz bir biçimde annesine şöyle fısıldadığını duymuştu Sally: "Yalnızca bir mucize onu kurtarabilir." Bu sözleri duyar duymaz, usulca kendi odasına yürüdü Sally. Domuz biçimindeki kumbarasını gizlediği yerden çıkartarak içindeki paraları yavaşça yere dökerek saymaya başladı. Yanılgıya düşmemek için tam üç kez saydı kumbaradan çıkardığı bozuk paraları. Sonra hepsini cebine koyarak aceleyle evden çıkıp, köşedeki eczaneye gitti.
Eczacının dikkatini çekebilmek için büyük bir sabırla bekledi. Eczacı çok yoğundu ve bir adama ilaçlarını nasıl kullanacağını
anlatıyordu. Bu yoğun çalışmanın arasında sekiz yaşındaki bir çocukla ilgilenmeye hiç niyeti yoktu ama Sally'nin beklediğini görünce "Evet, ne istiyorsun söyle bakalım" dedi. "Biraz acele et, gördüğün gibi beyefendiyle ilgileniyorum" diyerek yanındaki şık giyimli adamı gösterdi.
Sally "Kardeşim" dedi. Sessizce yutkunduktan sonra devam etti: "Kardeşim çok hasta, bir mucize almak istiyorum." Eczacı Sally'e bakarak "Anlayamadım" dedi. "Şeyy, babam 'Onu ancak bir mucize kurtarabilir' dedi, bir mucize kaç paradır, bayım?" Eczacı Sally'e sevgi ve acımayla baktı bu kez: "Üzgünüm küçük kız, biz burada mucize satmıyoruz, sana yardımcı olamayacağım" dedi. Sally o kadar kolay vazgeçmek istemedi. Eczacının gözlerinin içine bakarak "Karşılığını ödemek için param var benim, bana yalnızca fiyatını söylemeniz yeterli" dedi.
Bu arada Sally ve eczacının yanında bekleyen iyi giyimli bey Sally'e dönerek "Ne tür bir mucize gerekiyor kardeşin için küçük hanım? diye sordu. "Bilmiyorum" dedi Sally. Sonra gözlerinden aşağı süzülen yaşlara aldırmaksızın devam etti: "Tek bildiğim, o çok hasta ve annem ameliyat olmazsa kurtulamayacağını söyledi ve ailemin de ameliyat için ödeyebilecekleri paraları yok. Ama babam 'Onu ancak bir mucize kurtarabilir' deyince ben de paramı alıp buraya geldim." "Ne kadar paran var?" diye sordu iyi giyimli adam. "Bir dolar ve onbir sent" dedi Sally. "Ve dünyadaki tüm param bu!" "Bu iyi bir şans, küçük kardeşini kurtarmak için gerekli olan mucize için yeterli bu para" dedi, iyi giyimli adam.
Adam bir eline parayı aldı, öteki eliyle de Sally'nin elini tutarak "Beni yaşadığın yere götürür müsün lütfen?" diye sordu. "Küçük kardeşini ve aileni tanımak istiyorum" dedi. İyi giyimli adam Dr. Carlton Armstrong'du ve George için gerekli olan ameliyatı yapabilecek tanınmış bir cerrahtı. Ameliyat başarıyla sonuçlanmış ve aile hiçbir ödeme yapmamıştı. Hep birlikte mutluluk içinde evlerine döndükleri zaman hâlâ yaşadıkları olayların etkisinden kurtulamamışlardı. Anne "Hâlâ inanamıyorum. Bu ameliyat bir mucize! Doğrusu maliyeti ne kadardır merak ediyorum" dedi. Sally kendi kendine gülümsedi. O bir mucizenin kaça malolduğunu çok iyi biliyordu. Tam tamına bir dolar ve onbir sent!...

Bloğum Gümlüyordu

2007-09-06T23:38:00.000+03:00

Bloğumu değiştirmek istiyordum ne zamandır. Hadi diyeyim değişiklik olsun. Aman neme gerek benim. Yok bir daha tövbe. Yapmam arkadaş. Sen değiş ama ne değişim. Sayfa toptan gümledi sandım. Bereket tüm HTML javaları kaydettimde, tekrar tekrar, tek tek onları oturdum girdim. Şu anda da bilgisayarın karşısında oturmaktan hem belim hemde affedersiniz ama maabadım fena halde ağrıyor. Neyse düzelttim ama bende benden çıktı. Çok korktum ama çok

Tahinli Un Kurabiyesi

2007-09-06T09:51:00.000+03:00

Efendim bu kurabiyeyi yapmak hem çok kolay hemde acayip lezzetli. Un kurabiyesini yaparsın da kıvamını tutturmak çok zordur ya. Bu tarifte böyle bir şey mümkün değil inanın. Ama söylemeliyim bayağı kalori deposu. Bu tarifi alt komşum sevgili Menekşe'den aldım. Zaten hatun bayağı beceriklidir hani. Gelelim tarifiimize;

Malzemeler:

1 Ölçü Pudra Şekeri (Ölçünüz ne ise. İster 1 su bardağı, ister 1 kahve fincanı, ister 1 kase hiç farketmez)
1 Ölçü tahin
1 Ölçü sıvı yağ
1 Ölçü ister ceviz, ister fındık (kırılmış)
Alabildiği kadar un.
Elbette vanilya

Yapılışı:

Bütün malzemeleri bir güzel karıştırıp hamur haline yetiriyoruz. Hamurun sertliği kulak memesi gibi olacak. Hamurun sert olmamasına dikkat edelim.Sonrasında fırınımız önceden ısıtalım. Tepsimizi yağlamadan hamurumuzdan fındıktan büyük, cevizden küçük parçalar koparıp misket gibi yuvarlıyalım. Tepsimize dizelim. Herkesin fırın ayarı farklı olduğu için süre veremiyorum. Kurabiyelerin altları kızarmaya başlayınca pişti demektir. Arzu ederseniz üzerlerine tarçında dökebilirsiniz (Bu fikride sevgili Ruşen verdi. Teşekkür ederim kendisine.). Soğuduktan sonra kurabiyelerinizi servis yapabilirsiniz. Ağzınıza attığınızda çiğnemenize bile gerek yok. Dilinizle damağınız arasında ezin yeter. Eriyiveriyor. Hepinize afiyet olsun.

Karışık Pizza

2007-09-03T21:02:00.000+03:00

Baktım postlarımda bu aralar tariflere ara vermişim. Hemen bir tarif vereyim dedim. Bu tarif genelde hafta sonlarında yaptığım bir şey. Bizimkiler bayılıyorlar. Umarım sizlerde beğenirsiniz.

Hamur İçin Malzemeler:

2 yumurta
1 paket kuru maya ( Dr.Oetker tercih)
125 gr. erimiş margarin (tercihim Terem yağ)
1/2 sıvı yağ
1.5 su bardağı ılık süt
1.5 tatlı kaşığı toz şeker
1.5 çay kaşığı tuz
Alabildiği kadar un

Pizza için Malzemeler:
3 domates rendesi
1.5 su bardağı rende kaşar
1 Çorba kaşığı dolusu domates salçası
İsteğe göre sosis, sucuk, salam,mantar, etli kırmızı biber, mısır taneleri
Reyhan kurusu ve kekik ( ben her ikisinide kurutup karıştırdım tavsiye ederim. Kekiği nerede kullanırsam aynı yerlerde kullanıyorum)

Hazırlanışı:

Eğer mikro dalganız varsa 360 C'de 1 dakika sütü ısıtmanız yeterli olur. Yani ılık olacak ki maya kabarabilsin. Derince bir kapta süt, erimiş margarin, yumurta, sıvı yağ, tuz ,şeker ve elbetteki kuru (instant) mayamızı bir güzel çırpıyoruz. Sonrasında içine elenmiş unumuzu ekliyoruz. Hamurumuz kulak memesinden daha yumuşak bir sertlikte olacak. Size hamur biraz yağlı gelebilir ilk bakışta ama sakın böyle düşünüp un eklemeyin. Sonrasında üzerini temiz bir bez veya naylon örterek güneşe koyun ve yaklaşık 1 saat mayalanmaya bırakın. Eğer mayalanma işlemi güneşsiz bir ortamda olacaksa iyice sarıp sarmalayın hamurunuzu. Hamurunuz mayalanırken siz malzemelerinizi hazırlayın. Domatesi bir güzel rendeleyin ve biraz ocakta soteleyin. Domatesin içine arzu ederseniz dövülmüş sarımsak ekliyebilirsiniz. Domatesiniz sotelendikten sonra içine domates salçasını ekleyin. Kıvamı boza kıvamı olacak şekilde olacak. Eğer baktınız domatesin suyu yeterli gelmedi biraz su ekliyebilirsiniz. Ben burada sadece sosis ve sucuk kullandım. Siz damak tadınıza göre ne isterseniz ekliyebilirsiniz. Malzemelerinizi doğrayın. Mayalanan hamurunuzu yağlanmış tepsinize elinize bir güzel yayın. Domates sosunuzu yayın, reyhan ve kekiği serpin üzerine. Rendelenmiş kaşarınızı birazını üzerine sepeleyin. Pizzanın üst malzemelerini gelişigüzel yerleştirin ve kalan kaşarınızıda bir güzel yayın. Fırınınızı önceden böreği pişirdiğiniz ayarda ısıtın ve pizzanızı fırında pişirmeye verin. Pişirme süresi her fırının farklı olduğu için burada süre yazmıyorum. Oda sizin maharetinize kalmış artık şimdiden hepinize afiyet olsun.

30 AĞUSTOS ZAFER BAYRAMI

2007-08-30T12:50:00.000+03:00

30 AĞUSTOS ZAFER BAYRAMIMIZ KUTLU OLSUN

Dalgamız

2007-08-25T22:00:00.000+03:00

İlk mim dalgam (bence sobeleme veya pas atma) Sevgili Perili Köşk için büyük bir başarı kazanan İTÜ Güneş Takımı için Benimde çorbada tuzum bulunursa ne mutlu bana. Gençlerimiz gerçekten çok başarılılar. Öncelikle benimde bu konuda bilgim yoktu ve araştırınca, bir şeyler öğrendim. Ama esas bununla ilgili bilgileri aktaran kişi Kadir Bey. Kendisinin sitesinde ayrıntılı olarak yer vermiş, nede iyi etmiş.

Benim anlamadığım, çok affedersiniz b..tan püsürden haberler yapılıyor medyamızda da, böyle başarılı haberler neden yayınlanmıyor anlamak mümkün değil gerçekten. Ama bu sobeleme için benden sonrada başka blog severlerde kendi sayfalarında da yer vermeli diye düşünüyorum. Bunun başlatılmasının amacıda bu değil mi? Bende Sevgili Figen , Annelog ve Açalya ya pas atıyorum. Sizde sayfalarınızda bundan bahsedin arkadaşlar ve daha çok kişi bundan haberdar olsun.

İkinci mim dalgamız, az önce dedim gibi sobeleme sevgili Eda Suner tarafından yapılmış tarafımıza J. Bahsedeyim bende dışarı çıkarken yanıma almadan asla ve asla olmadan olmaz altı eşyaya.
1- Cep Telefonum ( çok büyük alışkanlığım)
2- Çantam (Annem kendi elleriyle ördü)
3- Fotoğraf makinem ( işime çok yarıyor nerede ne olacağı hiç belli olmuyor)
4- Elbette ki cüzdanım ( parasız bir şey maalesef olmuyor)
5- Evimin anahtarı. (Geçen sene evimize hırsız girdikten sonra kasa anahtarı gibi bir şey).

6- Güneş Gözlüğüm

Bu asla olmaz olmazlar için adaşım Aslı’ya , Rahşan’a ve de Renkler’e pas atıyorum. Sıra sizde arkadaşlar.

Eski Paralar

2007-08-23T00:25:00.001+03:00

Sevgili Eda beni mimlemiş. Sağolsun. Mimlendik yani ama önce sizlere bu paralardan bahsedeceğim sonraki postumda da Edacığımın isteği olarak mimlenme hareketine devam edeceğim. Umarım sevgili Eda bana darılmaz neden hemen yapmadın diye. Ama bu aklımdayken ve zamanı geçmeden bu postu yazmalıydım.

Sizlere annemin anjiyo olduğundan bahsetmiştim bir önceki postumda. İşte annem hastanede yatarken bu hastaneye çok yakın bir bakkal dükkanında gördüm bu eski paraları. Bu bakkal dükkanını işleten Ali Şenligil. Kendisi ufak ama çok hoş bir bakkal olan Ünal Gıda Pazarı'nın sahibi. Burada eski paralardan başka eski bir gromofon ve çeşitli eski radyolar var. Benim en çok ilgimi çeken ise Cumhuriyet'in ilk parasının da burada olması. Paraların hepsi cam altında. Bende resimleri öyle çekmek zorunda kaldım. Ama Ali bey burasını yılbaşında devredeceğini söyledi."Artık çok zor oluyor, yaşlandım artık" dedi. Ama ilgilenmek istiyen kişilere bu paralar hakkında bilgi aktarabileceğini söyledi. Bende buna aracı oluyorum ve telefon numaralarını sizlere ulaştırıyorum. İlgilenenlere duyurulur.

Ünal Gıda Pazarı Ali Şenligil
Adres: Mamak Cad. No: 29/B (Göz Bankası Karşısı) (Ankara Üniversitesi Kalp Merkezi yakını) Ankara
Tel: 0 312 363 05 64 Ev : 0 312 319 51 66

Tatil Bitti

2007-08-10T15:21:00.000+03:00

Tatile gittik ama, bir macera oldu neredeyse. Mersin'e dayımların yazlığına; annem, ben ve oğlumla gittik. Ama giderken oğlum ishale yakalandı. Ne ishal hemde, tutamıyacak kadar. Ne yapmalı, ne etmeli. Oğlum ishal, biletler alınmış. Ben de giderken yol boyunca herhangi bir kaza olmasın diyerek altına yetişkin bezi bağlamak zorunda kaldım. Biraz komik ama ne yaparsın. Bereket gece otobüs yolculuğu yapacağız ve oğlum yolun büyük bir kısmında uyuyacak. Daha öncede böyle bir isale yakalandığı için en azından biliyorum ne tür bir ilaç kullanılacağını ve hastalığın kaç gün süreceğini. Çünkü belirtilerin tamamı bağırsak enfeksiyonunun göstergesi. İlaçlarda yanımda. Neyse kazsız belasız vardık. Varan seyahatle gidelim de en azından daha rahat bir yolculık geçirelim dedik. Meğerse efendim, Ankara'dan Tarsus'a kadar otobüs, oradan servisle gidiliyormuş. Saçmalığın daniskası ve te bulunanların çoğu Mersin yolcusu, geri kalanlar Adana'ya devam ediyor. Sanırım uçak fiyatları bayağı etkilemiş seferleri ve İstanbul'dan kalkan otobüs, Ankara Mersin ve Adana yapmışlar. Bir yandan oğlan ishal, bir yandan nuh nebiden kalma servis ( bereket kliması var). Neyse yaklaşık 40-45 dakika sonra Mersin'e vardık. Aman Allahım bu ne sıcak. Sanki cehennem kapakları açılmış ve yapış yapış her tarafımız. Dayım bizleri Mersin otogarından aldı ve yazlığa yollandık.

Dedimya oğlum ishal. Ne iştah var ne bir şey. Üstüne üstlük bir de yediğini çıkartıyor. İlaç veriyorum faydası yok. Ertesi gün baktım bende de garipliklar var. Midem bulanıyor, halim yok. Dayım sağlık ocağına gidelim isterseniz dedi. Benim bazen inadım tutar. Yok ilaçlar var, geçer diyorum. Baktım olmayacak, annemlere "siz sağlık ocağına gidinde bari ek ilaç yazdırın dedim. Oğlanı da alın çünkü benim gelecek halim yok".Onlar çıktılar ben de yattım. Gittiler, gelmezler bir türlü. Herkez evde bırakmış cep telefonlarını, ararım bulamam

Neyse efendim, dayımın oğlu bir müddet sonra geldi ve haber getirdi. "Ablacım, sağlık ocağındakiler serum takılması gerektiğini söylediler, bizde düşünmeden evet dedik, senide alalım, sende bir serum ye hemen ayağa kalkarsın". Serum lafını duyar duymaz ayaklandım, ama gerçekten ayakta duracak halim yok. Neyse arabayla sağlık ocağına vardık. Baktım oğlum kolunda serum gülücükler atıyor. Görünce bayağı bir kötü oldum. Ağlamamak için zor tuttum kendimi. İyiki de serum almış. Çünkü bu lanet bağısak enfeksiyonu sıcakla birleşince insanda ne mineral bırakıyor ne başka bir şey. Oğlumun gözleri parlamaya başlamıştı ben gittiğimde. Direnci yerine gelmeye başlamış herkese laf yetiştiriyordu. " Bak anne bana Fenerbahçeli serum taktılar güçlerimi kazanıyorum. Aynı Power Rangers gibi olacam". Güler misin ağlar mısın? Bana da bağladılar. Serumun içinede enfeksiyon ve mide bulantısı için bazı ilaçlar enjekte ettiler. Kendimize gelmeye başladık.

Oğlum ertesi gün denize girebildi ama benim girmem mümkün değil, çünkü tuvalet problem. Geldimi tutabilene aşkolsun. Oğlumun keyfi yerinde ya önemli değil gerisi. Benim ishalde yaklaşık 2 günde geçti. Neyse denize bizde merhaba diyebildik ve yaklaşık 1 haftalık Mersin gezisinin anca 3 günü denize girebildik. Sizlere anlatamıyacağım bir sıcak vardı. Uyumak mümkün değil anca bayılarak uyuyabiliyorsun. Bu kadar sıcaklarda gitmek gerçekten deli cesareti. Annem için özellikle. Kalp rahatsızlığı var, geçen sene stend takıldı damarlardan birine. Dedimya deli cesaret bizimkisi

Oralarda anneme bir şey olmadan geldik. 2 gece Ankara'da kaldıktan sonra Eskişehir'e vardık. Babamız bizi çok özlemiş. Bizde onu elbette. Oğlumun bir atlayışı vardı babasına görmeliydiniz. Neyse bize de sıra geldi oğlumdan bizde hasret giderdik eşimle. İşin garibi eşim biz Eskişehir'den ayrılmadan da ishaldi. Onunki bayağı devam etti. Sanırım olmadık bir yiyecekten bir efksiyon kaptık ailecek

Cumartesi annemle telefonda konuşurken kendisinin ambulansta olduğunu söyledi. Neye uğradığımı şaşırdım, tam anlamıyla dumura uğradım. Meğerse ufak bir kalp krizi geçirmiş ve ambulansla hastaneye götürüyorlarmış. Ne olur ne olmaz diyerek. Bavullarımızı yerleştirmeye fırsat bulamadan apar topar Ankara'ya geri gittik. Nasıl Ankara'ya gittik inanın bilmiyorum. Eşim "sakin ol, bir şeyi yoktur" diyor ama gel de bana onu anlat. Ankara'ya varıp annemin evine uğrayıp hastane ihtiyaçlarını aldıktan sonra hastanenin yolunu tuttuk. Ankara Kalp merkezi bu konuda gerçekten güzel bir hastane. Neyse annemi görünce rahatlıyabildim. Annemi gözetim altına almışlar yoğun bakımda. Hastaneye gelişi cumartesi olduğu içinde kendi doktorunu beklemek zorundayız. Oda anca pazartesi gelebilecek. Bende eşime "sen oğlanla beraber Eskişehir'e dön, ben burada annnemi hastaneden çıkartınca gelirim. Hem Ankara kerbela olmuş. Resmen kokuyor. Umarım fazla sürmez, arabayla getiririm" dedim. Ve oğlumdan ilk defa ayrıldım.

Pazartesi doktor; kontrollerin bütün tetkiklerin normal olduğunu söyledi ama anjiyo yapılırsa kafasındaki soru işaretlerinin gideceğini belirtti. Bizde kabul ettik. Annem çok bozuldu bu işe. Çünkü pazartesi hastaneden çıkacağını düşünüyordu, tabii bende. Sağlık daha önemli dedik hepimiz. Oğlum da emin ellerde çünkü. Babaannesi ilgileniyor. Ama özlem bir felaket. Burnumun direği sızladı doğrusu. Neyse salı günü yapılan anjiyo da temiz çıktı. Çarşamba çıkarız artık hastaneden diyoruz . İnanın bana, Ankara'da susuzluk yüzünden hastanede bile su yok. Hem de tuvalatlere bile. Annem hastanede kaldığı süre içerisinde evden su taşıdım. Taşıdığım su önceden evde olan bidonlardaki su. Ankara tam bir kerbela. Olmaz böyle bir şey. Hemde hastanede ve yoğun bakım ünitesinin olduğu yerde ve tuvaletlerde su yok. Artık ne denir bilinmez buna. Gerçi hastaneye tankerlerle su taşındı sonrasında ama taşıma suyla ne kadar değirmen döner bilinmez.

Annem bereket Çarşamba günü hastaneden taburcu edildi. Bizde apar topar hazırlanıp saat 15.30 gibi yola çıktık arabayla. Oğlumu nasıl özlediğimi anlatamam. Telefonlarda bana "dayanamıyacağım artık annecim seni çok özledim, doktorlara söyle çıksın artık anneannem, sizde gelin artık" diyordu. Eşimide özledim ama evlat bambaşka. Eskişehir'e vardık oğlum babaannesinde. Duygulasal bir kucaklaşma elbette.

Evime varınca ilk yaptığım şey ise hemen banyo yapmak oldu demeliyim. Allah kimseyi susuz bırakmasın. Ama su var diyerek boşa harcamamak gerek. Hepimiz üstümüze düşen görevi yapmalıyız sanırım.

Yazım bayağı uzun oldu ama bunları anlatmazsam olmazdı. Tatil mi yaptım artık sizler karar verin. Daha sonra sizlere peçeteliği nasıl yaptığı detaylarıyla anlatacağım ve elimizde bulunan ahşap malzemelerle nasıl şeyler yapılabileceğini de. Şimdilik bu kadar sağlıcakla kalın hepiniz.

Tatil Geldi Hoş Geldi

2007-07-21T23:29:00.000+03:00

Efendim; tatil tatil dedim sonunda ucundan kıyısından yakaladım sanırım. Yaklaşık 15 gün kadar yokum. Herkes kendine iyi baksın ve sevgiyle kalsın. Ama bu arada son yaptığım tepsi ve peçeteliği sizlerle paylaşmazsam olmaz.

Bu yaptıklarımın hepsi hediye. Önemli olan insanları sevindirmek değil mi?. Ahşap boyama bilenler bilir. Teknik olarak peçete tekniği. Merak edenler olursa nasıl yaptığımı, tatil dönüşü ayrıntıları ile anlatırım. Ben yokum diye bloğuma yorumlarınızı yazmamazlık etmeyin lütfen. Haberlerini alıcam çünkü...

Ulu Camii

2007-07-12T22:46:00.000+03:00

Bu aralar canım hiç bir şey yapmak istemiyor işin açığı. Ne bilgisayarla haşır neşir olmayı, ne de başka bir şey. Sanırım havaların sıcaklığı beni oldukça etkiledi. Ama yeter artık. Olmuyor böyle canım.

Sizlere daha öncede bahsetmiştim Bursa'ya gittiğimizi. Orada Ulu Cami’yi gezmiştik. Ama bu son gidişimizde annem de yanımızdaydı. Annem tam 53 sene önce gitmiş buraya. Nasip oldu bunca sene sonra tekrar gezmek. Camileri gezmek insana başka bir huzur veriyor. Hele gezdiğiniz cami bunun gibi haşmetli olursa. Ama ne yazık ki anlatamadığım ve beni son derece rahatsız eden bir koku var içeride. Bu koku da sanırım, içerisinde alınan abdestten sonra kurulanmayan ayaklarla gezinmekten kaynaklanıyor. Abdest alan erkekler elbette yanlarında havlu taşısınlar demiyorum ama bu koku insanı bayağı rahatsız ediyordu. Rutubet desem değil. Bilemedim yani. Nasıl bir çare getirilir, yorum yok bu konuda.

Ama içerideki yazıların güzelliği anlatılmaz. Herkesin bir kere mutlaka görmesi gereken bir yer diye düşünüyorum. Türkiye'deki camiler arasında şadırvanı içinde olan tek cami özelliğini taşıyor. Ve şadırvandan akan suyun çıkarmış olduğu ses duvarlarda çok değişik bir eko yapıyor. Camii de şu anda restore çalışmaları sürdürülüyor. Aşağıda sizlere sadece çektiğim resimleri yayınlayacağım. Resim altlarına herhangi bir yazı yazmayayım dedim. Bu nedenle tüm hissettiklerimi burada noktalayayım. Umarım bir daha ki postu bu kadar geçe bırakmam. Hepiniz sağlıcakla kalın.

Kınık Festivali

2007-07-03T23:20:00.000+03:00

Sanırım biraz ara verdim. Annem yanımdaydı ve O buradayken maalesef bilgisayarın başına oturamıyorum. Oldum olası zaten sevmez. Neyse annemi yolcu ettik ve hafta sonu tatilini eşimin köyünde geçirdikten sonra vakit bulup oturdum ve klavyemi tıkırdatmaya başladım.

Eşimin annesi Bilecik ili Pazaryeri Kasabası Dereköy Köyünde. Yazları burada geçiriyorlar. Kışları Eskişehir'deler. Bizde hafta sonu tatilimizi geçirmek için gidelim dedik. Şansımıza yakın köylerden olan Kınık’ta 30 Haziran’da Çömlekçilik Festivali varmış. Sizlerde duymuşsunuzdur belki bu köyün adını. Kınık Köyü’nün çok büyük bir kısmı Bulgaristan göçmeni. Çömlekçiliği de oralardan getirmişler. Atadan yapıyorlar bu işi.

Köy meydanına Festival için ayırmışlar. Ama işin açığı bana pek tad vermedi. Yalnız tesadüf eseri bir atölye ye girdik ve iyiki de girmişiz. Burası Özdemir Seramik. Sahibi bize hem atölye’yi gezdirdi, hem de bu çömleklerin nasıl yapıldığı hakkında bilgi aktardı.

Yukarıda görünen ilk makina, toplanan toprağı ilkönce eziyor ve içerisindeki çakılları ezmeye başlıyor. Sonrasında da ikinci makinanın ağzından ezilmiş ve kullanılabilecek şekilde boru şeklinde çıkartıyor. Hamur haline gelen çamur beklemeye alınıyor ve kendine özel havuzunda dinleniyor.

Sonrasında çamura elle şekil verilecek olan bölüme geçiliyor ve işte sanat başlıyor. Yaratıcılık. Çamura ne istiyorsan şekil vermek sana kalmış. Çamurun maharetli ellerde hayat bulması. Atölye sahibi bu aralar çömlekçiliğe ara vermiş. Çünkü elindeki ürünler bayağı fazla. Turistik yerlere satmaya çalışmış ama parasını tahsil edememiş. O'da kendi köyünde bunları pazarlıyor.

"Zaten beni bilen biliyor" diyor. Çok da konuşkan.

Yeniden hayat verilen çamurlar özel fırınlarında piştikten sonra, atölye sahibinin eşi süslemeleri yapıyor. Renklerle canlanıyor, pişen çamur.

Ama bir şey itiraf etmeliyim. yapılan tüm ürünlerin, aynı şekilde süslemesi yapılyor. Yaratıcılık fazla göz önünde değil.

Bende süslenmemiş testi, ufak bir güveç , balık pişirmek için balık tepsisi ve de kül tablası aldım. Kül tablasını özellikle süslemek için düşündüm. Bakalım ortaya ne çıkacak bende daha bilmiyorum. İşte bendenizin hafta sonu tatilinden notlar. Hepiniz sağlıcakla kalın.

BU KADAR SEVEBİLİRMİSİNİZ?

2007-06-27T21:34:00.001+03:00

Bir otobüs durağında karşılaşmışlardı ilk kez.... Biri tıpta okuyordu, öbürü mimarlıkta. O ilk karşılaşmadan sonra, bir kere, bir kere, bir kere daha karşılaşabilmek için, hep aynı saatte, aynı duraktan, aynı otobüse bindiler. Gençtiler, çok genç... Birbirileriyle konuşacak cesareti bulmaları biraz zaman aldı ama sonunda başardılar. İkisi de her sabah otobüse bindikleri semtte oturmuyorlardı aslında. Delikanlı arkadaşında kaldığı için o duraktan binmişti otobüse, kız ise ablasında.... Sırf birbirilerini görebilmek için, her sabah erkenden evlerinden çıkıp, şehrin öbür ucundaki o durağa, onların durağına geldiklerini, gülerek itiraf ettiler bir süre sonra... Okullarını bitirince hemen evlendiler. Mutluydular hem de çok mutlu. Bazen işsiz, bazen parasız kaldılar ama öylesine sıkı kenetlenmişti ki yürekleri ve elleri hiçbir şeyi umursamadılar. Ayın sonunu zor getirdikleri günlerde de ünlü bir doktor ve ünlü bir mimar olduklarında da hep mutluydular. Zaman aşımına uğrayan alışkanlıklara yenik düşen, banka hesabında para kalmadığı için ya da tam tersine o hesabı daha da kabarık hale getirmek uğuruna bitip-tükeniveren sevgilerden değildi onlarınki...
Günler günleri, yıllar yılları kovaladıkça sevgileri de büyüdü, büyüdü... Tek eksikleri çocuklarının olmamasıydı. Zorlu bir tedavi sürecine rağmen çocuk sahibi olmayınca, "bütün mutlulukların bizim olmasını beklemek, bencillik olur" diyerek devam ettiler hayatlarına. Çocuk yerine, sevgilerini büyüttüler... "Senin için ölürüm" derdi kadın, sımsıkı sarılıp adama ve adama "Hayır, ben senin için ölürüm" diye yanıt verirdi hep... Bazen eve geldiğinde, aynanın üzerinde bir not görürdü kadın, "Bir tanem, kütüphanenin ikinci rafına bak...." Kütüphanenin ikinci rafında başka bir not olurdu, "Mutfaktaki masanın üzerine bak ve seni çok sevdiğimi sakın unutma" Mutfaktaki masadan, salondaki dolaba sevgi dolu notları okuya okuya koşturan kadın, sonunda kimi zaman bir demet çiçek, kimi zaman en sevdiği çikolatalar, kimi zaman da pahalı armağanlarla karşılaşırdı... Aldığı hediyenin ne olduğu önemli değildi zaten.... Hayat ne kadar hızlı akarsa aksın, işleri ne kadar yoğun olursa olsun hep birbirlerine ayıracak zaman buluyorlardı bulmasına ama kırklı yaşların ortalarına geldiklerinde, daha az çalışmaya karar verdiler. Adam, hastaneden ayrıldı ve muayenehanesinde hasta kabul etmeye başladı. Kadın da mimarlık bürosunu kapadı ve sadece özel projelerde görev aldı. Artık daha fazla beraber olabiliyorlardı. Bir gün sahilde dolaşırken, harap durumda bir ev gördü kadın, üzerinde "satılık" levhası asılı olan. "Ne dersin, bu evi alalım mı?" dedi adama. "Bu viraneyi yıktırır, harika bir ev yaparız. Projeyi kafamda çizdim bile. Kocaman terası olan, martıları kahvaltıya davet edeceğimiz bir deniz evi yapalım burayı..." "Sen istersin de ben hiç hayır diyebilir miyim?" diye yanıt verdi adam. "Amerika'daki tıp kongresinden döner dönmez ararım emlakçıyı... Kaç para olursa olsun, burası bizimdir artık...." Sadece bir hafta ayrı kalacaklarını bildikleri halde, ayrılmaları zor oldu adam Amerika'ya giderken. Her gün, her saat konuştular telefonla. Gözyaşları içinde kucaklaştılar havaalanında. Fakat birkaç gün sonra, kocasında bir tuhaflık olduğunu fark etti kadın. Eskisi kadar mutlu görünmüyor, konuşmaktan kaçınıyordu. Onu neşelendirmek için, sahildeki evi hatırlattı ve çizdiği projeyi verdi kadın ama hiç beklemediği bir cevap aldı: "Canım, o ev bizim bütçemizi aşıyor. Sen en iyisi o evi unut..."
Mutsuzluk, mutluluğun tadına alışmış insanlara daha da acı, daha da çekilmez gelir. Kadın, hiç sevmedi bu beklenmedik misafiri. Derdini söylemesi için yalvardı adama, "Senin için ölürüm, biliyorsun, ne olur anlat" diye dil döktü boş yere... Yıllardır sevdiği adam, duyarsız ve sevgisiz biriyle yer değiştirmişti sanki. Ona ulaşmaya çalıştıkça, beton duvarlara çarpıyordu kadın, her çarpmada daha fazla kanıyordu yüreği... Bir gün, çocukluğunun, gençliğinin ve bütün hayatının birlikte geçtiği arkadaşına dert yanarken, "Artık dayanamıyorum, söylemek zorundayım" diye sözünü kesti arkadaşı. "O, seni aldatıyor. İş yerimin tam karşısındaki restoranda genç bir kadınla yemek yiyiyor her öğlen. Sonra sarmaş dolaş biniyorlar arabaya...." "Sus, sus çabuk, duymak istemiyorum bu yalanları" diye bağırdı kadın. Onca yıllık arkadaşını, kendisini kıskanmakla suçladı.... Ertesi gün öğle vakti o restoranın hemen karşısında bir köşeye sindi sessizce ve peri masallarının sadece masal olduğunu anladı... Kocasının eskiden aynı hastanede çalıştığı genç çocuk doktorunu tanıdı hemen. Bazen evlerinde ağırladıkları kadına nasıl sarıldığını gördü adamın... Akşam kocası eve gelir gelmez, bazen bağırıp, bazen ağlayarak, bazen ona sımsıkı sarılıp bazen de yumruklayarak haykırdı suratına her şeyi. İnkâr etmedi adam. Zamanla duyguların değişebildiği insanların orta yaşa geldiklerinde farklılık aradığı gibi bir şeyler geveledi ağzında ve bavulunu alıp gitti evden. Kapıdan çıkarken, "son bir kez kucaklamak isterim seni" diyecek oldu ama kadın, "defol" dedi nefretle... İlk celsede boşandılar... Modern bir aşk hikâyesinin böyle son bulmasına kimse inanamadı. Arkadaşlarının desteğiyle ayakta kalmaya çalıştı kadın Adamın, sevgilisiyle birlikte Amerika'ya yerleştiğini öğrendi. Bazen yalnız kaldığında, onu hala sevdiğini hissedince, ağlama nöbetleri geçiriyor, aşkın yerini, en az onun kadar yoğun bir duygu olan nefretin alması için dua ediyordu. Aradan bir yıl geçti... Her şeyin ilacı olduğu söylenen zaman bile, kadının derdine çare olamamıştı. Bir sabah, ısrarla çalan zilin sesiyle uyandı. Kapıyı açtığında, karşısında o kadını gördü. "Sen, buraya ne yüzle geliyorsun" diye bağırmak istedi ama sesi çıkmadı. "Lütfen, içeri girmeme izin ver, mutlaka konuşmamız gerekiyor." dedi genç kadın Kanepeye ilişti ve zor duyulan bir sesle konuşmaya başladı: "Hiçbir şey göründüğü gibi değil aslında. Çok üzgünüm ama o bir saat önce öldü. Geçen yıl Amerika'daki kongre sırasında öğrendi hastalığını ve yaklaşık bir senelik ömrü kaldığını. Buna dayanamayacağını, hep söylediğin gibi onunla birlikte ölmek isteyeceğini biliyordu. Seni kendinden uzaklaştırmak için, benden sevgilisi rolünü oynamamı istedi. Ailesine de haber vermedi. Birlikte Amerika'ya yerleştiğimiz yalanını yaydı. Oysa ilk karşılaştığınız otobüs durağının karşısında bir ev tutmuştu. Tedavi görüyor ve kurtulacağına inanıyordu ama olmadı. Gece fenalaşmış, bakıcısı beni aradı, son anda yetiştim. Sana bu kutuyu vermemi istedi..." Gözlerinden akan yaşları durduramayacağını biliyordu kadın. Hemen oracıkta ölmek istiyordu. Eline tutuşturulan kutuyu açmayı neden sonra akıl edebildi. İtinayla katlanmış bir sürü kâğıt duruyordu kutuda. İlk kâğıtta, "Lütfen bütün notları sırayla oku bir tanem" diyordu...
Sırayla okudu; "Seni çok sevdim", "Seni sevmekten hiç vazgeçmedim", "Senin için ölürüm derdin hep, doğru söylediğini bilirdim." "Fakat benim için ölmeni istemedim" "Şimdi bana söz vermeni istiyorum." "Benim için yaşayacaksın, anlaştık mı?" son kâğıdı eline alırken, kutuda bir anahtar olduğunu gördü kadın... Ve son kâğıtta şunlar yazılıydı: "Sahildeki evimizi senin çizdiğin projeye göre yaptırdım. Kocaman terasta martılarla kahvaltı ederken, ben hep seni izliyor olacağım...

Oğlum Benim

2007-06-24T23:51:00.000+03:00

Çocuklarının, ilk büyük gösterisi olanlar beni çok iyi anlarlar. O'nu seyrederken nasıl gururlandım anlatamam. Sanki büyümüşte küçülmüştü Berke'm. Nasılda Kafkas oyununu enfes oynuyordu. Bir tek bu resim biraz güzel çıkmış. Diğerlerini hep flu çekmişim. Ama olsun. Okul bize güzellerini verir sanırım.

Şarkıları söylerken en çok onun sesi çıkıyordu. Bağıra bağıra söylüyordu benim yaşam sevincim oğlum.

Çabuk Mumluk

2007-06-18T22:32:00.000+03:00

Bu mumluğun ne kadar çabuk ve kolay olduğunu anlatsam inanmazsınız herhalde. İlkönce herhangi bir hobi mağazasından mumluk iskeleti temin ediyorsunuz. Bunlar yaklaşık 4 YTL civarında. Belki dahada ucuz olabilir. Sonrasında henüz kullanılmamış yeni bir temizlik bezini (bu mutfakta kullanılan türlerden, keçe gibi olanlardan) mumluk iskeletini ölçerek, aynı ebatlarda kesiyorsunuz ve çeşitli şekiller vererek delikler açıyorsunuz.

Mumluk iskeletinin üst kısmını önceden herhangi bir kurdale ile kaplıyorsunuz ve sıcak silikonun yapışması için zemin hazırlıyorsunuz. Sonrasında kesmiş olduğunuz temizlik bezini çevresine yapıştırıyorsunuz sıcak silikonla. Çevresini de kapladınız mı şimdi süslemeye geldi sıra. Ben boncuk ve pullu harçları kullandım. Ben bunları yaklaşık 1 saat içerisinde tamamladım ve çokda hoşuma gitti. Gerçi biraz Derya Baykal işi oldu ama yaratıcılık işte. Bence güzel oldu. Siz ne dersiniz?

Hastasını taciz eden doktor tazminat alacak

2007-06-09T17:24:00.000+03:00

Yerel Mahkeme: Olayın kaydedilmesinde kamu yararı olduğundan hukuka aykırılık bulunmamıştır

Yargıtay bozdu: Kayıtların televizyon yoluyla kamuoyuna yansıtılması kişilik haklarına yapılmış bir saldırıdır Yargıtay Hukuk Genel Kurulu, Adapazarı SSK Hastanesi'nde çalışan ve ayrıca muayenehanesi de bulunan Genel Cerrahi uzmanı Dr.H.G.'nin açmış olduğu "manevi tazminat" davasında emsal bir karara imza attı. Genel Kurul, kendisine muayene için gelen hastasını taciz ettiği kesinlik kazanan doktorun açtığı tazminat davasında, tacize uğrayan hastanın tazminata mahkûm edilmesi gerektiğine hükmetti. Yargıtay'ın emsal kararında yer alan olay şöyle gelişti: Dr. G.'nin muayenehanesine giden N. Ö. tacize uğradığını Show TV muhabirine anlattı. Çantasına koyduğu gizli kamera ile Doktor G.'yi yeniden ziyaret eden hasta, Dr. G.'nin sözlü ve fiziki tacizine yeniden uğradı. Gizli kamera kayıtları ile hastasını taciz ettiği tespit edilen Dr. G.'nin bu görüntüleri Show TV'de "tacizci doktor yakalandı" başlığı ile yayınlandı. Görüntülerde doktor, hastası N.Ö.'nün bacaklarını ve gögüslerini okşayıp önünde diz çökerek gözlerine bakmasını istiyor ve 'ne güzel kızsın sen" diye hitap ediyor.

Takipsizlik kararı Dr. G. haberler sonrası kendisine hakaret edildiği iddiasıyla İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı'na suç duyurusunda bulundu. Verilen takipsizlik kararında şöyle denildi: "Hipokrat yemini etmiş bir tabip ile bayan hastası arasında asla olmaması gereken davranışlar içine giren müştekinin, bu durumun tespiti ve kamuyu uyarma gayesi ile yapılan yayın sebebiyle kendisine hakaret edildiğinden bahisle şikâyette bulunmasında haklı olmadığı görüşünden hareketle olayda hakaret suçunun unsurlarının bulunmadığı, televizyonun haber verme işlevini yerine getirdiği kanaatine varılmıştır."

Doktor dava açtı Dr. G. ceza davasının reddedilmesinin ardından yapılan yayınlarla kişilik haklarına saldırıda bulunulduğu iddiasıyla 12 bin YTL'lik manevi tazminat istemiyle dava açtı. İstanbul 6'ncı Asliye Hukuk Mahkemesi'nde görülen davada, Dr. G. gizli kamera görüntülerinin televizyonda yayınlanmasının ardından bu görüntüleri yayınlayan televizyon kanalı ve tacize uğradığını belirten N. Ö.'den 12 bin YTL talep etti. Gizli kamera görüntülerinde, midesinden rahatsız olan N. Ö.'ye sarılıp zorla öpmeye çalışan Dr. G.'nin açtığı tazminat davası, İstanbul 6'ncı Asliye Hukuk Mahkemesi tarafından reddedildi. Mahkeme kararında özetle şu görüşlere yer verdi: "Davacının bu davranışları bir doktor ile hastası arasında asla yaşanmaması gereken incitici davranışlardır. Son derece kutsal ve toplumdaki tüm bireylerin, hiç tereddütsüz yaşam hakkını emanet ettiği, mesleğini yerine getiren bir doktorun toplumda örnek olması gerekmektedir. Bu tür bir olayın anlatılmasında ve banda kaydedilmesinde kamu yararı olduğundan hukuka aykırılık bulunmadığı kanaatine varılmıştır. Dava konusu yayın, geçen olayları irdeleyip ahlaki bir sonuç çıkarılması amacını gütmektedir. Olayların derinliği ve çarpıcılığı anlatımda kullanılan dil ve ifadeyi de beraberinde getirir. Davacı, banda alınmış görüntü ve konuşmaları ile toplumda yerleşik ahlaki kurallar ile değer yargılarını sarsmıştır."

Kişilik hakları Mahkemenin verdiği davanın reddi kararının temyiz incelemesini yapan Yargıtay 4'üncü Hukuk Dairesi, mahkemenin kararının bozulmasına ve davanın kabul edilmesi gerektiğine oy çokluğuyla karar verdi. Yargıtay, bozma gerekçesinde şu görüşlere yer verdi: "Anayasa'nın 20'nci maddesinde herkesin özel hayatına saygı gösterilmesini isteme hakkına sahip bulunduğu, özel hayatın gizliliğine dokunulmayacağı belirtilmiştir. Kişinin sıfatı ve konumu ne olursa olsun rızası dışında kamuya açıklanamaz. Bunlar kişinin gizli alanını oluşturur. Bir kişinin hukuka aykırı bile olsa konuşmalarının ve görüntüsünün gizli kamera ile kayda alınması aynen telefon konuşmalarının yasadışı dinlenmesinde olduğu gibi onun kişilik haklarına ve özel yaşamına saldırı niteliği taşımaktadır. Bu kayıt ve görüntülerin televizyon yolu ile kamuoyuna yansıtılması kişilik haklarına yapılmış ikinci saldırı niteliğindedir."

Bu haber Sabah İnternet haberlerinde 9 Haziran 2007 günü yayınlandı. Mahkeme kararıyla ilgili yorum sizlere kalmış.

Kızıl

2007-06-06T10:06:00.001+03:00

Oğlum kızıl hastalığına yakalandı. Cumartesi gecesi saat 2.30 cıvarlarında boğazım ağrıyor diyerek ve ağlıyarak uyandı. Biraz su vererek tekrar yatırdım. Oğlumun gece kalkması vaki değildir. Sabah erkenden uyandık ve kayınvalideme sabah kahvaltısına gittik. Orada devamlı bir uyku hali ve ateş olmaya başladı. Oğlumun ateşini en iyi alnından öperek anlarım. Tahminim 38 civarlarında. Apar topar kahvaltımızı ettik ve acele eve geldik. Termometreyle ölçtüğümde ateş 38.5 çıktı. Hemen ateş düşürücüyü verdim. Biraz düşer gibi oldu. Halsizlik ve iştahsızlık da var. Ateş inip çıkıyor devamlı. İlaç etki ediyor, etkisi geçince başlıyor çıkmaya. Bir ara 39 olunca telaşlanmaya başladım. Bir gün önce babasıyla ve dedesiyle dışarıya çıkmışlardı. Başında şapkasıda vardı ama eşim "sıcak çarptı herhalde" dedi. Çünkü Eskişehir'de hava sıcaklığı o gün yaklaşık 30 civarındaydı. Ama ben buna ihtimal veremiyorum. Hem başında şapkası var, hemde dışarıda fazla dolaşmamışlar.

Neyse gece ateş daha fazla yükselicek biliyorum. Gün içinde iki defa ılık banyoda yaptırdım. Yok fayda etmiyor. 38,5 ile 39 arasında gidip geliyor ateş. Bereket oğlum kendini biliyor yani şuursuz değil. Gece yatarken birde ıslak havlu koyduk kafasına. Bu da bir nebze etki etti ve ateş 37,8 gibi oldu. Esasında hiç tercih etmem başa ıslak havlu koymayı. Ama eşim dediğim gibi bunu sıcak çarpması sandı. Neyse geceyi de böyle geçirdik ve sabah ilk işim doktorundan randevu almak oldu.

Sabah kahvaltıda sadece 3 lokma peynir ekmek yedirebildim. Midem bulanıyor dedi. Bende herhalde mideyide üşüttü diyerek nane limon kaynattım. Aklımızın ucundan geçmiyor ki bir çocuk hastalığı olacağı. Neyse, nane limonu içti ama bir süre sonra olduğu gibi hepsi dışarıda. Öyle olunca ilaç da veremedim. İçerde yatarken eşim seslendi bana "baksana oğlanın cildinde hafif döküntüler olmaya başlamış". Baktım hemen . Belden yukarısında iğne başı gibi, çok belirgin olmayan kırmızı döküntüler olmaya başlamış. Ateş de var. Hemen araştırmaya girersin. Kitaplar karıştırıldı. Emareler Kızıl diyor. Ben yine ihtimal vermiyorum. Çünkü aşıları tam. Hepsi zamanında yapıldı. Doktoru görene kadar isim konduramadım.

Doktorumuzun muayenesine gittik, başladı kontrol. Doktor amcamız bir güzel muayene etti ve bu arada kızarıklıklar biraz daha arttı cildinde oğluşumun. Ama sanki 38,5 ateşi olan o değil. Hareketli maaşallah. Doktor amcamızın teşhisi boğaz enfeksiyonuna bağlı Kızıl. Aşı olduğu için çok hafif geçiriyormuş. Boğaz ağrısı ile başlamasının sebebi buymuş. İlaçlarımızı verdi. Eczaneden ilaçları aldım ve akşam yemekten sonra hemen verdim. Biri penisilin türevi, ikincisi soğuk algınlığı için, üçüncüsü ise ateş düşürücü. İlaçları alır almaz etkisini gösterdi. Kızarıklıklar azaldı, ateş düştü.

Şimdi çok iyiyiz. Perşembe tekrar gideceğiz. Evde istirahat ediyoruz şimdi. Ama evde çok canımız sıkıldı. Ne yapacağımızı bilemiyoruz. Bakalım okulumuzun bitmesine de 1 ay kalmıştı. Günler neler gösterecek okul için.

Normalde Kızıl hastalığında dil çilek gibi kızarabilirmiş. Bizimki öyle olmadı. Baştan tedbirimizi aldığımız için.

Havuç Ve Kırmızı Biber Salatası

2007-06-05T17:32:00.000+03:00

Birazda salata tarifi vermek istedim. Bu tarifler benim favorilerim arasındadır. İkisinin yapımıda hem zahmetsiz hemde maliyeti çok az.

HAVUÇ SALATASI:

İstediğiniz kadar havuç. Bir güzel rendeliyoruz ve sıvıyağda biraz sote ediyoruz. Soğumaya bırakıyoruz ve bu arada torba yoğurdu ve mayonezi karıştırıyoruz. Oran sizin isteğinize kalmış. Ama yoğurdu daha fazla eklerseniz daha lezzetli oluyor. Bu karışıma dövülmüş sarımsak ve dövülmüş ceviz ekliyoruz. Arzu ederseniz içine birazda dereotu ekliyebilirsiniz. ama bizde pek sevilmez dereotu. Sıvıyağda sotelediğimiz havuçlarıda ekliyoruz. Soğuması ve dinlenmesi için buzdolabında yaklaşık 1-2 saat bekletiyoruz ve servis yapıyoruz.

KIRMIZI BİBER SALATASI:

Önceden fırında veya ocak üzerinde közlediğimiz Etli Kırmızı Biberlerimizi ufak ufak doğruyoruz. Ben yazın biberleri fırında közlerim. Çekirdekleriniz çıkartıp, kabuklarını soyar ve bir yemeklik olarak buzdolabı poşetlinin içinde derin dondurucuya koyarım. Bu salatayı veya biber kızartması yapacağım zaman büyük kolaylık oluyor. Elimin altında hemen hazır.

Ufak ufak doğradıktan sonra, sarımsaklı torba yoğurdu ve biraz mayonezle karıştırdıktan sonra servise hazır. Biberleri közlemek zor geliyor diyorsanız hazır közlenmiş biberleride kullanabilirsiniz. Kavanozdaki sıvıyı iyice süzdürüp içinde olan sarımsaklarıda kullanabilirsiniz.

Afiyet Olsun hepinize.

İskender Efendi Konağı

2007-06-01T09:25:00.000+03:00

Geçenlerde Bursa'ya gittik ve tesadüf eseri burada yemeğimizi yedik. Burası Bursa Botanik park içinde yer alan İskender Efendi Konağı.

Kısaca şöyle anlatılıyor. Üçüncü kuşak torun Süleyman oğlu Yavuz İskenderoğlu'nun, 1996 senesinden 26 Temmuz 2003'e kadar süren 6 yıllık bir emek ürünü olan Kebapçı İskender'in Botanik Projesi iki ana yapıdan oluşmaktadır. Bu yapılardan birincisi 19.yy Kayhan Çarşısı'ndaki kebapçı dükkanının aynısı baz alınarak yapılan "Kebapçı İskender Dükkanı", diğeri ise 17.yy. İskender Efendi Konağı'nın o dönemin malzeme ve yapım usulüyle yeniden yapıldığı "İskender Et Lokantası"'dır.

Yediğim en lezzetli Kebaptı diyebilirim. Fiyatıda çok makul.Yemeğimizi yedikten sonra konağı gezdik. Yukarıda görülen masanın bana hissettirdiği ise, sanki Atatürk ve silah arkadaşları biraz sonra gelecekler ve orada yemeklerini yiyecekler. Yukarıda masanın yaklaşık yarısı görünüyor. Konak bir Müze Restaurant.
Öyle güzel bir yapı ki sizi o yıllara götürüyor sanki. Çektiğim tüm fotoğraflar bu konağın içinden.

İşlemeleri çok beğendim.

Toplantılar için eşsiz bir yer.

Yemeğimizi, konağın bahçesinde güller arasında yedik. Markalaşması konusunda tamamen hak verdim. Her yerde İskender diye satılan Kebaplar ile arasında çok büyük fark var.

Eğer günün birinde yolunuz Bursa'dan geçerse; benden sizlere tavsiye, yemek molanızı mutlaka ve mutlaka burada verin. Ortam süper. Hele birde eski konaklardan hoşlanıyorsanız. Ama Botanik Park'ın içinde yer alan İskender Efendi Konağı'nda.

Kulak Ağrısı 1

2007-05-31T22:33:00.000+03:00

Daha önceki yazımda kulak ağrısından mahvoldum diye anlatmıştım. Merak eden arkadaşlara hemen haber vereyim, Allah'a şükürler olsun ki ağrım yok. Kulağım tıkalı ama olsun. En azından o geceyi ağrısız geçirdim. Fakültedeki doktora tekrar gittim ve temizliği yaptı o da. Meğerse mantar değil enfekte bir olaymış. Ağrısızda temizlik yapılabiliyormuş demek ki.

Hakikaten anlamıyorum ben bu doktorları. İkisinede para vererek muayene oldum. Nedir bu ikilik anlamak mümkün değil. Fakültedeki doktor "kulağınız tahriş olmuş, bu nedenle damla damlattığım zaman acı duyuyorsunuz" dedi. Ben edepsiz bir kadın olsam kulağımı kazıyan doktoru gidip hastanesinde paralamaz mıyım? Pes demekten başka bir diyeceğim yok.

Bir damla verdi son gittiğim doktor ve gelicek hafta çarşamba tekrar çağırdı. Aynı işlemi tekrarlıyacak. Dedimya kulağım tıkalı ama ağrım yok. O da bir haftaya kadar açılırmış doktorun dediğine göre.

Herkese gösterdiği ilgiden dolayı teşekkür ederim.

Kıskandım

2007-05-30T22:29:00.000+03:00

Sevgili Rahşan'ı çok kıskandım bende çektim, yayınlıyorum. Kafam fotoğraf işine yatmaya başladı. Hadi hayırlısı. Kıskandım dediysemde tatlı bir kıskançlık gerçek sanmayın emi.

Kulak Ağrısı

2007-05-30T14:52:00.000+03:00

Geçen hafta salı gününden beri bir kulak ağrısı başladı anlatamam. Sesim gitti önce. Doktora gittim. Antibiyotik dahil olmak üzere birçok ilaç verildi. Kulağımda da iltihaplanma olduğu söylendi. Tamam dedim ve ilaçlarımı eksiksiz kullandım. Cumartesi bir ağrı ki, hemen gittik hastaneye. Doktor kulağımda mantar olduğu ve temizlenmesi gerektiğini söyledi. Aman yarabbim olmaz böyle bir acı. Beynim oyuldu. Hem kulağım tıkalı hem duyuşum az. Acıya dayanıklıyım ama dayanılır gibi değil temizleme işleme yapılırken. Neyse gözyaşlarımı sildim ve eve gittik. Açılır gibi oldu ve iki gün rahattım. Hastanede ki doktor salı günü tekrar gelmemi söyledi ve bu arada da çok dikkatli davranmam gerektiğini asla ve asla su kaçmaması gerektiğini yoksa bu mantarın beynime kadar gideceğini söyledi.

Pazartesi gecesi tekrar bir sancı aman Allahım oyuyorlar beynimi. Ertesi sabah tekrar gittim. Doktor bir önceki hastasının sinirini benden çıkarttı sanki. Neymiş hastası bazı sorunlar yaşamış. Hasta bir doktor ve babasıda benim gözlerimin önünde neredeyse doktoru tehdit etti.

"Daha ileriye gidecektik ama oğlum engel oldu" dedi. Muayene olacağım doktorla aralarında ne geçtiyse çok sinirliydi.

Tamam dedim ben şimdi mahvoldum. Adam sinirini benden çıkaracak. Girdim içeriye. Doktor burnundan kıl aldırmıyor. Ne soru sorabiliyorum, ne ne yapmam gerektiğini.

"Çevirin kafanızı" dedi. Çevirdik. Başladı yine kazıma işlemi. Bağırıyorum. Adam "bağırmayın ki rahat çalışayım temizliyeyim" diyor.

Ya ne mümkün. Nasıl bağırmam canım çok yanıyor. İnanın, iki kürtaj geçirdim onlar bile daha kolay. Neredeyse bayıldım bayılıcam.. Başladı "işte biz canla başla çalışırız da kıymetini bilen olmaz", " güya doktor babası". Ne dersin şimdi. Ben sadece canımın yandığınla kalmışım. Oyulmuş beynim yine. Birde cuma tekrar gidecekmişim yine beynim oyulacakmış. Kullanabileceğim başka hiç bir ilaç yokmuş. Dövmediği kaldığı herifin yaa.

Neyse eve geldim ama ağrım geçmiyor bir türlü. Ağlıyorum devamlı. Çaresizim. Ne yapayım? Ne ilaç kullanayım?, bilmiyorum. Eşim araştırma yapıyor devamlı netten. Benim sayemde kulak üzerine tez hazırlıyacak neredeyse. Canım benim sağolsun.

Akşam kadar ağlamaktan gözlerim hem kan çanağına döndü, hemde şişti davul gibi. Ağrı yüzünden sanki üzerimden kamyon geçmiş gibiyim. Neyse ki akıl edip Eskişehir Osmangazi Tıp Fakültesi KKB bölümünden özel randevu almayı akıl edebildim. Hemen ertesi güne yani bugüne. Buradaki doktorada her şeyi anlattım. Neyse çok anlayışlı davrandı. Canımı yakmamaya gayret göstererek temizliği yaptı ve "geç kalmışsınız, keşke daha önce buraya gelseydiniz" dedi. Şu anda ağrım yok Allah'a şükür. Tıkalı ama olsun. Yarın tekrar gideceğim. Bu gece çok önemliymiş. Ağrı olursa hemen hastaneye gelmemi tembih etti doktor. Bundan sonraki yaşamımda da asla ve asla kulak pamuğu kullanmamamı söyledi. Çünkü kulak pamuğu dış taraftaki kirleri içeriye taşınıp kulağa zarar verirmiş. Bakalım yarın neler le karşılaşıcam.

Diğer doktora gelince elime geçirirsem ne yaparım bilmiyorum. A be adam bana ne garezin vardı. Acı olmadan da temizliği yapılabiliyormuş. İkiside tıp okumuş, ikiside KKB'ci. Ama biri doktor, diğerini bilemiyeceğim artık.

Cam Boyama

2007-05-28T10:24:00.000+03:00

Evet, bundan önceki yazılarımda devamı gelecek demiştim. Bu cam tabağı yapmak esasında gerçekten çok kolay, bir o kadar da zevkli. Öncelikle üzerinde hiç bir deseni, kabartısı olmayan bir cam tabağa ihtiyacınız var. Bunun için Paşabahçe’nin düz cam tabakları çok uygun. Öncelikle tabağımızı alkol veya kolonya ile bir güzel temizliyoruz. Sonrasında nasıl bir desen istiyorsak, o desenin kendisini veya ince kâğıda çekilmiş renkli fotokopisini cama yapışabilecek bir yapıştırıcı sayesinde tersten yapıştırıyoruz. Bu tür işlemlerde yani cama uygulanan işlemler için tersten çalışılması çok önemli. İç tarafında herhangi bir çalışma yapılmıyor çünkü. Yapıştırma için kullanılan ürünün, yapışma sonrasında şeffaflaşmasına dikkat edelim yani öyle bir ürün kullanalım. Ben burada -ahşap boyamasını bilenler bilir- dekupaj tutkalı kullandım. Desenimizin yüzünden tutkalı sürüp, camın arka yüzünden yapıştırıyoruz. Fazlalıkları ve hava kabarcıklarını aldıktan sonra boyama işlemine geçiyoruz. Benim kullandığım boya markası Tex-co'nun Sparkles (Hazır sim).

Kullanacağımız desen ve boya birbirine uyumlu olmalı ki desenimiz belli olsun. Boyayı çok iyi karıştırıyoruz. Arzu ederseniz fırça ile ya da ufak sünger ile tamponlayarak desenin etrafını tamamen kapatıyorsunuz. Bolca sürmekte fayda var. Sonrasında bırakalım boya kurusun. Yaklaşık 1 gün (24 saat) boyunca kurur. Kuruduğunu en güzel boya bir miktar şeffaflaşınca ve ortada sadece simler çıkınca anlayabilirsiniz.

Bu işlemde tamam olduktan sonra sim boyanın üzerine ahşap boyamada kullanılan beyaz sedef boyanın içine çok az miktarda civciv sarısı karıştırıyoruz. Bunun nedeni sim boya tamamen kapatmıyor ve arka tarafının görünmemesi için bu işlemin yapılması gerekiyor. Gelişigüzel camı tamamen boyuyoruz. Desende dahil olmak üzeri tamamen kaplanıyor. Bu sürülen de kuruduysa vernikliyoruz. Sprey vernik daima tercihim. Hem çok rahat yapılıyor hem de her tarafını kapatabiliyor.

Anlatımının uzun olduğunu bakmayın. Gerçekten çok kolay yapımı. Bir tanıdığınıza hediye etmek isterseniz hem değişik bir hediye hemde sizden. Yaratıcılık sizlere kalmış artık. Kolay gelsin.

Kumaş Boyama Ebru

2007-05-24T10:26:00.000+03:00

Kumaş Boyama Ebru yapmak hem çok zevkli bir o kadar da meşakkatli. Önceden yapacağınız kumaşı şaplı suda bekletip duruluyor ve kurutuyorsunuz. Sonrasında kireçsiz suda kitrenizi hazırlıyorsunuz. Bu su yaklaşık 24 saat boyunca bekletiliyor. Ara sıra karıştırılıyor ve pütürleri gideriliyor. Elbette yapacağınız teknenin büyüklüğüne göre kitrenizi hazırlıyorsunuz ve hazırladığınız bu kitre ile yaklaşık 1mx1m oranlarında 10 adet boyama yapabilirsiniz. Sonrasında kumaş boyama için satılan özel ebru boyalarıyla istediğiniz şekilleri verebilirsiniz.

Ben bunu kumaş boyama kursuna giderken yaptım. Hocamız sağolsun gösterdi bize tekniği ve sadece kendi anneme ve kayınvalideme yapabildim. Bende yok bundan. Bir daha da yapamadım.

Boyalarla şekil vermeye gelince süpürge sapıyla, iğneyle veya herhangi ince bir şeyle yapılabilir. Öncelikle kitreyi tekneye döküp üzerine gazete kağıdı serip hava kabarcıklarını alıyorsunuz ve renkleri gönlünüze göre damlatıp, (zaten bizim kullandığımız PEBEO boyaları damlacıklı) desenleri vermeye başlıyorsunuz. Biraz Ebru Sanatı'nı izlediyseniz kolaylıkla yapılabilir. Ama bunun için özel bir atölye olsa hiç fena olmaz. Kitre tekneniz ne kadar büyükse kumaşın o kadarını boyuyabilirsiniz. Suya desen çiziyorsunuz Ebru Sanatında. Aynı desenden bir daha istesenizde yapamazsınız. Ben bir daha yapabilir miyim Kumaşa Ebru'yu diye soracak olursanız işte bu çok zor.

Tuğra Çanak

2007-05-22T23:11:00.000+03:00

Osmanlı Tuğrasını oldum olası çok severim. Bu cam çanağı yaklaşık 2 sene önce yapmıştım.

Düz bir cam çanağa pasta rölyefle tuğrayı çiziyorsunuz. Saydam olduğu için cam, alttan kopya çekmek kolay oluyor :). Üzerine de altın varak yapıştırmak için solüsyonunu sürüyorsunuz. Solüsyon kuruyunca altın varak yapıştırıyorsunuz ve püsürüklerini temiz bir fırçayla temizliyorsunuz. Gerçi onun üzerine eskitme çalışması yapabilirsiniz ama ben denedim hoş olmadı. Birde son kat olarak sprey vernikle sağlamlaştırdık mı geriye iyi günlerde kullanmak kalıyor.

Bana Göre

2007-05-20T23:08:00.000+03:00

Evet, hepinize sonsuz teşekkürler. Geçekten hayal dünyalarımız ne kadar geniş değil mi? Kendi ufak hikayemi anlatmadan önce sevgili Ayşegül hakkında da sizlere biraz bilgi aktarayım. Aşağıda bahsi geçen bilgileri kendi resim sergisine ait davetiyeden birebir aldım.

AYŞEGÜL YARAR

1982-1986 Gazi Üniversitesi Söbütay ÖZER'in atölyesinden mezun oldu. 1994-1996 yıllarında Hacettepe Üniversitesi master derslerine özel öğrenci olarak devam etti. Birçok karma ve kişisel sergiler açtı. Halen kendi atölyesinde çalışmalarına devam etmektedir.

KİŞİSEL SERGİLERİ:

1998 Kültür Bakanlığı Devlet Güzel Sanatlar Galerisi- ANKARA
1999 Çağ Ajans Sanat Galerisi- ANKARA
2000 Milo Sanat Galerisi- ANKARA
2001 Kavaklıdere Sanat Galerisi- ANKARA
2002 Ankara Tenis Kulübü Sanat Galerisi- ANKARA
2002 Halkbank Sanat Galerisi- ANKARA
2005 Galeri Sans- ANKARA (23 Şubat 2005)

Sanatçı, günümüzde giderek karmaşıklaşan ve parçalanmış toplumsal yaşam içinde devinim gösteren insan ilişkilerini resimlerinin ana temasını oluşturduğunu söylüyor. Yarar, bu bağlamda aşk, doğum, ölüm, yalnızlık, yok olma korkusu, cinsellik gibi evrensel olguları işliyor. Bu evrenselliğin, modern hayatın kendi özgün çerçevesi içinde nasıl maddileştiği onun temel sorunu. Böyle olunca da zaman ve mekanın yapılanışı resimlerine dinamizim kazandıran ana öğeler oluyor. Parçalanmış mekanlarda eş zamanlı olarak devinen insan ilişkileri, soyut figüratif biçimler olarak resimlerinde öne çıkıyor. İlk sergisinden bu yana hareket noktasını kendi yaşamı olarak belirleyen sanatçı, son dönemde mitolojide geçen ya da ilk toplumlarda kullanılan ve evrensel temaları ifade eden sembolleri incelemekte. Mitolojide cinsiyeti, yani erkek ve kadını sembolize eden geometrik şekilleri ön plana çıkarmaktadır.

Gelelim bana göre bu tablonun anlattıklarına. Gerçi bir tablo bana göre ancak ve ancak gerçekten sizin karşınızda ise bir hikaye yazılabilir. Sizi hislendirebilir. Eminim bu resmin kendisini değilde başka bir yerde baskısını görmüş olsaydım bu hikayem oluşmıyacaktı. Ama sizler bunu çok iyi başardınız, hepinize candan sevgiler ve kucak dolusu teşekkürler. İşte bendenizin ufak hikayesi. Bana göre tablonun hissettirdikleri.

Bir kadın. 30’lu yaşlarda. Güzel, alımlı. Hayatı zorluklar ve fırtınalar içindeyken birini tanıdı. Sonrasında limanı sandı O’nu, sevdi. Delicesine. Sığınmak istiyordu bir limana artık. Bulduğunu sandı limanını. Ama olamayacak bir aşktı onunkisi. Çok istedi limanına sığınmayı. Limana sığınsın ki hayatı durulsun. Kendi hayatı fırtınalarla doluydu. Dinginlik ve huzur arıyordu.

Sevdiği adamın son öpücüğünü aldı. Kalbi acımaya başladı. Kalbinin parçalanacağını sandı, tuttu. Sevgi bu kadar acı verebilir miydi? Ne kadar sevse de, ayrılmak istemese de zorunluydu. Gururluydu, başını öne eğip zayıflık edip ağlamak istemiyordu. Şimdiye kadar nasıl zorluklara katlandıysa, bu acıyı da atlatıp hayatına devam edecekti. İnanıyordu önüne sığınabileceği daha nice limanlar çıkacaktı. Ama her ne kadar böyle düşünsede bu çok acıtmıştı. Keşke imkânsız olmasaydı da, ayrılmasaydı sevdiceğinden.
Ayrıldılar. Her ne kadar kalbi acıyla sızlasa da, parçalanacak gibi olsada.

Size Göre

2007-05-15T16:18:00.000+03:00

Bu tabloyu annemin alt komşusu yapmış. Kendisi ressam. Ayşegül Yarar. Resimleri bir dünya, kendisi ise bambaşka biri. Çok sevdiğim, saygı duyduğum birisi. Onunla sohbet etmek her zaman beni mutlu eder. Esasında kendisi hakkında sizlere anlatacağım çok şey var ama, öncelikle birer hikaye bekliyorum bu resim için. Ben ilk gördüğümden beri bu resim bana çok şey anlatıyor. Bakalım sizlere neler anlatacak? İlk önce sizlerin neler hissettiklerinizi öğrenip kendi yazdığım küçük hikayeyi anlatacağım sonrasında. Merakla bekliyorum yorumlarınızı.

ANNE

2007-05-13T01:43:00.000+03:00

Annemin yanından daha yeni ayrıldım. Yeni geldim Ankara’dan. Ama ne olursa olsun özlüyor insan yinede. Kalpteki yeri farklı. Hele bir de anne olduğunda, daha da iyi anlayabiliyorsun işte. Ana olmak... Kendi canında can taşımak, doğurmak, emzirmek ve hayata hazırlayıp bir birey olarak yetiştirebilmek. Elbette babaların payı azımsanamaz. Ama en çok özveride bulunan varlığın kadınlar olduğu bir gerçek. Dünyanın neresinde olursa olsun hepsi bütün anneler aynı. Tek farkları yaşam şartları. Aşağıda sizlerinde hoşunuza gidecek bir şiir buldum. Eminim sizlerde beğenirsiniz.

ANNE

Senden uzaklarda gam var, keder var.

Yaralı gönlümü hasretin dağlar…

Yollar uzak, geçit vermiyor dağlar,

Sensizlik, çekilmez dert imiş anne...

Su dar günlerimde yanımda olsan,

Çocukluğum gibi bağrına sarsan,

Yine dertlerimin ortağı olsan.

Silsen, gözlerimin yaşını anne…

Sardı bedenimi, bölük bölük dert…

Yüklendi üstüme gam ve kasavet.

Aldı yavrunu da, elinden gurbet,

Çırpınır, hep seni anarak anne...

Alıp da başımı dizine koysan,

Saçlarımı tel tel edip okşasan…

Arada bir öpsen ve kucaklasan,

Kalmazdı bir derdim, yanında anne…

Döv bir çocuk gibi, ol da yanımda…

Hüngür hüngür ağlat beni kolunda,

Dert, içime ata ata doldu da,

Boşaltayım, dizin dibinde anne…

Ahmed Günbay Yıldız

Benimde canım anamın anneler günü kutlu olsun. Her ne kadar bu yazdığım yazıyı görmese de şimdilik. Bana emek verdiğin, hayatından benim için özveride bulunduğun için teşekkürler anacım. Verdiğin emeklerin hiç biri boşa çıkmadı. Hepsi bende, yerli yerinde. İlmek ilmek dokuduğun hayatımda, şimdi ben oğlumu dokumaya çalışıyorum. İlmek ilmek. Senin hakkını ödemek mümkün değil. Sana binlerce teşekkürler. Beni hayata getirip tek başına büyüttüğün için. Hakkını ödeyemem anacığım……

Taze Sarımsak ve Hıdrellez

2007-05-07T23:43:00.000+03:00

36 yaşını bitirip, 37 yaşından gün almaya başladıktan sonra gelelim boşladığımız bloğumuzdaki yazılarımıza. Sizlere iki ayrı konu yazacağım. Çünkü yarın Ankara yolcusuyum. Biraz çabuk karar verdim gerçi ama olsun. Yanılmıyorsam annemin bana ihtiyacı var. Ama kendide çok inatçı. Akıl verirsin almaz. Sonra çok yoruldum her şeyi düşünmekten der. İşte tek çocuk olmanın zorluklarından minicik bir tanesi. Annemin aklı her daim doğrudur. Başkasının aklı ona uymaz. Onun yerine hem düşünülmesini hemde düşünülmemesini ister. Bazen kafayı yeme noktasına geliyorum ama. Neyse. Benim anam, canım başımın tacı işte.

Her neyse gelelim konularımıza. İlk önce sizlere sarımsaktan bahsetmek istiyorum. Ama taze sarımsak. Sizleri bilmem ama taze sarımsak çıktığında hiç dayanamam ve eğer karnım açsa bir oturuşta bir baş taze sarımsak, yanına güzel tam yağlı bir peynir ve taze ekmek. En lezzetli yemeği verseler elimin tersinle iterim o anda.

Bana göre her bahar taze sarımsak yendiğinde takip eden kışta daha az hasta olunuyor. Ben bunu kendimde defalarca denedim. Hangi sene sarımsağı fazla yiyemediysem o senenin kışı ben çok hasta oluyorum. Böyle diş diş olacak. Yemek yanında, hele birde et yemeği, süper bana göre.

Haa gelelim meşhur sarımsak kokusuna. Buna diyebileceğim maalesef bir şey yok. İşte vivident türü naneli sakızlar olabilir ama en iyisi siz yerken evdeki herkesin de en azından bir diş sarımsağı yemelerini sağlayın. Böylece kimse kimsenin ağzındaki sarımsak kokusunu almaz. Herşey sağlık için. Değil mi ama :)

Gelelim ikinci mevzuya. Bildiğiniz gibi hıdrellez geçtiğimiz 5 Mayıs'ı 6 Mayıs'a bağlayan geceydi. Bizde ailecek kayınvalidemin oturdukları bahçeli eve gittik. Hem benim doğum günümü kutlarız dedik. Havada sıcak, kaçırılmaz; elimizdeki küçük mangalımızı da yakarız keyif yaparız dedik. Neyse mangal sefasını yaptık. Mangal olurda, sonrasında mangalda pişen Türk Kahvesi olmaz mı? Hem de nasıl oldu. Eşimin kardeşi Doğan başında, pişirdi kahveyi. Gerçi cezvemiz bakırdan olsaydı daha bir güzel olacaktı ama bu bile enfesti. Doğan, ben ve birde kayınpederim içtik kahveyi. Eşim zaten oldu olası sevmez. Ruşen ve Kayınvalidem de "biz çay içelim dokunmasın" dediler. Ama bence hata ettiler. Valla uzun süredir içtiğim en lezzetli kahveydi. Sonrasında mangalda bir kor oldu ki. Gece de çok güzel görünüyordu ateşin koru.

Sonrasında dışarıda yakılan ateşlere bakmaya gittik. Mahallenin çocukları inşaat temellerinde lastik yakmışlar. Bu ateş işini ben anlayamıyorum. Ateş yakılsın da neden lastik. Soluduğumuz hava yeteri kadar kirli, birde lastik dumanı. Üzerinden atlayan çocukları görmenizi isterdim. Hepsi birer zenci olmuşlardı dumandan. Eve dönerken etraf sanki sis basmış gibiydi. Herhangi bir esinti olmadığı içinde duman dağılmayıp etrafta olduğu gibi kalmıştı işte. Bence bu ateş işini sadece odun parçalarıyla yapsalar nasıl olur? Hıdrellez olmaz mı yoksa?:P

40'a Kaldı 4

2007-05-04T13:18:00.000+03:00

Evet, 40’a kaldı 4. Geldim 37 yaşıma.
Nasıl geçti? Bir anlayabilsem. Şarkıda dediği gibi

Nasıl geçti habersiz o güzelim yıllarım
Bazen gözyaşı oldu, bazen içli bir şarkı
Her anını eksiksiz dün gibi hatırlarım
Dudaklarımda tuzu, içimde yanar aşkın

Şarkı ne doğru söylemiş. Bir haber bile vermedi hayatım geçip gidiyor. Ama her yaşım güzel, mutlu. Kendine göre acısı, tatlısı oldu. Olmasa olur mu zaten. Ot gibi bir hayat. Didişeceksin, kavga edeceksin, bağıracaksın, kahkahalarla güleceksin.

Hayat maalesef öyle kısa ki. Anlayamıyor insan nasıl geçtiğini. Hele birde evlenip dünya tatlısı oğlun olursa hayat çok daha çabuk geçiyor. Hayat kaynağım, yaşam sevincim benim, oğlum Berke'm. Eşim ise hayat arkadaşım, yoldaşım, sevgilim, Mustafa'm.

Daha ne diyeyim. Sana çok teşekkür ederim anacım. Beni doğurup, baktığın büyüttüğün için. Her ne kadar babasız bir evlat büyütmek zor olsada. Her ne kadar babam bu sorumluluğu kabul etmek istemese de.

Doğum Günüm kutlu olsun. Benim gibi 5 Mayıs’ta doğan herkesin doğum günü kutlu olsun. Hayat çok güzel. Nefes alabiliyorsanız, eliniz kolunuz tutuyorsa, bunlar yeterli olabilmeli.

İrmik Helvası

2007-05-03T13:52:00.000+03:00

Dün akşam canım acayip tatlı istedi, ne yapayım derken aklıma İrmik Helvası geldi. Hem çabuk olur, hem de zahmetsiz. Baktım evde malzemelerim de var. Ailecek bayıla bayıla yedik. Aşağıda belirttiğim malzemeler yaklaşık 4 kişilik.

Malzemeler:
* 1 Su Bardağı Helvalık İrmik
* 1.5 Su Bardağı Süt (arzu ederseniz su da olur)
* 50 gr margarin veya arzuya göre tereyağı
* 1 Su Bardağından biraz az Toz Şeker
* İsteğe göre Çam Fıstığı ( Bana göre olmaz olmaz)
* Üzerine Tarçın

Yapılışı:
Öncelikle yağımızı eritelim. Bu arada da çam fıstıklarımızı ekleyelim ve güzelce kavuralım. O mis gibi kavrulmuş irmik kokusu gelince kavurmaya ara verip toz şekeri ekleyip bir çevirdikten sonra sütü ekleyelim. Sütü çekene kadar karıştırmaya devam. Sütü iyice çektikten sonra pilav demler gibi demleyelim. Yaklaşık 20 dakika sonra servis yapabiliriz. Üzerine de isteğe göre tarçın serptik mi, yemede yanında yat. Afiyet olsun.

Açalya'nın Bebeği

2007-05-01T00:10:00.000+03:00

Evet . Bu bebek pikesi için bayağı uğraştım. Gerçi istediğim gibi olmadı. Dikiş makinam bana yaptı yapacağını. Dikiş atlayıp durdu. Ama bence önemli olan bu işte işlenen civcivler ve yazılar.

Yine en sona bıraktım resim çekme işini. Eşimin cebinden çekildi son anda. Kayınvalidemler gönderecekler köye. O yüzden ne yerini ayarlıyabildim nede başka bir şey. Bulduk ve çektik işte. Açalya'ya gidebilmesi için ilk önce köye gidecek pikemiz. Yola çıktı şimdiden, uzun bir yol kat edecek şimdi. Bu pikeyi gerçekten çok severek ve isteyerek yaptım. Bunun son halini sizlerle beraber Açalya'da ilk defa görecek. Biliyorum resim kalitesi kötü ama en azından ne olduğu belli. Bunu kime gösterdiysem "Aslı bu pikeyi görünce çocuk doğurasım geldi" dedi.

İlk başlarda gözlerim alışık olmadığı için başım döndü ve gözlerim karardı. Ama sevgi olunca iş değişiyor işte. Nakış etamini (bilenler bilir) DMC. Bulunmaz Eskişehir'de demiştim , ama yanılmışım. Hemde alasını buldum. Pikesi de Sarar. Haa bu arada işleme ipleride DMC'nin kendi ipleri. DMC'den bu konuda asla vazgeçemem doğrusu. Beğendiğim modelde zaten birebir renkleride veriyor. Benim eklediğim sadece A- T harfleri ve Baby Heeren yazısı. Geriye kalanını kopya çektim :). Bide az önce bahsettiğim gibi dikiş makinam da bana ihanet etmeyip kenarları iyi dikebilseydi tam olacaktı yani. Ben doğum için bir tahminde bulunuyorum ve 4-5 Mayıs diyorum. Eğer 5 mayıs ta gelirse bebek benimle doğum günü aynı olacak. Şansa bak :)Umarım Açalya'da beğenir ve severek kullanır. Sizler ne dersiniz?

Sıkıntı pastası

2007-04-28T22:20:00.000+03:00

Evet. Baktım evde sıkıldım, malzemelerimde var. Hazır pasta keki, çilek . Bende bir pasta yapayım dedim.

Pastanın arasına pasta dolgu kreması, muz ve parça çikolata. Üzerine çilek, elbetteki krem şanti, oğlumun renkli şekerleri ve parça çikolata. Bu arada kenarlarında da jelibomlar var. Nasıl olmuş :)

Oğlumun Tavşan Pastası

2007-04-26T13:43:00.000+03:00

Oğlumun doğum günü 5 Nisan'dı. Ama okula yapmış olduğum pastayı sizlerle paylaşmak istedim. Sizlerde bilirsiniz esasında.2 tane hazır pasta keki. 1 tanesi yüzü için, ikincisi kulakları ve papyonu için. Sonra arasına dolgu kreması ve ne isterseniz. Üzerine de krem şanti ile bir güzel kapatıyoruz. Gelelim çocukların hoşuna gidecek süslemelere. Tavşanın yüzünün kenarları minik sakızlarla süsledim. Gözleri kiraz şekerlemesi, tavşanın dişleri de vivident sakız ve pastanın kenarlarında da jelibomlar var. Çocuklar bayıldı kreşte. Bende onlar sevdiği için çok memnun oldum. Sizler nasıl buldunuz?

Peynirli Börek

2007-04-25T22:52:00.000+03:00

Evet.. Her akşam üzeri yaptığım gibi eşimi aradım ve ne yemek istediğini sordum. Çünkü eşimin yemek sorunu var iş yerinde yemek yiyemiyor. Kimi zaman yemekte kullanılan yağdan kimi zamanda tavuk yemediği için tavuk çıktığından dolayı. Yine o günlerden biri, çünkü benim kocam yine yemek yiyememiş. Malum yemekte tavuk varmış. İş başa düştü. Akşam kulakları düşmüş vaziyette gelecek çünkü. Bende ne arzu edersin diye sordum. Börek yap diyince hemen buzluktaki yufkalarımı çıkarttım. Ben böreklik yufkaları önceden alıp onları tek tek buzdolabı poşetlerine koyup derin dondurucuda saklıyorum. Acil durumlarda yufkacıya gitmeme gerek kalmıyor. 1 tepsi börek içinde genelde 5 yufka kullanıyorum bana göre ideal oluyor. Her birini poşetlerinden çıkarttım. Havalarda iyi gidiyor zaten hemen buzları açılır. Ben o arada börek içini hazırlıyayım dedim ve malum börek içini hazırlamaya koyuldum. Göz kararı 100 gr. kadar margarini erittim sonra içine biraz sıvı yağ ekledim. Onlar ılınırken 2 yumurtayı, yoğurt, süt ve biraz tuzu çırptım. Peyniri ve maydanozu da ayarladım. Evet herşey tamam. Baktım yufkalarda biraz olsun açılmış. Eğer açılmasalardı ben onları mikroda çözdürecektim zaten. Tepsiyi yağladım, başladım böreği döşemeye. Hepinizin bildiği şekilde yufkaların yarısı bir katını oluşturacak şekilde bir kat yufka bir börek harcı ve ortasına gelince peynirli harçtan döşedim. Yufkalar bitti en üste harcı bir güzel boza ettim ve elimle bir güzel yaydırdım. Kimisi elini sokamaz ama ben ellemeden duramam, sanki daha başka bir lezzetli oluyor gibi. Onun üzerinede susam tamam oldu işte. Bu arada fırınıda yakmıştım. Isınmış yaklaşık 170 derecelik fırına tam atmaya kaltım ki bir de ne göreyim börek harcının yağını koymayı unutmuşum. Ne yapacaz? Çareler tükenmez Aslı'da kaşık kaşık yağı üzerine döktüm. Böreği bir güzel kestim doğru fırına. Doğrusu nasıl bir tat olacağını bilemiyordum. Ama bundan sonra börek yaparken bu yolu uygulıyacağım kesin. Çünkü üzeri çıtır ortası yumuşak olmuş böreğin. Eşim her zamanki gibi yemekten sonra çayın yanına afiyetle yedi. Tavsiye olunur sizlerede. Sağlıcakla kalın.

Sanırım Bunları Unuttuk

2007-04-24T01:41:00.000+03:00

ATATÜRK’ÜN
CUMHURİYETÇİLİK

İLKESİ

TANIMI :
“YÖNETİM BİÇİMİ OLARAK MİLLET EGEMENLİĞİNE DAYALI, CUMHURİYET REJİMİNİ ÖNGÖRMEK VE BUNU BİR YAŞAM BİÇİMİ OLARAK BENİMSEMEKTİR।”

CUMHURİYETÇİLİK İLKESİNİN ESASLARI
CUMHURİYET; MİLLET EGEMENLİĞİNE DAYALI BİR SİYASİ REJİM YANİ DEMOKRASİDİR.
DEMOKRASİNİN KUL, MÜRİT VEYA TEBA DEĞİL, BİREY VE VATANDAŞ BİLİNCİNDE OLAN, YASALAR KARŞISINDA HAK VE SORUMLULUKLARINI BİLEN BİR İNSAN TİPİ İLE AYAKTA KALABİLİR. DEMOKRASİDE ; DEVLETİN VE MİLLETİN BÜTÜN EYLEM VE
İŞLEMLERİNİN HUKUK KURALLARI ÇERÇEVESİNDE OLUR. HİÇ KİMSENİN YASALARA AYKIRI DAVRANMA AYRICALIĞI YOKTUR. DEMOKRASİDE, SİYASİ GÖRÜŞ SAHİBİ OLMA, SİYASİ PARTİ KURMA VE PERİYODİK OLARAK YAPILAN SEÇİMLERE KATILMA ÖZGÜRLÜĞÜ VARDIR. DEMOKRASİLERDE SEÇME VE SEÇİLME ÖZGÜRLÜĞÜNÜN AYRIM GÖZETİLMEKSİZİN HERKESE TANINIR. DEMOKRASİDE DİL, DİN, MEZHEP, CİNSİYET VE SİYASAL GÖRÜŞ FARKI GÖZETİLMEKSİZİN HERKES YASALAR ÖNÜNDE EŞİTTİR. CUMHURİYETÇİLİĞE CANDAN BAĞLI BİR BİREY; ANAYASA, YASA VE
DİĞER HUKUK KURALLARINA UYMASI GEREKİR. ANAYASADA
BELİRTİLEN HUKUK DEVLETİ, SOSYAL DEVLET, ATATÜRK MİLLİYETÇİLİĞİ, İNSAN HAKLARINA BAĞLI DEVLET GİBİ CUMHURİYETİN TEMEL NİTELİKLERİNİ BİR YAŞAM TARZI HALİNE GETİRİR.

Bunları Unutmayalım। Herşey ilkenin içinde işte। Anlamak gerek.

23 Nisan

2007-04-23T00:04:00.000+03:00

Benim okuduğum zamanlarda daha bir güzel geçiyordu 23 Nisanlar sanki. Şimdi bir yavan bir tatsız. Sanırım yaş ilerledikçe tat almak zorlaşıyor. Ya da bu çocuk bayramı olduğu için midir bilemiyorum. Bayram olacak diye içim içime sığmazdı. Okulda yapılacak olan törenler için, sırada beklerken ( ki o sırada beklemek bana çok zor gelirdi) şimdi kim çıkacak diye merak ederken ki aldığım tatlar... Nerede kaldı şimdi diyorum maalesef. Haa birde bizim okul zamanımızda tören olunacağı gün yoklamaya ayrıca bir önem verilirdi. Gelmeyen olduğunda karnesine işlenirdi. Diyeceğim o ki bizim zamanımızda daha tatlıydı her şey. Yaşlanmışız anlaşılan. Gerçi daha yolun yarısına gelmedik bile ama olsun.

Birde 23 Nisan'ın benim hayatımda daha başka tadı var. Hem eşimin doğum günü, hemde beni istemeye geldikleri gün. 1999 yılının 23 Nisan'ında beni anamdan Allah'ın emri Peygamberin kavli ile istemişlerdi. Adetler yerini bulsun diyerek. Böyle yazdığıma bakmayın. Görücü usulüyle evlenmedik. İnternetten tanışmıştık. Başkalarının ne gibi hatıraları var bilmiyorum ama benim hayatımda çok farklı noktada 23 Nisan.

2007-04-21T22:12:00.000+03:00

ATATÜRK'TEN SON MEKTUP
Siz beni hala anlayamadiniz

Ve anlamayacaksiniz caglarca da

Hep tutturmus "Yil 1919 Mayisin 19u" diyorsunuz

Ve eskimis sozlerle beni ovuyor, ovuyorsunuz

Mustafa Kemal'i anlamak bu degil.

Mustafa Kemal ulkusu sadece soz degil

Birakin o altin yapragi artik

Birakin rahat etsin anilarda sehitler

Siz bana neler yaptiniz ondan haber verin

Hakkindan gelebildiniz mi yoklugun, sefaletin?

Mustafa kemal'i anlamak yerinde saymak degil

Mustafa Kemal ulkusu sadece soz degil.

Bana mustular getirin bir daha

Uygar uluslara esit yeni buluslardan

Kuru soz degil is istiyorum sizden anladiniz mi?

Uzaya Turk adini Ataturk kapsulleriyle yazdiniz mi?

Mustafa Kemal'i anlamak avunma degil

Mustafa Kemal ulkusu sadece soz degil.

Hala o acikli agitlar dudaklarinizda

Hala oturmus bana On Kasimlarda agliyorsunuz

Uyanin artik diyorum, uyanin, uyanin!

Uluslar fethine cikiyor uzak dunyalarin

Mustafa Kemal'i anlamak goz boyamak degil!

Mustafa Kemal ulkusu sadece soz degil

Beni seviyorsaniz eger ve anliyorsaniz

Laboratuvarlarda sabahlayin, kahvelerde degil

Bilim agartsin saclarinizi, kitaplar

Ancak boyle aydinlanir o sonsuz karanliklar

Mustafa Kemal'i anlamak aglamak degil

Mustafa Kemal ulkusu sadece soz degil

Demokrasiyi getirmisim size ozgurlugu

Goruyorum ki hala ayni yerdesiniz hic ilerlememis

Birbirinize dusmussunuz halka egilmek dururken

Hani koylerde isik, hani bolluk, hani kaygisiz gulen?

Mustafa Kemal'i anlamak itismek degil

Mustafa Kemal ulkusu sadece soz degil.

Arayi kapatmanizi istiyorum uygar uluslarla

Bilime, sanata varilmaz rezil dalkavuklarla

Bu vatan, bu canim vatan sizden calismak ister

Paydos ovunmeye, paydos avunmaya, yeter yeter

Mustafa Kemal'i anlamak aldatmak degil

Mustafa Kemal ulkusu sadece soz degil.
Halim Yagcioglu

Cheesecake

2007-04-21T00:15:00.000+03:00

Bakın şimdi bu tarifim süperdir. Her tadan çok beğenir. Gelelim tarifine öncelikle
Malzemeler:
-4 adet yaprak jelatin (toz jelatin de olur ama ne kadar kullanılabilir maalesef bilmiyorum)
-1 su bardağı kaynar su
-1 kutu labne peyniri ( tercih pınar)
-3 yumurta
-1 su bardağı toz şeker
-1,5 paket Burçak bisküvi
-50 gr kadar margarin ( pasta börek için uygun olan margarin) Arzu edilirse biraz fazla tutulabilir
-2 paket krem şanti
-1 su bardağı soğuk süt
-1 su bardağı vişne isteğe bağlı
Hazırlanışı:
Yağı eritelim, ufaklanmış bisküvileri yağın içerisine katalım. Eğer yağ miktarı yetmezse içine biraz mısır özü yağı katabiliriz. 26 cm.lik kelepçeli kalıba yayalım ve iyice bastıralım atalım buzdolabına biraz keyif yapsın. Süt ve şantiyi, şeker ve yumurtayı ayrı ayrı çırpalım sonra birbirine kavuşturalım. Sonradan içine kaynamış suda bir güzel erittiğimiz jelatinlerimizi de ekliyelim. En sona da labneyi ekliyelim ve bir güzel harman edelim. Birbirlerine alışsınlar. Kalıbımızı alalım dolaptan ve üzerine bir güzel bu karışımımızı boca edelim. Sonra atalım yine buzdolabına dinlensinler yaklaşık 4 saat. En iyi sonuç bir gecedir. Üzerini servis edeceğimiz zaman ister vişne ile ister çikolata sosu ile servis yapabiliriz. Vişneli hazırlarken, hazırladığımız kabın içine bir miktarda şeker ilavesini unutmayalım. Arzuya bağlı olarakta kıvam arttırıcı kullanabiliriz. Kelepçeli kalbımızdan çıkartalım ve servisimizi yapalım. Eminim tadanlar bayılacaklardır.
Şimdiden afiyet olsun...

Oğlum

2007-04-21T00:02:00.000+03:00

Oğlum benim her şeyim. Bazen çileden çıkartıyo hep muhalefet ya. Berkem benim yaşam sevincim

Hepinize Merhabalar

2007-04-20T23:52:00.000+03:00

Efendim; bloglarda dolaşıyoruz madem bizimde bir bloğumuz olsun artık dedik ve çıktık yola. Başladık başlıyamadık derken bu kez umarım herşey yerli yerinde olur ve devam eder. Gerçi önceden bir sayfa oluşturdum ama oraya mesaj bırakmak bir problem. Umarım bu yazılarım burada devam eder. Ha sadece yazılar değil hayatıma dair resimler ve elbette kaçınılmaz yemek tarifleri ama benden çok fazla resimlerini beklemeyin olur mu yaa. Elbette ki sizlerin de yorumlarınızı bekliyorum.

Baldan-Tatlı

Sebzeli Tavuk Çorbası

Aşılandık

Anlamak Zor

Domuz Gribi

Ne kadar rahat uyuyabiliyorsun acaba?

Oy İstiyoruz valla

Günün Bebeği

Vakit İstiyorum

Michael Jackson -**The End of Magic**

Destek olmalıyız

Dört Ay Geride Kaldı

İnsanlık Öldü Mü?

2009 MERHABA

Üç Aylık olmaya doğru

Büyüyoruz

Bir Kaç Öneri

Hoşgeldin Altay

Hayata Yeniden Merhaba

Doğuma Gidiyorum

Şimdi Okullu Olduk

Bebekler sıra sıra

Geldim mi?

Yardım

TIĞ İŞİ ŞAL

GERÇEK BİR ÖYKÜ II

GERÇEK BİR ÖYKÜ I

BOYUNLUK

GERÇEK BİR ÖYKÜ

SÜRPRİZ

Çok Zor

Volitan

Flemenko ve Türkü

Çerçeveli Resimler

Wings Ahşap Kutu

Kurban Bayramı

Rulo Pasta

Frikete Şal

Acillik Oldum

DELİDİR NE YAPSA YERİDİR 1

Canım İstemiyor

YETER ARTIK

Saçlı Bebekler

Sevgi Sobesi

1999-2007

Kumaş Boyama

Dizi Sobem

Sevgili Devin'in Yaşadıkları

BİRAZDA ŞİİR

NE YAPARDINIZ?

İNÖNÜ GÖZLEMESİ

PAGET HASTALIĞI

ACİL YARDIM

RAMAZAN GELDİ HOŞGELDİ...

Yeni Sobem

KISKANANLAR ÇATLASIN OHHHH!!!!

Delidir Ne Yapsa Yeridir

Blog Header

Başlık

Melekler Yeryüzünde

Bloğum Gümlüyordu

Tahinli Un Kurabiyesi

Karışık Pizza

30 AĞUSTOS ZAFER BAYRAMI

Dalgamız

Eski Paralar

Tatil Bitti

Tatil Geldi Hoş Geldi

Ulu Camii

Kınık Festivali

BU KADAR SEVEBİLİRMİSİNİZ?

Oğlum Benim

Çabuk Mumluk

Hastasını taciz eden doktor tazminat alacak

Kızıl

Havuç Ve Kırmızı Biber Salatası

İskender Efendi Konağı

Kulak Ağrısı 1

Kıskandım

Kulak Ağrısı

Michael Jackson -The End of Magic